De betaler vervuilt

De Duitse overheid, die veertig jaar lang een keurig economisch beleid heeft gevoerd moet nu een hogere rente op uit te geven obligaties betalen dan de verspillende regering van de Verenigde Staten. De kapitaalmarktrente in Duitsland ligt nu boven de negen procent, die in de VS eronder.

Dat toont aan hoezeer de economische regels, die de financiele markten behoren te sturen, worden aangetast door vervuiling. Die vervuiling bestaat niet uit zure regen maar uit wolken bankbiljetten. Er is teveel geld in omloop in de wereld. Dat komt doordat de Verenigde Staten al tien jaar lang meer geld uitgeven dan ze verdienen. Maar deze vervuiler wordt niet gestraft. Integendeel, toen drie jaar geleden niemand meer dollars wilde kopen, deden de centrale banken van de andere rijke landen dat wel. Zo voorkwamen ze dat de Amerikaanse regering op zwart zaad kwam te zitten en meteen moest boeten voor haar beleid. Het betalen van een hoge rente zou haar op termijn wel tot inkeer brengen, meenden de 'monetaire autoriteiten'. Dat bleek niet het geval. Omdat de centrale banken in de jaren daarvoor het geld- en kapitaalverkeer over de hele wereld hadden vrijgelaten, trok - nu de centrale banken de VS steunden -een massale geldstroom richting VS en moesten de andere landen ook hun rente verhogen om nog wat kapitaal aan te trekken. Zo is door die vrij rondreizende wolk van kapitaal nu de hele financiele wereld vervuild met een hoog renteniveau.

Kruisverbanden

Het kan raar lopen. Drexel Burnham Lambert kwam in problemen door de druk van de Amerikaanse justitie, gebaseerd op bekentenissen van speculant Boesky die met voorwetenschap in effecten had gehandeld. De advocaat van Drexel in Nederland is mr. G. Zuidinga. Deze raadsheer beschuldigt nu het bestuur van Ahold van optie-handel met voorwetenschap. En een van de grootste schuldeisers van Drexel blijkt de Belgische spaarbank Cera met wie de Rabobank net nauw wil gaan samenwerken.

Begemann/CKKEr zijn nog steeds mensen die menen dat de aandelenkoers op de beurs de enige juiste is. Maar toen Joep van den Nieuwenhuijzen eind 1987 aandelen CKK begon te kopen, kostten deze ongeveer fl.40. Daarmee was heel CKK net 27 miljoen waard. Een jaar later was de beurswaarde meer dan verdubbeld tot ruim 60 miljoen.

Nu wil CKK dochter Key en Kramer verkopen voor 37 miljoen en gisteren zakte de koers van fl.203 naar fl.189. Op die koers is alleen al het 51 procents-belang CKK, dat in Begemann is ondergebracht, zo'n 66 miljoen waard.

Key en Kramer leed vorig jaar 6 miljoen verlies. Verkoop van deze dochter vermindert de rentelasten met 4 miljoen per jaar. Zodat het bedrijfsresultaat van CKK met 10 miljoen (zeker 50 procent) kan stijgen.

Als belegger heeft Van den Nieuwenhuijzen dan ook begrip voor de verkoop, zo liet hij in eerste instantie weten. Geen wonder. Hij wilde Key en Kramer. Maar als het pakket op de huidige koers kan worden verkocht moet daar voor Begemann toch een boekwinst in zitten, die groter is dan de verkoopprijs van Key en Kramer. Die verleiding moet groot zijn voor Van den Nieuwenhuijzen, al heeft hij zelf z'n belang in Begemann net verminderd van 73 naar 60 procent. Als er tenminste een koper te vinden is voor wat rest van CKK.