Dit is een artikel uit het NRC-archief Dit artikel is met behulp van geautomatiseerde technieken gedigitaliseerd en voorzien van metadata die de inhoud beschrijven. De resultaten van deze technieken zijn niet altijd volledig correct, we werken aan verbetering. Meer informatie.
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Economie

Hollands dagboek

idoor J'óm Copijni

Jprn Copijn, geboren in 1941 in Oost-Duitsland, kwam in 1950 naar het Nederlandse Waar al familie van hem t^mkwekerU dreef. Na zijn HBS ""r.iWMt-Duitsland een nnlpihü in West-Duitsland een opleibijenteelt en kwam daar in rofneka" t ! r't met de boomchirurgie: het tallen van zieke bomen. In 1966 « hii in Nederland - samen met "hroer - zich op dit vak toe te legthans is hij met dertig medewertD ' actief in Nederland, België en uüsland. Sinds acht jaar verplaatst ""/bedrijf Copijn ook grote bomen, cVelfs tachtigjarige bomen met "gewicht van 30.000 kg.

Donderdag 5 jan. Wanneer je dagelijks naast de ontwikkeling van het vakgebied, "de boomchirurgie", de gebeurtenissen op je kantoor beschouwt, zie je inde medewerkers telkens weer een veel groter stuk vertrouwen in de toekomst dan je zelf hebt. Vele gedachten ebben nog na uit het afgelopen jaar, waaronder een van de kwelgeesten, die van het faillissement van de firma Evenhuis in Groningen, waar je je dagelijks m ee bezig houdt. Wij hadden net voor rond een ton voor deze firma als onderaannemer in de stad Groningen prachtige, circa acht meter hoge en 25 jaar oude linden geplant, toen dit bericht doorkwam. De moed zonk je werkelijk in de schoenen. Het hele Zuiderdiep in de stad Groningen zag er prachtig uit, je had het wel voor de gemeenschap gedaan, maar... Het onrecht van dit probleem komt dan dubbel hard op je over, wanneer je ziet dat eerst de fiscus zijn deel haalt, daarna de banken en tenslotte de vele harde werkers voor wie in de meeste gevallen niets overblijft. Misschien zal het in de toekomst mogelijk zijn dat vanuit de vermogensaanwasdeling voor de gedupeerde bedrijven een fonds wordt gevormd. In ieder geval moet aan dit onrecht, waar je je haast niet tegen kunt verzekeren, iets gedaan worden. Het tast nl.' eveneens de werkgelegenheid aan. Misschien zouden de vakbonden hier iets aan kunnen doen. Maar je duikt alweer in de stapel werk die op je bureau ligt te wachten, om adviezen voor de verschillende gemeenten en instanties uit te werken. Daar ligt een aanvullend rapport aan het Stads- en academisch ziekenhuis te Leiden, waar zeer veel zorg aan het boombestand op het terrein besteed wordt. Ook moet met spoedeen rapport over de bomen in de gemeente Leiden gemaakt worden en voor de provinciale waterstaat van Zuid-Holland, die een van de prachtigste iepenbestanden langs de Kanaalweg beheert. Na een bezoek van het tuinarchitectenbureau P. A. M. Buys in. 's-Hertogenbosch en de Gront Mij. waarbij de verzorging van het bewortelingsprofiel van een beukenlaan op de St. Josef Stichting te Apeldoorn besproken werd, lag er voor mij 's avonds een grote verrassing gereed. Als erkentelijkheid voor de lezing welke ik voor de Vechtplassencommissie mocht houden, lagen daar twee werkelijk prachtige boeken over de wilde orchideeën van Europa, geschreven en voortreffelijk geïllustreerd door de bekende natuurkenner J. Landweer en uitgegeven door de Vereniging tot Behoud van Natuurmunumenten in Nederland. Een boek waar iedere plantenkenner zijn leven lang van kan genieten. Naast de prachtige aquarellen van de planten, zijn ook vegetatietekeningen van standplaatsen in het boek opgenomen. Vrijdag Somber is zo'n lange, donkere ochtend. Om 8,15 uur zat ik bij de tandarts. Hij zei tegen me: Het lijkt wel of ik nachtdienst heb. Tijdens het onderzoek, achterover leunend in de stoel, dacht ik aan de conference van Henk Elsink over het tandartsbezoek; ja zo erg is het nou ook weer niet, het viel weer allemaal mee en we maakten een afspraak tot over een half jaar. Even langs kantoor, een aantal problemen doorgesproken over zieken en nieuwe sollicitanten en daarna zijn we snel naar Wageningen gereden. Om vier uur begon aldaar een vergadering aan de landbouwhogeschool, voorgezeten door prof. M. Vroom, om de mogelijkheid na te gaan in hoeverre een groep van boomdeskundigen een inzicht in het gebruiken en verzorgen van bomen in het stedelijk gebied en het landschap kon geven aan studenten van de vakrichting tuin- en landschapsarchitectuur. Een programma werd opgesteld en

de taken werden verdeeld. Bij een dergelijke opdracht realiseer je je weer al te goed dat er een behoorlijke voorbereiding aan een dergelijke vraag vast zit, en wil je de zelfkritiek overwinnen, er nog hard gewerkt zal moeten worden. Om één uur begon het volgende gesprek met de heer De Vries, directeur van het Julianaziekenhuis te Ede. Tijdens een boeiend betoog over erosiebestrijding en begroeing in de Sahel en Aziatische landen werd het oude bomenbestand rond het ziekenhuis bekeken. In de stormnacht van 23 op 24 december was nl. een prachtige ceder deels uiteen gebroken. Twee grote takken waren tot diep in de stam uitgescheurd, takken met een zogenaamde tolvormige vergroeiing. Vooral enkele selecties van de Atlas-ceder hebben er veel last van. Gelukkig was de boom nog te helpen en kon de ringspanning van de stam door middel van hechtingen hersteld worden. Het gaat net zoals, het met pennen in elkaar zetten van een beenbreuk. Je denkt dan onmiddellijk aan die vliegtuigen vol pechvogels uit de Alpen, maar daarvoor zijn mijn hechtingen helaas te dik. Op weg naar Zeist had ik met een aantal lifters, studenten uit Wageningen, een gesprek over voeding en het ontstellende gebruik van ongezonde voeding en voedingsgewoonten in het leger. Een tijd en mogelijkheden in je leven, waarin je juist positief iets aan dit probleem zou kunnen doen. Om vier uur was een vergadering op het heil-pedagogisch instituut Zonnehuis Stenia belegd om rond de nieuwbouw een verharding met klinkers aan te leggen, zo, dat een optimaal gebruik van het hemelwater door opvang in de plantvakken de bomen ten goede komt. Ook werd besproken hoe het beste onder de bestrating een beluchtingssysteem kon worden aangelegd om de wortelgroei te stimuleren. Bij deze aanleg is optimaal met de beworteling van de circa 100-jarige eiken en paardekastanjes rekening gehouden. Parkeren onder de bomen is hierbij niet meer mogelijk, hetgeen altijd grondverdichting en wortelsterfte tengevolge heeft. Zaterdag Een heerlijke zonnige frisse ochtend. De fijne klagende zang van de goudvink en de scherpe alarmroep van de kuifmees verraden al duidelijk de omgeving waar je bent Het zijn de grove dennebossen van Huis ter Heide. Eigenlijk leuk dat je dit aan ieder gegeven in de natuur kunt ervaren, de biotoop voor planten, vogels en dieren is zo eigen aan zijn omgeving. In de winter zie je dan vaak al die soorten, meestal wel per familie, fouragerend trekken door de bossen. Mogelijk voelen deze kleine zangers zich veiliger als zij met velen zijn. Deze ochtend zouden wij, dat

wil zeggen een aantal leden van de Rotary Club Utrecht-West, starten met ons tuinenproject voor het heil-pedagogisch Camp Hill Instituut Christophorus in Huis ter Heide. Dit instituut houdt zich vooral op muziek-pedagogisch gebied bezig met het opvoeden vangeestelijk gehandicapte kinderen. Als Rotary Club hebben wij al lange tijd een vriendschappelijke band met Christophorus en meenden, dat naast alle andere activiteiten, de kinderen door een contact met het groeiproces van planten, het zaaien, verzorgen en oogsten en het zelf doen veel in het jaarritme van de plantengroei kunnen beleven. Bob Schuit had de leiding over dit project en sneller als was verwacht kwam die ochtend het eerste stuk ontginningswerk van het gras-mosveldje gereed, om de volgende week zaterdag met het opbrengen van de teelaarde verder te kunnen gaan. Na dit karwei even mijn vriend Roland bezocht, die net bezig was met heerlijke broden te bakken en daarna gauw naar huis, waar de kinderen al verwijtend wachtten en keken waar ik zo lang bleef. Ja, je voelt je dan schuldig, want eigenlijk behoort het weekend aan hen. De stemming was er al gauw weer in, want er waren nog een aantal bollen en planten die de kinderen, de jongste is drie jaar, wel op aanwijzingen behendig en diep genoeg met de groeipuntjes naar boven in de grond zetten. Binnen in de timmerschuur waren Sonja met haar neefje Jens, zeven en acht jaar, een naaidoos en een boot aan het timmeren, met een oneindig geduld werden de planken afgezaagd en de spijkers er in geslagen. De binnenkant van de naaidoos werd met een gebloemde doek versierd. Zondag Df 7ondag is altijd een heerlijke rustige dag om weer een beetje tot je zelf te komen en met aandacht naar de gezellige verhaaltjes van je kinderen te luisteren. Heerlijk om even voor het ontbijt de tuin in te gaan en een takje geurende toverhazelaar te plukken. Zelfs bij een paar graden vorst bevriezen de goudgele bloemen niet, ze gaan wel even dicht, maar binnen in de warme kamer krullen de vier smalle bloemblaadjes geheel uit en verspreidt dit kleine bloempje een ongelofelijke geur. Overigens bloeit er al meer in de tuin, het leverbloempje met zijn lavendelblauwe bloemblaadjes begint al langzaam open te gaan, de primula en de verschillende soorten kerstrozen worden, wanneer het kwik even boven de 10 graden Celsius komt, al bevlogen door de bijen en de win terbloeiende sierpruim die al in de late herfst eigenlijk begint, alsook de winterbloeiende viburnum met de mahonia verspreiden een overdadige geur. Je ziet een tuin kan al in de winter veel verwachtingen voor het komende jaar in je oproepen.

Maandag Om 8.30 uur gingen Teije Bakker, en ik naar het prachtige buiten Queekhoven te Breukelen aan de Vecht, waar wij nog de afrondende opnamen van bomen in deze unieke botanische tuin moesten maken. Zoals vele buitenplaatsen is ook dit barokpark circa 150 jaar geleden in een landschapspark veranderd. De verschillende eigenaren plantten er de prachtigste boomsoorten die, toen al, in groten getale uit alle werelddelen werden geimporteerd. Zo staat er een van de allermooiste móerascypressen van Europa, afkomstig uit het zuiden en het zuidoosten van de Ver. Staten met ge-, weldige luchtwortels wel tot één meter hoog langs de kant van de vijver en spiegelt zich zeer mooi de zakdoekjesboom uit West-China met zijn zilverwitte vaantjes en kogelronde vruchten eveneens in diezelfde vijver. Als je al die honderden uitheemse bomen zo bekijkt, dan heb je het echt wel eens moeilijk om de juiste naam er bij te verzinnen. Maar het zal wel lukken, tenminste als je zo'n rijk bomenleven voor je hebt als de beroemde dendroloog de heer Simon Doornbos uit Den Haag. 's Middags regende het en was het gedaan met het karteren van het park, maar op kantoor, het begint ook al een beetje op een plantentuin te lijken, lag nog genoeg werk voor de verder.e middag, 's Avonds werden nog veel telefoontjes afgedaan, ja waarover, natuurlijk over bomen. Ook over het bomenboek met de uitgeverij De Driehoek in Amstgrdam; met de heer Heule werden nog een aantal verbeteringen voor de tweede uitgave besproken. Ook kwam ter sprake hoe het beste de houttentoonstelling in de etalage van boekhandel Scholtens aan de Grote Markt in Groningen in te richten is. Met Frankfurt gebeld, daar hoorde ik dat de 'vérgadering gepland op het vliegveld in Frankfurt voor a.s. woensdag met de Deutsche Gesellshaft für Grossbaum Verpflanzung niet doorging. Jammer, wan]t er moeten nog vele bomen in Duitsland ge- • plant worden. Dinsdag Vroeg vertrokken naar Drenthe. In Vledder had ik een afspraak met de heer Postma van de gemeente. Op een plezierige wandeling door de gemeente, het is er nog alles óp wandelafstand, over de twee brinken werden de problemen rond de bomen besproken. Het is een genot om te zien hoe de verschillende uitbreidingen in een plezierige schaal tussen de boomgroepen door zijn aangelegd. Vele 'houtsingels bleven gespaard en als te er niet waren maar in het plan pasten werden zij aangeplant, zelfs Dp de nationale boomfeestdag. De planning is van het Stedebouwkundig Bureau Hajema uit Assen dat de oude eiken welke wij in het vorig jaar konden behandelen een rUime plaats had toegedacht. Veel te weinig tijd bleef er over voor de bezichtiging van het Drents Bijenteeltmuseum dat de heer De Bruin met zoveel liefde in drie jaar tijd in Vledder heeft opgezet, met een unieke collectie korven en imkergereedschap. Ik had voor hem twee Luneburger Stülper, een potje en nog wat klein bijenmateriaal. Ja, soms denk je met een beetje heimwee terug aan de opleiding tot. gediplomeerd imker in Duitsland en aan mijn werk hoog in de Alpen aan de Oostenrijkse grens waar ik een bijenstand van een driehonderd volken te verzorgen had. Als je over je hobby begint, kom je te laat en dat gebeurde ook. In Assen had ik een gesprek met de heer Steenbergen en medewerkers van het kantoor van de Gront Mij. in Drente over een aantal projecten waar de Gront Mij veel aandacht' aan de boomverzorging besteedt, 's Avonds laat terug, je staat versteld dat je dan zo'n circa 500 km hebt afgelegd. En als je dan denkt dat je 70.000 km ook dit jaar weer zal afleggen en hiervoor zo'n vier maanden in de auto moet zitten, ja dan zou je dolgraag weer imker willen worden en de rust en aandacht bij je bijenvolken genieten. Een telefoontje haalt je uit het gemijmer. Woensdag Vele rapporten konden gelukkig weer verwerkt worden nu de vliegreis niet doorging. Je schrijft bladzijden vol, spreekt bandjes in en hebt vele plezierige telefoontjes, ja dat is wel vergroeid met je beroep, de vele hartelijke en plezierige mensen die je op je pad mag ontmoeten en het dankbare werk dat je tot nu toe al zo'n elf jaar aan duizenden bomen in Nederland mocht verrichten. ïkker.