Ik wil een nieuwe baan, maar ik durf niet!

Sluit je ogen eens en beeld je het volgende scenario in: je werkt 40, soms wel 50 uur per week tussen dezelfde mensen. Maar iedere dag, een spaarzaam half uurtje, ontvlucht je je kantoor omdat er maar één ding is dat je wilt. Niet op die ene plek zijn, en vooral niet tussen die mensen. Dat spaarzame momentje heet ‘lunchtijd’ en dit scenario is voor honderden, duizenden en misschien wel honderdduizenden mensen dagelijkse kost. De werkplek is verworden tot je grootste nachtmerrie, die je ieder denkbaar moment wilt ontvluchten. Maar echt vertrekken durf je ook niet.

Voor mij is het inmiddels een keiharde, bijna dagelijkse realiteit geworden. De trieste en vooral zwijgende groep ongelukkige werkenden die ik bijna dagelijks aan mij voorbij zie trekken. Ze zijn er in alle soorten en maten. Als jij er zelf eentje bent, troost je dan met de realisatie dat je niet de enige bent. De meest gewilde banen blijken in de praktijk vaak de meest verschrikkelijke te zijn. Terwijl de buitenwereld je lachend en schouderklopppend toejuicht om je fantastische baan, sta jij (stiekem) iedere dag met frisse tegenzin weer naast je bed. Maar ja, wie hoort jou klagen? Je hebt immers werk, bij een ‘oh my god werk je daar echt?’-merk wel te verstaan. En ondertussen trek jij iedere dag met de pest in je lijf de deur achter je dicht.

Veelal is het een mengelmoes van externe factoren en interne (on)zekerheden die mensen belet verder te kijken dan hun baan lang is. Een hypotheek, twee kinderen, en die moeten ook zo nodig nog eens gaan studeren en wat dacht je van die twee auto’s voor de deur? Langzaam is werken om te leven verworden tot leven om te werken. Eigenlijk weet je zelf niet eens meer wanneer dat nu precies is gebeurd. En wat denkt de buitenwacht wel niet? Pa en ma zijn zo trots op je poepchique business-cards en op ieder fuifje hangen ze aan je lippen. Aan je status ligt het niet, nu het geluk nog.

Daarom daag ik je nog een keer uit. Sluit je ogen eens voor alles en iedereen. Focus je op jezelf. Los van alle externe factoren en al je (on)zekerheden. Hoe happy ben jij in je job? Hoeveel energie krijg jij er nu echt nog van? Ik geef je twee weken de tijd om dit eens goed na te gaan. En hoop oprecht, echt heel erg, dat je op je plek zit. Maar als dat niet zo is dan vraag ik je jezelf ook de vraag te stellen: durf ik de stap te wagen? Als het antwoord na een stevig potje introspectie ‘ja’ is dan ga ik je in mijn volgende column helpen verder te kijken.

Want een stap durven nemen is het begin, maar dan is de vraag; hoe zet je die dan?

Over Freek van Kraaikamp (@Fvankraaikamp)
Freek (1985) is actief als loopbaancoach, auteur en columnist. Startte na een tienjarige carrière in de arbeidsbemiddeling zijn eigen bedrijf FREEK. Vanuit deze coachingspraktijk geeft hij individuele loopbaancoaching en sollicitatie-workshops. Hij schreef het sollicitatiehandboek Zou jij jezelf aannemen? Daarnaast schrijft hij columns voor verschillende magazines en websites.