Wende

God lof, ze is weer weg uit de DDR, Jane Fonda. 'Ik moest absoluut Kurt Mazur spreken', zei ze in Leipzig na haar gesprek met de kapelmeester die op 9 oktober vorig jaar zijn, inmiddels al weer wat kleiner geworden, steentje bijdroeg aan het voorkomen van de 'Chinese oplossing' van de volksdemonstraties. Ze had in Bitterfeld, de 'smerigste stad van Europa', tranen vergoten als in Auschwitz. En in Oost-Berlijn zei ze tijdens een discussie met leden van het nieuw opgerichte Onafhankelijke Vrouwenverbond dat ze zich zo'n debat met zulke hooggekwalificeerde deelnemers in de VS nauwelijks kon voorstellen. Jane Fonda. Er is geen groep die zich tegen het establishment keert of zij heeft zich er solidair mee verklaard. Met de Black Panthers, met de indianen, met de dienstweigeraars die niet naar Vietnam wilden om daar het communisme te bestrijden, met de strijders tegen kernenergie. En als er even geen brandend vraagstuk voor handen was, schreef ze, working out, lucratieve boekjes over de strijd om de eeuwige fitheid. Nu, op haar 52ste, heeft ze in de DDR haar politiek-gymnastische 'Wende' gemaakt. Jammer voor haar dat bijna niemand in de DDR het heeft opgemerkt. Ze was vergeten dat hier tot eind vorig jaar zo zelden een Westerse bioscoopfilm werd vertoond dat 4,5 miljoen mensen naar een van de eerste toegestane Amerikaanse films togen. En dat was Dirty Dancing. Deze week was de eerste film met Jane Fonda op de DDR-tv: de vergeelde Electric Horseman. Daarin speelt ze maar liefst twee keer een heldin. Eerst als harde, kiene reporter. Dan, na een even lange als slappe zoen aan het kampvuur met 'paardendief' Robert Redford, als collega-lid van het dierenbevrijdingsfront om Redfords rodeo-paard, door de commercie voor een Brinta-reclame gedrogeerd, de vrijheid te hergeven. Na haar vertrek was ze al snel op de Westduitse tv te zien, tijdens de Berlinale in Berlijn. En ze liet zich even bij de Muur fotograferen, natuurlijk. De Muur is bijna weg. Jane Fonda gelukkig ook. God lof.