Dame Edna Everage is het gemiddelde ontgroeid; Een uitzinniglevende vedette

Ze komt door een achterdeur binnen en zo hoort het ook. Even zien we een glimp van een winderige binnenplaats begrensd door een bakstenen muur, de ware entree voor een doorsnee huisvrouw uit Melbourne, mega-ster of niet. Ze begroet haar publiek of het haar uitgebreide familie is, toegestroomd om de verjaardag van oma te vieren. 'Dag lieverds, dag lieverds, ' en ook dat hoort zo.

Maar Dame Edna Everage is het gemiddelde ontgroeid, hoeveel ze ook babbelt over haar overleden echtgenoot, het succes van haar zoon, de strubbelingen met haar trouwe dienstmaagd, haar gynaecoloog en de psychotherapeutische noodzaak van vrouwengeklets en visite. Alleen al haar kleding bewijst de status van vedette. Een ensemble in roze en rood, versierd met bloemen en glinsterende vlinders, opgesmukt met glimmende bijoux. De rok kittig kort, de prachtige benen in huidkleurige kousen, roze pumps. Het paarsblauwe kapsel gewatergolfd en gelakt, zodat het in storm en regen nog slechts de bescherming van het dunne, onder de kin dichtgeknoopte, plastic kapje behoeft. De Dame treedt binnen, en haar wacht een toepasselijke ontvangst. Fotografen drommen om haar heen, camera's klikken en ze stelt vast dat een vergelijkbare ontvangst zelfs voor Margaret Thatcher of de koningin zelden is weggelegd. 'Zelfs niet voor jullie mooie koningin Juliana, een beetje mijn dubbelgangster, ' zegt ze zalvend.

Dame Edna Everage is een uit Australie afkomstige talkshow-gastvrouw, die in Nederland bekendheid geniet sinds de VARA haar shows op het scherm brengt. Ze ontvangt beroemdheden die ze onorthodox aan de tand voelt, heel soms met enig respect, meestal brutaal en alsof de gast slechts een toevallige voorbijganger is aan wie even de eer toevalt haar monoloog te mogen onderbreken. Ze noemt haar tv-optredens dan ook monologue interrupted bij strangers, dus ook daarin onderscheidt ze zich niet van veel tantes die hun onstuitbare woordenstroom gewoon voortzetten, zonder enige aandacht voor de inbreng van een ander.

Dame Edna werd ontdekt door ene Barry Humphries, haar manager nu, die eind jaren vijftig naar Engeland trok en de dame wat scenes in zijn cabaretprogramma gaf. Het type was geboren, groeide tegen de klippen op en verdrong haar weldoender weldra van het toneel. Het paarsblauwe ego schreeuwde om aandacht en kreeg die ook, want wie zou een zo getalenteerde en zo gewonehuisvrouw in haar carriere willen belemmeren? Ze kwam, zag en overwon, en stapte toen van het toneel af om haar levensgeschiedenis te schrijven, want beroemd is beroemd en rijk is rijk, maar nog beroemder is beter en nog rijker ook. Valse bescheidenheid is haar onbekend. Saint Edna is haar doel, op een bidprent met bril en gladiool, het pauselijk aureool rond de lila coiffure. Het lukt vast, want het publiek lijkt voorlopig nog volop bereid om de scrabreuze verhalen over Madge en Kenny, Barry en Norm, de gynaecoloog en de psychotherapeutische waarde ervan, aan te horen en te belonen met een royale lach. Op vragen over haar werkelijke identiteit en sekse ging ze vanzelfsprekend gistermiddag niet in. De vermomming is onaantastbaar en tegelijkertijd ook weer niet. De vermomming is een entertainmentindustrie en daarmee een deel van haar repertoire, vol gedoe over manager Barry Humphries, de nooit geroemde en zelden benoemde schepper van de travestie-act die het tot beroemdheid bracht. 'Lovely, Lovely, ' kweelt ze als iemand vaststelt dat de manager toch wat onderbelicht blijft. 'Barry is een getalenteerde jongen, maar als hij hier zou komen met zijn boek, dan zou er echt niemand zijn om hem te ontvangen. U denkt dat wij dezelfde zouden zijn? U denkt toch niet dat ik me zou verkleden als een man!' 'Ik geloof dat de vrouwelijkheid zal triomferen, ' zegt ze, voordat ze weer de tante wordt die over haar overleden echtgenoot begint. 'Verdriet komt er zo moeilijk uit bij mij. Eerst word je boos, woedend ben je wanneer je de rekening van het ziekenhuis ziet, maar verdriet... '

Pas op het kerkhof waar ze de obelisk op het graf van haar man ging oppoetsen kwamen de tranen, na maanden. De lap uit het handschoenenkastje waarmee ze de steen wilde reinigen was van haar overleden man. 'Zijn onderbroek, hij had hem nooit gedragen. Is dat niet tragisch? Ik barstte in tranen uit.' In Het uitzinnige leven van Dame Edna Everage (uitgegeven door BZZToH en VARA) zijn de verhalen langer uitgesponnen en zorgvuldiger geformuleerd, het heeft iets van een trage comedy waarin het personage Dame Edna zichzelf onder een deegrol legt en tot de laatste kruimel exploiteert. De mythe blijft in stand, de grenzen worden opgerekt en het publiek slikt, of stikt. Maar op de laatste hypothese is niet gerekend, in elk geval nu nog niet. De kwebbeltantes worden oud, eenzaam voor hun tv toestel, Dame Edna komt er uit, in elk geval volgend seizoen nog met zes nieuwe shows.