Hockeyteam geinspireerd naar finale

LAHORE, 21 febr. - Een stadion met 50.000 uitbundige Pakistani en West-Duitsland als tegenstander hebben voor het Nederlands hockeyteam als perfecte inspiratiebron gewerkt. Oranje, dat in de groep slap en ongeinspireerd speelde, bereikte in een fantastische wedstrijd met een slopende verlenging de finale van het zevende wereldkampioenschap. Daarin is thuisland Pakistan na een 2-1 winst op titelhouder Australie vrijdagmiddag de tegenstander. 'Hier', wees de uitblinkende aanvoerder Marc Delissen op de uitzinnige massa in Lahore, 'kan je gewoon niet slecht spelen. Daar werk je als hockeyer zo hard voor. Dit maken die honderden trainingsuren dubbel en dwars waard.'

Verscheidene spelers spraken in het feestgewoel na afloop over 'de mooiste ervaring uit mijn carriere'.

Dat had ook te maken met het feit dat Nederland in de voorronden heel ver beneden zijn niveau was gebleven. Delissen: 'We hebben elkaar eens goed aangekeken. We wisten dat als we zo zouden doorspelen het helemaal mis zou gaan. We waren de afgelopen week geen eenheid. We liepen een beetje tegen elkaar te morren en in het veld werd er niet meer naar elkaar geluisterd.' De Duitsers vormden veruit de beste ploeg van de groepwedstrijden. En golden derhalve als de grote favorieten. Oranje stelde juist erg teleur. Dat was niet nieuw. Tijdens het EK '88 in Moskou speelde Nederland al matig in de voorronden, maar werd wel Europees kampioen. Destijds versloeg Oranje de Duitsers in de halve finale met 2-1. Nu werd het dus 3-2. De Westduitsers hebben bij het hockey uit traditie altijd angst voor Nederland gehad. 'Maar nu was het wel heel extreem', aldus Cees-Jan Diepeveen. 'Ze durfden niets, reageerden verkrampt. Dat was zalig om te zien.'

Medailles

Diepeveen weet het zwakke spel van Nederland in de groep aan de angst om te verliezen. 'We voelden toch de druk van het favoriet-zijn', aldus Delissen. Diepeveen weer: 'Maar het is toch terecht geweest dat we ons voor het WK zo hebben verkocht. We hebben in de afgelopen jaren op elk toernooi medailles gewonnen. Dan is het gewoon reeel dat we hier tot de favorieten behoren.'

Bondscoach Hans Jorritsma: 'We hadden niets aan een swingend Nederlands elftal in de voorronden gehad. Dat had alleen maar verspilling van energie betekend.'

Nederland speelde vanmiddag voor rust een van de beste wedstrijden uit de lange geschiedenis van de nationale hockeyploeg. Er werd fel en geconcentreerd gehockeyed. Bovendien was Oranje ijzersterk in de persoonlijke duels. Voorop daarbij liep als in zijn beste dagen Cees-Jan Diepeveen. In de achterhoede speelde Maurits Crucq naast de zekere laatste man Rene Klaassen een cruciale rol. Hij pakte Stefan Blocher volledig in en de Duitse vedette liet zich lange tijd vertwijfeld naar het middenveld afzakken. Crucq lijkt qua uiterlijk op een jongere broer van Blocher. Ooit bietste de Hagenaar een handtekening bij de Duitse topspeler, tegenwoordig legt hij hem vrijwel elke interland aan banden. 'Hij heeft niets tegen me gezegd. Het leek net een weekdier', aldus Crucq.

Cornertrio

Het herboren Nederland had in de eerste helft de beste kansen. Weterings en Parlevliet scoorden echter niet. Het was derhalve wachten op de eerste strafcorner. Die werd na een half uur gegeven en Floris-Jan Bovelander bewees ook onder druk zijn grote klasse. De bal verdween hoog in het doel, 1-0. Dat succes was ook de verdienste van aangever Brinkman, die normaal niet tot het cornertrio behoort. Taco van den Honert ontbrak echter wegens ziekte. Hij bleef vandaag met lichte koorts op zijn hotelkamer.

In de tweede helft werd Nederland volledig weggedrukt. Met name doelman Frank Leistra hield lang stand, maar de vierde strafcorner van Carsten Fischer, Bovelanders Duitse collega, verdween in de 21ste minuut onder zijn arm, 1-1. Dat was verdiend. West-Duitsland behield daarna een overwicht, maar Nederland leek via zijn tweede corner alsnog de winst te pakken. De push van Bovelander werd door Fischer onreglementair op de lijn gestopt en begeleid door handgeklap van de 50.000 Pakistani was Delissen koel, 2-1. De voorsprong bleef echter slechts een minuut in tact. Fischer schoot ook zijn vijfde strafcorner in, 2-2 en er moest worden verlengd.

Bondscoach Jorritsma zei na afloop ondanks die tegenslag toch geen nederlaag te hebben verwacht. 'Ik zag meteen dat het mentaal nog goed zat met de ploeg. We zijn een enorm fit team. Door de goede voorbereiding hebben we energie over.'

Ook in de extra tijd werd het een regelrechte tweestrijd tussen de cornerspecialisten Bovelander en Fischer. De Nederlander had aan een strafcorner genoeg. Hij pushte in de 78ste minuut 3-2 in het net. 'Ik moest die bal wel steeds pushen. Die Duitse keeper ging zo snel liggen', legde Bovelander uit. Fischer kreeg in de verlenging liefst vijf corners. Hij had echter geen succes meer, hoewel Tom van 't Hek een keer de bal met veel geluk van de lijn haalde. De verliezende Duitsers liepen na afloop huilend naar de kleedkamer.

Vechtpartijen

Het was vandaag een ware heksenketel in het National Stadium van Lahore. Al in alle vroegte trokken supporters de tribunes op. In de tweede helft bij Nederland-West-Duitsland en tijdens de halve finale van het thuisland tegen Australie zat het stadion helemaal vol met ruim 50.000 toeschouwers. Buiten moest de politie af en toe flink ingrijpen om de duizenden Pakistani zonder kaartje bij de ingangen weg te houden. Ook in het stadion braken voortdurend rellen uit. 'Ik heb ooit in Karachi voor 40.000 mensen gespeeld, maar dit is het absolute record. Ik had nooit gedacht dat dit stadion vol zou komen', aldus Cees-Jan Diepeveen, de meest geroutineerde international. 'Van zo'n vol stadion', oordeelde Hans Jorritsma, 'dromen de spelers.'

De coach heeft geen moment de vrees gehad dat de opgeklopte sfeer in Lahore negatief op zijn team zou doorwerken. 'Dit is een ervaren ploeg', aldus Jorritsma. 'Deze spelers hebben met elkaar zowel successen als tegenslagen meegemaakt. Dat heeft ze sterk gemaakt. Daarom zouden ze zo'n heksenketel nooit als vervelende bijkomstigheid ervaren. Ze verliezen liever voor 50.000 mensen dan voor dertig man.'

    • Hans Klippus