De folderaar. ' Het valt niet mee hoor', lacht ...

De folderaar. ' Het valt niet mee hoor', lacht hij de fotograaf toe. Hij bezorgt in de Schilderswijk al jarenlang allerhande reclamemateriaal. Van huis-aan-huisbladen tot aan het foldertje van de buurtwinkel op de hoek. De twee wijkagenten knikken hem bemoedigend toe.

Zij staan op wacht voor een dichtgetimmerde flat die even daarvoor door jongeren is opengebroken. De uit de flat gesloopte deuren liggen een straatje verder, nog net in het zicht van de agenten, op een open veldje op een brandstapel. ' Zo lang de vlammen niet over de huizen slaan, vinden we dat best. Anders is er niet tegen op te werken.' De agenten weten ook niet waarom de nieuwbouwflat leeg staat. Ze wachten alleen op gemeentelijke werklieden die de flat opnieuw moeten dichttimmeren. De folderaar duwt zijn oude kinderwagen dat als transportmiddel dienst doet een portiekje verder.

In een razend tempo 'foldert' hij zijn materiaal uit. De nieuwbouw is voor hem een uitkomst. Alle brievenbussen lekker dicht bij elkaar en van die grote gleuven. Over die 'kleine pestbrievenbusjes' in de oudbouw waar hij zijn kranten door heen moet wurmen is hij slecht te spreken.

Dan heeft hij het nog niet gehad over de Bouviers en andere bijtertjes die op de deurmat de wacht houden. Trek je je vingers niet op tijd terug dan loop je een flinke knauw op. Hoe kleiner het huis hoe groter de hond leert hem de ervaring.

De wijk wordt overstelpt met foldermateriaal. Niet alleen reclame maar ook gemeentelijke informatie of krantjes van buurtorganisaties en clubhuizen. Vaak in verschillende talen. Dat gaat wel eens fout. Marrokaanse teksten zonder Nederlandse vertaling, bezorgd bij autochtone Schilderswijkers worden niet bepaald op prijs gesteld, omdat het zo duidelijk maakt dat het wijk het wijk niet meer is.

Toch is de Schilderswijker ondanks alle problemen, kwesties en uitzonderingen een optimistisch en goedmoedig mens. Klagen kunnen ze als de besten maar altijd direct relativerend en soms gelaten. Trots op hun wijk, ondanks alles. Heel goed wetend hoe de wereld in elkaar zit. Bij sollicitaties wordt nog steeds het adres van een tante uit Morgenstond als huisadres opgegeven omdat ze ook wel weten dat de Schilderswijk een slechte naam heeft en ze alleen al op grond daarvan niet in aanmerking voor het baantje komen.

Maar wee degene die het wijk kwaad doet. Toen in 1969 Rinus de Wipper in een KRO-televisiedocumantaire in de ogen van veel Schilderswijkers een a-sociaal beeld van de wijk schetste, was het dagen onrustig in het wijk, moest de oproerpolitie optreden en Rinus de Wipper naar een andere wijk vluchten. Rinus dankte zijn naam aan zijn uitspraak in de televisiefilm dat hij in het huis waar hij woonde niet ongestoord met zijn vrouw 'een wipje' kon maken omdat de kinderen in dezelfde kamer sliepen. Eenentwintig jaar later praten de mensen daar nog over.

Tekst: Henk Kool, Foto: Chris de Jongh