Dit is een artikel uit het NRC-archief Dit artikel is met behulp van geautomatiseerde technieken gedigitaliseerd en voorzien van metadata die de inhoud beschrijven. De resultaten van deze technieken zijn niet altijd volledig correct, we werken aan verbetering. Meer informatie.
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Milieu en natuur

Druiven zonder kas

Veel artikelen in het archief zijn met behulp van geautomatiseerde technieken gedigitaliseerd. Deze technieken leiden niet altijd tot een correct resultaat. Dat betekent dat er onjuiste tekens in de tekst kunnen voorkomen. We werken aan verbetering.

door Mar ja Roscam A b bing

ruiven hebben van oudsher iets weelderigs, luit hoornen des overvloeds buitelen altijd i ^ J druiven, en bij Romeinse ^"^Sde men geen mandaZLr hapte men in een n^ntros Misschien heeft - de dru> v f' r ° daarom zo'n zuidelijk gewas dat benoorden image , a 1S en K buiten de kas niks Br aba " kan Een ouderwetse ge«' orde " pen wijnstok van de goede da^ 16, ntpral in Nederland geheel fearien produceert elk nawint ple kilo's rijpe druiven. \ aar hp tijd om vitis vinifera, Dit is j I .,,; v enboom officieel heet, zoalS ( n Wie denkt dat vervolgens I te P° "ó ze lf gaat, en dat de trosJ lleS schoot worden geworpen, ^ 'overigens beter meteen een kan , hnnter neerzetten; de wijn"ffS* nodige toewijding. Dat Uokvergi mensen een deel P"ÏÏn Se: het is niet zo'n va , Jerte heester waarbij elk on? hnud uit den boze is, maar een ■Km waar de hele zomer aan I gesleuteld mag worden. t de aankoop van een druivenk een nauwkeurige handleiffeven belangrijk als een getwee jaar oude plant. Zeker 2t de liefderijke gebruiksaanwijI betreft, kan geen tuincentrum Z n tegen mevrouw G. A. Manteler uit Avenhorn, die de zogeSmde Rembrandt-druif niet alkweekt en verkoopt, maar ook Geleidt van de wieg tot het graf. Tif eeeft snoeiadviezen voor vele I iaren en aangepast aan elke situaIMevrouw Mantel: „Als de mensen 1 „ aan de telefoon uitleggen waar 3e druif komt te staan, zit ik al te lenen - dan zeg ik: als u eens vi-ist hoe uw boom al groeit! Ik garandeer dat de druiven rijp woren en dat is zelfs vorig najaar uiteekomen. De mensen willen het S0 ms nauwelijks geloven, of ze ,L e n- „kan ik er bij mijn leven nog wel druiven aan krijgen, ik ben al achter in de vijftig." In het eerste jaar komen er vaak al een Da ar trossen, en het tweede jaar kunt u rekenen op zestig tot honderd trossen." In feite gaat het natuurlijk niet alleen om dat ooft. De blauwe trossen zijn wel opzienbarend in de polder, maar het grote, lichtgroene blad van de wijnstok is ook decoratief, en in de winter heeft de kale leiboom nog karakter. De smaak van de Rembrandt-druif is braamachtig, maar zelfs druivenhaters zouden vitis vinifera nog uit tuinarchitectonische overwegingen kunnen gebruiken. Zoals het woord

al zegt, kan met een leiboom ,nu eenmaal van alles gedaan worden: hij kan muren bedekken, vrijstaande schermen fabriceren of pergola's begroeien, en dat gaat in het geval van de druif nog snel ook. De meest romantische toepassing is een dak boven een terras, waar dan bij leven en welzijn de trossen boven uw hoofd in het lon>mer bengelen. Bij de snoei geldt het principe, dat elk jaar twee nieuwe zijtakken oplevert; de hoofdstam wordt steeds in het najaar afgesneden vlak boven de plaats, waar de volgende twee zijtakken moeten komen. Die zijtakken groeien zo'n drie meter per jaar, zodat vroeg of laat elke muur vol loopt; op dat ogenblik kan men een zijtak verder terugsnoeien, of langs een draad de vrije ruimte in leiden.

Rembrandt-druiven doet het overal in Nederland, tot en met de tuin van Soestdijk, als ze minstens de halve dag zon krijgen. Volgens mevrouw Mantel is elke grondsoort bruikbaar, omdat de grond in het. plantgat toch verbeterd wordt met bladaarde, compost, oude koemest en kalk. Dat laatste is essentieel, druiven zijn gek op kalk. De Rembrandt-druif is niet goedkoop.- Naast vellen vol gestencilde en met de hand geschreven wenken,

geeft mevrouw Mantel haar druiven (die tot 50 cm terugge snoeid op ae post gaan) dan ook een half jaar garantie mee. Wie binnen die tijd een dood boompje inlevert, krijgt een rempla?ant. Mevrouw Mantel: „Ik weet dan natuurlijk niet, waarom het is dood gegaan. Misschien hebben de mensen het wel laten verdrogen - maar als ze vragen waar het aan lag, zeg ik: Het was heimwee naar Avenhorn."

00 2 "3 c O öj O