Pakistan rouwt om verloren finale

LAHORE, 23 febr. - Zo'n 70.000 Pakistani op de afgeladen tribunes en ook nog eens miljoenen voor de televisie keken op de islamitische heilige vrijdag, Juma, in Lahore begerig naar de 11,5 kilo wegende wereldbeker hockey. Een kleine student uit Leiden, Marc Delissen, de aanvoerder van het Nederlands team, stapte vanmiddag echter met de trofee het in rouwstemming verkerende stadion uit. Nederland werd bijna zeventien jaar na het grote succes van Amstelveen '73 voor de tweede keer wereldkampioen door thuisland Pakistan in de eindstrijd met 3-1 te verslaan.

Het National Hockey Stadium puilde uit met naar schatting 70.000 agressieve Pakistani, bijna 20.000 boven de oorspronkelijke capaciteit. Buiten stonden nog eens vele duizenden aanhangers. Met leuzen als Allah-o-Akbar en Pakistan Zindabad werd de thuisploeg aangemoedigd. Regelmatig werd er groot vuurwerk tussen het publiek gegooid. De Europese voetbalunie (UEFA) zou meteen met een vette boete of uitsluiting hebben gereageerd. De gemoedelijke internationale hockeyfederatie (FIH) neemt daarentegen vanavond lachend afscheid van de Pakistani.

Met name buiten het stadion leek het vandaag af en toe wel een oorlogssituatie in Lahore. Al zes uur voor de finale vormden zich lange rijen voor de poorten. De politie, met ruim duizend man aanwezig in en rondom het stadion, hield met traangas de menigte op afstand en sloeg geregeld op de mensen in. Er viel een aanzienlijk aantal gewonden in het gedrang. Deze dag was in Lahore aangekondigd als het moment van de wraak op de complete hockeywereld die, volgens de fanatieke aanhangers, Pakistan bij het wereldkampioenschap in 1986 in Londen hadden vernederd. De Aziaten die drie keer ('71, '78 en '82) de wereldtitel wonnen, werden destijds elfde, hetgeen bijna een nationale ramp betekende.

Geladen sfeer

De geladen sfeer in Lahore gaf de prestatie van Nederland extra veel gewicht. Het team van de scheidende succescoach Jorritsma bleef in de hockeytempel van Lahore opvallend koel. Ook toen in de vijfde minuut Ahmad Shahbaz, de ster van het Pakistaanse hockey, met een fraaie actie 1-0 scoorde en het publiek in opperste verrukking bracht. Nederland had het psychologische voordeel dat de Pakistani altijd bang zijn geweest voor Oranje's strafcorners. Dat was in het verleden met Ties Kruize en Paul Litjens al het geval en nu ook weer met Floris-Jan Bovelander, die met zijn succesvolle mokerslagen van woensdag tegen West-Duitsland grote indruk had gemaakt op de Aziaten. De superslimme Tom van 't Hek 'versierde' de eerste twee strafcorners. Doelman Ahmad Mansoor had zich voor deze gelegenheid extra beschermd, maar hij was toch niet opgewassen tegen de klappen van de uiterlijk onbewogen Bovelander. Oranje stond nog geen tien minuten na de openingstreffer alweer op voorsprong, 2-1. Pakistan drong aan, maar Nederland scoorde vlak na rust met een man minder (Brinkman had een gele kaart gekregen) weer. Gijs Weterings schoot een vrije slag van de uitstekende Delissen ineens achter Mansoor, 3-1. Het was pas Oranje's derde veldtreffer van de totaal 21 gescoorde doelpunten bij dit WK. Het publiek liet zich na deze gevoelige klap nauwelijks meer horen en zocht al twintig minuten voor tijd in groten getale de uitgangen op. Toch dreigde Pakistan nog een keer in de buurt van Oranje te komen. Bovelander duwde in de 18de minuut Bhopali Arif weg en de Spaanse arbiter Deo wees naar de stip. Aanvoerder Qasim Mohib miste echter de kans om de spanning terug te brengen. Hij sloeg de strafbal op de paal. Zijn collega Delissen kreeg een half uur later uit handen van gouverneur Tikka Khan van de provincie Punjab de wereldbeker uitgereikt en Nederland vierde een zeer uitbundig feest op het Pakistaanse kunstgras.

Videla

Deze keer was er ook voor Hans Jorritsma, de winnende coach, een medaille. Twaalf jaar geleden liep hij er een mis. Bij het wereldkampioenschap in 1978 in Buenos Aires verscheen hij als verdediger van het als tweede geeindigde Oranje niet bij de prijsuitreiking door de toenmalige president Videla uit protest tegen het regime in Argentinie. Hij nam ook later de medaille niet aan. 'Dat zou hypocriet zijn geweest', aldus de coach. Op het moment dat zijn ploeggenoten destijds het zilver kregen omgehangen zat Jorritsma met manager Wim Cornelis in de auto op weg naar het hotel. Cornelis is nu voorzitter van de nationale hockeybond en woont ook het WK in Lahore bij. 'Ik ben blij dat de medaille nu een ander kleurtje heeft', sprak hij.

Cornelis eerde na afloop van dit WK zijn coach. Jorritsma behaalde in zijn vier jaar bij de KNHB een Europese titel ('87), een gouden WK-medaille ('90) en Olympisch brons ('88). 'Jorritsma', aldus Cornelis, 'heeft als coach de gedrevenheid die mensen als Happel, Michels en Selinger ook hebben. Hij heeft het zeker niet minder dan die coaches, misschien nog wel meer.' Cornelis betreurt het vertrek van Jorritsma zeer. Hij zegt het echter wel te begrijpen. 'Ik heb laatst nog een gesprek met hem gehad en toen is alles me duidelijk geworden.'

Jorritsma die onlangs wegens een letsel aan de schouder afgekeurd werd als leraar lichamelijke oefening verkiest om omgeschoold te worden.

Piloot

Van de WK-selectie die met Rob Bianchi als opvolger van Jorritsma doorgaat is het tot nu toe alleen zeker dat verdediger Maurits Crucq, pas 21 jaar, bij de nationale ploeg vertrekt. Hij begint binnenkort met een opleiding voor piloot. Cees-Jan Diepeveen (33 jaar), Tom van 't Hek (31), Hendrik-Jan Kooijman (31) en Rene Klaassen (28) hebben de beslissing om te stoppen voorlopig nog even voor zich uitgeschoven.

Aanvoerder Delissen verwacht dat er over ruim twee jaar nog ten minste tien spelers van de huidige selectie bij de Olympische Spelen in Barcelona zullen uitkomen. Volgens de middenvelder zou dat een ideale situatie zijn. 'Deze WK-titel', aldus Delissen, 'zorgt ervoor dat we weer een tijdje lekker hockeyen. Daar leven we op. We krijgen geen gulden voor het winnen van die medaille. Maar dit succes en twee geweldige wedstrijden met 50.000 en 70.000 toeschouwers op de tribune vergoeden veel.'