De mooie tijden op het Damrak lijken nu voorbij

AMSTERDAM, 24 febr. - Zo mooi als het vorig jaar op de beursvloer was, zo zal het niet meer worden. Dat bleek deze week wel heel duidelijk op het Damrak. Getroffen door rentestijging in Europa, een minikrach in Tokio en enkele tegenvallende bedrijfswinsten, moesten commissionairs in Amsterdam het nog meer dan anders van Koninklijke Olie hebben.

Wie herinnert zich nog de bloei van de 'high-tech'.

Het is leuk dat Volmac en HCS op basis van de omzetten van vorig jaar nu onder de meest actieve fondsen zullen worden opgenomen, maar inmiddels is de koers van Volmac fors gezakt. HCS heeft na Pierson en Credit Lyonnais nu Van Lanschot gevonden als verkoper van zijn aandelen, die in aantal harder stijgen dan in prijs.

High-tech raakt duidelijk uit de mode bij beleggers die deze week de cijfers van Volmac of Tulip computers zagen. Geen wonder dat Rood Testhouse voor een nieuwe kapitaalinjectie niet naar de beurs kwam, maar rechtstreeks bij de Rabobank langs ging die het fonds op de beurs introduceerde. En er zullen maar weinig beleggers geweest zijn die een paar jaar geleden durfden voorspellen dat CSM Nederlands meest succesvolle biotechnologie-bedrijf zou worden. Pas een paar maanden geleden toen er verdere overnames in de suikerindustrie waren trok de koers van dit 'trommelpapier' echt aan.

Geen high-tech of bio-tech, maar low-tech is nu het wachtwoord. Hanson Trust presenteerde zich niet voor niets in Amsterdam onder dit etiket dat minder opzichtig wordt gedragen door beursfavorieten als Atag en Begemann.

In Uithoorn is Joep van den Nieuwenhuyzen overigens minder geliefd bij de eenhoofdige directie van CKK, en durft HBG zich ietwat aanmatigend over CKK's pijpbekleding te ontfermen, ondanks het risico dat Volker-Stevin straks zegt: 'Dan doen wij onze kroonjuwelen ook maar over aan een ander.'

Maar CKK is voor de beurs niet interessant omdat er nauwelijks meer aandelen CKK verhandelbaar zijn.

Die zijn er wel ruimschoots van Burhmann-Tetteroide. Beleggers die BT jarenlang iedere keer als er weer nieuwe aandelen uitgegeven werden ter financiering van de expansie, als lichtend voorbeeld van geslaagde herstructurering zagen genoemd, staan dan vreemd te kijken als branche-genoot Van Dorp - net als eerder Ahrend - plots tegenvallende cijfers meldt. Al achtte Van Dorp met zijn geduchte Britse aandeelhouders het in deze tijden waarin overnamedreiging zeker nog bestaat, wel zo raadzaam het dividend op peil te houden.

Nationale-Nederlanden liet die paar aandeelhouders Berendaal die hun stukken nog steeds niet hebben verkocht weten dat ze nog tot 17 maart de tijd hebben dat te doen. Misschien is het een gebaar richting Den Haag. Of misschien doet Berendaal een gooi naar de titel van het fonds met de kortste periode van beursnotering, in welke competitie Casolith Sheets nog steeds aan kop staat. Maar dat fonds is een herinnering uit betere tijden. Net zoals het bericht van de Rabobank dat de effectenprovisies afgelopen jaar met 50 procent waren gestegen. Hoeveel moet de Amro Bank die volgende week met zijn cijfers komt dan wel niet hebben verdiend aan de DSM en Daf-introducties, vraagt de beurs zich weemoedig af.

En handelaren die nog eens terug wilden denken aan hoe het vroeger was, konden deze week - gelijk een grootmoeder haar foto-album - het net uitgekomen boekje Kerncijfers 1989 van de Amsterdamse Effectenbeurs doorbladeren en lezen: op de aandelenmarkt gaf het emissievolume meer dan een verdubbeling te zien van 9,5 tot 20,2 miljard gulden.

Maar ja, onder de 47 nieuwe beursfondsen van vorig jaar waren er 27 beleggingsfondsen. En beleggingsfondsen doen bij de huidige rentestand niet meer aan beleggen. Ze zetten hun geld graag tegen 8 procent reele rente op de bank.