Coachartikel

Wie laat jij jouw levensgeluk bepalen?

‘Het maakt mij echt niet uit wat ik word, als ik maar gelukkig ben.’ Tegenover me zit een jongen, ergens eind twintig. We zitten in een lunchroom in de hoofdstad. Ik knik instemmend, en stel een vraag: ‘En de mensen om je heen, voel je druk vanuit hen?’. De jongen pakt de tafel met beide handen aan de zijkanten vast en begint uitbundig ontkennend met zijn hoofd van links naar rechts te bewegen. ‘Mijn moeder zegt altijd, al word ik stratenmaker op zee. Dat maakt niks uit.’ Hoe enthousiaster hij ontkent, des te meer overtuigd ik raak van zijn ongelijk. En stiekem denk ik dat hij het zelf ook wel weet.

Ik zie het namelijk zo. De afgelopen jaren coachte ik veel jonge dames en heren. High potentials in de hoofdstad. Mooie opleiding, ontspannen studententijd. Soms een biertje, soms scharreltje, soms een pilletje. Gewoon lekker leven. De studie ging vlot, de studievereniging was nog leuker. Met een mooi cijfer afgestudeerd en dan het bedrijfsleven in. Allemaal helemaal goed. Van een leien dakje gleden ze zo de arbeidsmarkt in.

Maar dan kan het toch gebeuren dat je drie jaar later finaal uitgeblust bij mij aan tafel zit. Dat je toe zit te geven dat je al drie jaar lang doodongelukkig op je werk zit. Dat je mij belt na het lezen van hoofdstuk twee uit mijn debuutroman (een roman die een werkelijk dystopisch beeld van de vaderlandse kantoortuinen schetst) en zegt dat je je erin herkent. Soms kan ik een ‘ach jochie’ nog maar net onderdrukken.

In mijn ogen leven we in een wereld waar alles sneller, mooier, en meeslepender moet. Meer likes, meer salaris, meer promotie. Sneller, harder en succesvoller. Dat is natuurlijk prima, maar meer en meer merk ik dat sommige mensen hier niet voor gemaakt zijn. Alleen doen ze het toch. Maar voor wie?

Hoe harder die jongen in de lunchroom ontkennend met zijn hoofd blijft schudden -  ontkennend dat anderen invloed hebben op zijn besluit - hoe zekerder ik durf te zeggen dat dat wel zo is. Je kunt mij namelijk niet vertellen dat je uit vrije wil jezelf drie jaar lang dag in dag uit naar kantoor sleept. Zelfverklaard ongelukkig bent, en dat doet voor jezelf. Dat gaat er bij mij gewoon niet in. Niemand herkent zijn werkplek uit vrije wil in mijn boek. Waar de hoofdpersoon zijn minuten weg telt, zijn klanten intens haat en zijn collega’s de dood in wenst.

Maar voor wie doen ze het dan wel? Wie hebben er zoveel macht over jouw leven dat je daar toch zit. Jaar in, jaar uit? Ik heb de stellige overtuiging dat we onszelf dit diepe ongeluk laten opleggen door de mensen om ons heen. Papa werkt bij ‘de bank’. Mama bij KLM. Zusje lief loopt coschappen bij het AMC. Je vriendjes doen iets als headhunter en willen deze zomer twee weken naar Nicaragua. Maar eerst naar Lowlands, want dat doen we ieder jaar. En die kaartjes voor DGTL moeten ook nog even worden afgetikt. En ondertussen zit jij je al drie jaar de pleuris te vervelen bij een baan die je niet wilt.

Ik begrijp oprecht waar dit vandaan komt. Maar als je heel eerlijk bent is het werkelijk van de zotte. De keuzes die we maken zijn altijd in meer of mindere mate beïnvloed door anderen, daar is natuurlijk niets mis mee. Maar jezelf in een diep ongelukkig keurslijf laten persen omdat anders niet meer in het plaatje past dat anderen van je verwachten? Misschien is dat ook wel iets wat bij volwassen worden hoort. Lekker je eigen keuzes maken.

Over Freek van Kraaikamp (@Fvankraaikamp)
Freek (1985) is actief als loopbaancoach, auteur en columnist. Startte na een tienjarige carrière in de arbeidsbemiddeling zijn eigen bedrijf FREEK. Vanuit deze coachingspraktijk geeft hij individuele loopbaancoaching en sollicitatie-workshops. Hij schreef het sollicitatiehandboek Zou jij jezelf aannemen? Daarnaast schrijft hij columns voor verschillende magazines en websites.