Sponsored content
Sponsored content

Stoere beroepen zijn niet stoer meer, maar is dat terecht?

Eigenlijk kan ik er niet omheen. Afgelopen week ging het betoog van Pieter Derks op Radio 1 bij De Nieuws BV ‘viral’. Zo heet dat dan zo mooi. In gewone mensentaal: het filmpje werd online meer dan vijf en een half miljoen keer bekeken. Dat is pak ‘m beet meer dan het aantal mensen dat gemiddeld in een hele week naar het achtuurjournaal kijkt. Dat zijn er dus best een hoop. Kern van zijn, bij vlagen dolkomische, betoog: we leiden alleen maar hippe managers op en geen bouwvakkers meer. Want dat vinden we schijnbaar niet ‘cool’. Onder het mom van: ‘Beter goed gejat dan slecht verzonnen’, doe ik zijn betoog nog eens dunnetjes over.

“Twee miljoen communicatiewetenschappers en niemand die een kraan kan repareren.” Pieter Derks over de stand van zaken in Nederland. De Facebook tekst boven het filmpje vat de strekking van zijn betoog perfect samen. Toch blijft dat bijzonder. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat een kleuter uit de box klimt met de overtuiging dat hij communicatiewetenschapper wil worden. Banen waar kinderen doorgaans van dromen zijn brandweerman, politieagent, voetballer of arts. Banen die noeste handenarbeid vereisen. Maar ergens, gaandeweg, verliezen deze banen hun glans. De eerste kleuter die aan de ontbijttafel begint te bazelen over het feit dat hij consultant veranderingstrajecten wil worden, moet nog geboren worden.

Maar waar vindt die omslag plaats? Wanneer ruilen we de ene droombaan in voor de andere? Mensen die gaandeweg hun droombaan kwijt zijn geraakt. Ze doen me denken aan de Herman die in een aantal liedjes van Acda & De Munnik voorbijkomt. Over een gemiddelde babyboomer die ergens zijn dromen uit het oog verloren is.

Door de jaren heen heb ik er veel, heel erg veel, gesproken. Degenen die hun dromen al verloren zijn en ze terug willen, of mensen die op het punt staan om die keuze te maken. Ik snap dat oud worden met toenemende verantwoordelijkheden komt en dat dit invloed op je keuzes heeft. Maar vooral starters laten zich in mijn ogen leiden door ‘de buitenwacht’: de familie, vrienden of glimmende corporates met nog glimmendere  inhousedagen en aanbiedingen. Studenten zijn meer dan eens ‘traineeship-geil’. En daar gaan ze de mist in. De verkeerde keuzes worden niet van binnen, maar van buiten gevoed.

Ik ga hier geen betoog houden voor meer handenarbeid. Niet meer loodgieters en minder communicatiewetenschappers. Maar wel voor meer keuzes vanuit jezelf. Dus niet voor die grote kantoorflat kiezen omdat je vrienden in de kroeg dat ook willen. Of loodgieter worden omdat je schoonvader dat zo leuk vind. Nee, het gaat erom wat jij wilt. Fuck de buitenwacht. Leef je eigen leven en niet dat van een ander. Dat is trouwens weer André Hazes, maar dat daargelaten. Als jij je keuzes maakt, denk dan eens aan de liedjes over Herman van Acda & de Munnik: ‘en van al z’n jongensdromen, was alleen het oud worden gehaald.’

Lees ook de vorige column van Freek: Selecteer je collega’s zoals je je vrienden uitzoekt

Over Freek van Kraaikamp (@Fvankraaikamp)
Freek (1985) is actief als loopbaancoach, auteur en columnist. Startte na een tienjarige carrière in de arbeidsbemiddeling zijn eigen bedrijf FREEK. Vanuit deze coachingspraktijk geeft hij individuele loopbaancoaching en sollicitatie-workshops. Hij schreef het sollicitatiehandboek Zou jij jezelf aannemen? Daarnaast schrijft hij columns voor verschillende magazines en websites.