Inburgeringstraject

Politiek is retoriek zo men weet, en daarom is de nieuwste vondst in het minderhedenbeleid de moeite van het vermelden waard: inburgeringstraject.

Minister d'Ancona introduceerde het gistermiddag in de Kamer. Nieuwe migranten moeten meteen na aankomst in ons land in het inburgeringstraject opgenomen worden. Geen taal- of onderwijsachterstand bij de pas gearriveerde 'medelander' zal de overheid meer ontgaan. Er zal prompt worden opgevangen, ingeschreven, geschoold en opgeleid: in bureaucratenchinees zou ook gesproken kunnen worden van minderhedenachterstandspreventiebeleid. Een vorm van probleemcumulatiegebiedenbeleid, maar dan voor de mensen zelf, de migranten. Of zoals het in de gisteren verspreide brief van de vier betrokken departementen heet: maatwerk in het toeleidingstraject naar de arbeidsmarkt.

Inburgeren dus. Het lijkt op aanpassen, maar dat is een besmet begrip: 'ze moeten zich aanpassen, dat doen wij toch ook'. In Belgie, zo zei Krajenbrink (CDA) spreekt men tegenwoordig van het 'inpassen' der minderheden. Dat heeft de charme van het mozaiek: op afstand een eenheid, van dichtbij bonte verscheidenheid. Men is ingepast: aangepast met behoud van identiteit. Op straat heiden met de heidenen en thuis gewoon moslim.

Nee, dan 'inburgeringstraject'. Het heeft iets onvermijdelijks en tegelijkertijd iets dynamisch. Men wordt in Holland langs een traject geburgerd. Als het klaar is, is men er ingeburgerd.

Waar zou dat traject liggen? Hoe zou het eruit zien? Vermoedelijk zijn er oud- Hollandse landschapsschilders wier werken zo begrepen kunnen worden.

Een 17e eeuws inburgeringstraject van Jan Steen. Inburgeringstraject bij ondergaande zon door Willem Mesdag. Schaatsers op het inburgeringstraject voor Haarlem. Ruysdael.

Retoriek is ook schilderkunst. FJ

    • in de Marge