Henk Baars spot in Baskenland met wetten van veldrijden; 'Wereldkampioen, ongelooflijk'

ROTTERDAM, 5 febr. - Afgelopen nacht sliep Henk Baars met de regenboogtrui in zijn handen. Op het uitbundige champagne-feestje van gisteravond kon de 29-jarige veldrijder nog nauwelijks bevatten dat hij in het Spaanse Getxo wereldkampioen was geworden. 'Wie dit succes had durven voorspellen', zei de kleine prof uit het Brabantse Diessen, 'zou ik compleet voor gek hebben verklaard.' De geschiedenis leert dat de wereldkampioenen op deze specialiteit, mede als gevolg van de grillen der parcoursbouwers, dikwijls uit een onverwachte hoek komen. Baars was de zoveelste. Bij het spannende gevecht op het Baskische gras - de deelnemers bestreden elkaar zoals het hoort op de fiets, niet baggerend door de modder - maakte hij een bijzonder sterke indruk. Toch kreeg hij de gouden medaille min of meer in de schoot geworpen, want hij had zich in de slotronden al neergelegd bij een knechtenrol.

Als lid van een kopgroep stelde tempobepaler Baars zich geheel ten dienste van landgenoot en gelegenheids-crosser Adri van der Poel, die als favoriet gold in de onvermijdelijk lijkende eindsprint op de wielerbaan van Getxo. Een incidentje verstoorde die gang van zaken: kort voor het oprijden van de piste moest de in tweede positie koersende Tsjechoslowaak Simunek van de fiets omdat zijn tube van de velg liep. Van der Poel en de jonge Fransman Le Bras waren gedwongen in de remmen te knijpen, waardoor er voor Baars een beslissend gat ontstond. De renner later: 'Wat gebeurt hier, spookte het door mijn hoofd. Verrek, he, Baars wereldkampioen, ongelooflijk!'

Verplichtingen

De triomf brengt voor Baars financiele verplichtingen met zich mee. Immers, aan de vooravond van de wedstrijd waren de vier nationale afgevaardigden overeen gekomen dat een eventuele Nederlandse winnaar zijn collega's voor de bewezen diensten in totaal tien mille zou uitkeren, ter aanvulling van de met achtduizend gulden gevulde sponsorpot. Het kwartet ging er stilletjes van uit dat miljonair Van der Poel de gulle gever zou worden. Baars: 'Ik zit er wel een beetje over in. Zo veel poen heb ik nog niet. Maar er komen betere tijden. Ik mag toch aannemen dat mijn startgeld flink omhoog gaat.' Tot nu toe was het wat de financien betreft behelpen voor de nieuwe drager van de regenboogtrui. Sinds hij op zestienjarige leeftijd het voetballen de rug toekeerde om te gaan crossen kende hij nooit weelde, integendeel. Zelfs met een proflicentie op zak ging hij enige seizoen geleden 's ochtends voor dag en dauw fietsend naar DAF in Eindhoven, waar hij als machine-bankwerker een werkweek van veertig uur had. In de competitie 1986-'87 kreeg hij even een contractje, reed hij zoals dat heet 'voor een broek en een trui' bij Panasonic, waarna hij vlot weer op zoek moest naar individuele geldschietertjes.

Werkgever

Aangezien zijn verbintenis bij Protekta aan het einde van deze maand afloopt, verandert hij weer van werkgever. Maar nu hij wereldkampioen is zal Baars, zoals in het verleden het geval was, niet meer als een soort bedelaar bij bedrijven langs hoeven te gaan. 'Ik neem toch aan', meende hij in Getxo, 'dat ik een plaats kan krijgen in een grote ploeg. Dat lukte Hennie Stamsnijder (tot gisteren de enige Nederlandse drager van de regenboogtrui bij de profs, red.) toch ook? In zo'n team zijn de begeleiding en de verzorging altijd beter dan nu. Ik denk dat ik dan in staat ben voor nieuwe successen te zorgen.' De loopbaan van Baars werd tot nog toe niet bepaald gekenmerkt door opmerkelijke uitschieters. Hij was een degelijke meerijder in de subtop. Ter herinnering, bij de laatste twee WK' s eindigde hij als vijfde en negentiende. In 1986 werd hij achttiende en een jaar later miste hij het evenement. Baars: 'Het had niet veel gescheeld of ik was er hier in Getxo ook niet bij geweest. Ik had dit seizoen veel last van een ribblessure als gevolg van een val. Pas vorige week had ik zekerheid dat ik naar Spanje kon. Gelukkig maar, want dit succes verandert mijn leven geheel. En ik denk ook dat het een oppepper is voor het Nederlandse veldrijden.'

Vlaamse cracks

Dat laatste is zeker zo. De goede prestaties van Baars, Van der Poel voor de vijfde keer tweede) en Frank van Bakel (vierde), alsmede de wereldtitel van Erik Boezewinkel uit Hooglanderveen bij de junioren, geven de liefhebbers van deze wielertak weer hoop. De vaderlandse top heeft wraak genomen op de Belgen, die dit jaar de macht grepen in het Super Prestige-klassement. Van de Vlaamse cracks kwam De Brauwer in Getxo met zijn vijfde plaats nog het beste uit de verf. De onttroonde Danny de Bie was voor de race woedend op de organisatie, omdat die de hindernissen zo dicht op elkaar had geplaatst dat hij nauwelijks aan zijn specialiteit - de 'jump' over de balken - toekwam.