Voer voor hondehaters

Turner en Hooch. Regie: Roger Spottiswoode. Met: Tom Hanks, Mare Winningham, Craig T. Nelson. In ... theaters. V eel van de hedendaagse Holly woodfilms zijn gebaseerd op een scenario, dat in een zin valt samen te vatten. Het feit dat de credits dan toch nog soms vijf namen als schrijvers vermelden, duidt op gesleutel en versiering, die het eindresultaat er niet beter van maken.

Turner en Hooch is een voorbeeld van zo'n formuleprodukt, waarvan Roger Spottiswoode (Under Fire) de nominale regisseur was; de voormalige cutter Spottiswoode wordt vaak ingehuurd wanneer de oorspronkelijk beoogde regisseur - in dit geval tv-acteur Henry Winkler - halverwege de opnamen teleurstelt, om het karwei tot een goed einde te brengen. Men neme een populaire ster, Tom Hanks, wie het karakter van een overdreven nette en volgens het boekje opererende rechercheur in een Californisch vissersplaatsje op het lijf geschreven wordt.

Vervolgens laat men hem verliefd worden op een even karikaturale hond, een onsmakelijk kwijlend monster, dat volgens de produktieinformatie tot het Bordeaux-ras behoort, maar op de niet kynologisch onderlegde toeschouwer de indruk maakt van een kruising tussen een boxer en een pitbull. De film moet het hebben van de dramatische tegenstelling tussen Hanks' ordelijkheid en de verwoestende aanwezigheid van zijn hondse 'buddy' Hooch. Daar vul je geen anderhalf uur mee, dus werd een standaardplot bedacht over smokkel en corruptie in de provincie, dat een voor dit genre familieamusement onverwacht harde ontknoping krijgt. Ten slotte voege men een vleugje 'romantic interest' toe in de vorm van een vrouwelijke dierenarts, voor welke rol een minder dure ster (Mare Winningham) gecontracteerd werd. Haar hond is een collie-teef, die met Hooch langs het strand rent, terwijl hun baasjes elkaar besnuffelen. Turner en Hooch biedt niets nieuws onder de zon, al werd zelden hondehaters zo veel munitie ter beschikking gesteld in de plastische weergave van de minder prettige kanten van het bezit ener huisdier. Alleen de hondedrollen verschijnen niet in close-up. Het beest is zo'n wonderlijke combinatie van schattig en vies, dat je bij sommige scenes in deze Disney-produktie vermoedt naar animatiewerk te kijken. HB