Sponsored content
Sponsored content

Ik wil geen goede verliezers om me heen

Vorige week vrijdagnacht stond ik in de kroeg. Zeven speciaalbiertjes verder, een zware werkweek achter de rug en niet gegeten. Dan heb je dus de beste gesprekken. Hangend tegen de bar vroeg een goede vriend mij met een redelijk dubbele tong wat mijn doel is. “Het gaat allemaal zo hard de afgelopen twee jaar. Waar wil je naartoe?” Met een niet minder dubbele tong moest ik hem het antwoord schuldig blijven. “Mooie dingen maken.” Verder kwam ik niet.

De volgende ochtend werd ik met een bonkend hoofd wakker, toch hing zijn vraag nog ergens naast een kloppende hamer in mijn achterhoofd. Als ik terugdenk aan de laatste twee jaar, is het zo hard gegaan dat ik amper tijd heb gehad om vooruit te kijken. Columns voor Intermediair, NRC Carrière en Esquire, een eigen bedrijf, mijn boek. Eind vorig jaar is een droom in vervulling gegaan met een debuut bij VICE. En als klap op de vuurpijl ben ik gestart met mijn debuutroman. Maar als ik vooruit kijk. Waar wil ik dan naartoe?

Die middag zit ik met een dampende kop koffie aan tafel. De kat op schoot en de kater trekt langzaam weg. Ik realiseer me dat ik eerst achter me moet kijken om te zien waar ik naartoe ga. Ik ben niet bovengemiddeld intelligent of scherp, maar ik heb wel een drive. Een haast maniakale drive. Ik wil niet verliezen. Ik kan simpelweg niet verliezen. Hoe harder de klappen zijn die ik krijg, des te harder ik ga vechten. Dat is hoe ik ben opgegroeid en hoe ik de afgelopen twee jaar heb geleefd. Ik hoef aan niemand verantwoordelijkheid af te leggen. Behalve aan mijzelf dan. En ik ben een verdomd veeleisende leidinggevende voor mijn hoogst eigen persoontje.

Bij mij gelden tegenslagen als brandstof om gas bij te kunnen geven. Het klinkt allemaal leuk, al die successen. En met zeven speciaalbiertjes in je mik kun je op vrijdagavond stoer door de kroeg lopen. Wat veel mensen niet zien, is dat er tegenover die vijf overwinningen misschien wel vijftig nederlagen staan. En daarachter schuilt misschien wel waar ik uiteindelijk naartoe wil: mensen om mij heen verzamelen die net zo slecht kunnen verliezen als ik dat doe.

Ik hoef geen groot pand langs de A10, geen logo van ‘FREEK.’ op de gevel van een gigantisch pand in een of andere betonjungle. Ik wil mooie dingen maken met gedreven mensen. Nieuwe paden bewandelen. Klappen krijgen en keihard terugslaan. Het is mijn grootste nachtmerrie om omringd te zijn door goede verliezers. Mensen die genoegen nemen met falen of het falen bij een ander neerleggen. Daar sla ik finaal van op tilt. Daarom blijf ik voorlopig lekker semi-solo. Haak ik aan bij gedreven helden die net zo gek zijn als ik. Nieuwe dingen maken. Mooie dingen maken. En dan zien we daarna wel weer. Voorlopig is het goed zo.

Een slechte verliezer maakt een goede winnaar.

Over Freek van Kraaikamp (@Fvankraaikamp)
Freek (1985) is actief als loopbaancoach, auteur en columnist. Startte na een tienjarige carrière in de arbeidsbemiddeling zijn eigen bedrijf FREEK. Vanuit deze coachingspraktijk geeft hij individuele loopbaancoaching en sollicitatie-workshops. Hij schreef het sollicitatiehandboek Zou jij jezelf aannemen? Daarnaast schrijft hij columns voor verschillende magazines en websites.