Sponsored content
Sponsored content

‘De gemiddelde sollicitant wijst altijd naar een ander’

In mijn vorige artikel betoogde ik voor de terugkeer van het menselijke aspect bij met name arbeidsbemiddelaars. Breng eens wat plezier terug in plaats van constant strooien met HR technische containerbegrippen. Het gebeurt me niet vaak dat mijn artikelen rond solliciteren zo positief ontvangen. ‘Eindelijk een goed stuk Freek’. las ik afgelopen week onder een artikel. Eindelijk dus, maar waarom nu pas?

Ineens begon het mij afgelopen weekend te dagen wat de oorsprong hiervan was. Het was voor een keer niet de sollicitant die ik op zijn of haar verantwoordelijkheid aansprak. Ik pakte nu eens de werkgevers en vermaledijde recruiters aan. En dat viel bij solliciterend Nederland in goede aarde. Want als je het mij vraagt dan is er een eigenschap die bij ongelofelijk veel sollicitanten ontbreekt, en dat is zelfreflectie. Het heeft ergens zelfs iets narcistisch.

Wanneer ik het gebrek aan plezier, wederzijdse interesse en het algehele menselijke aspect binnen de gehele vaderlandse sollicitatie scene benoem, dan wijs ik toch echt niet alleen naar de werkgeversstoel. Want tegenover deze mannen in pak staat een roedel sollicitanten met een minstens net zo liefdeloze houding. En voor een ouderwets potje verleiden, heb je er toch echt twee nodig.

Waar ik me bij veel sollicitanten over kan verbazen is het gebrek aan zelfreflectie, dat soms gecompenseerd lijkt door een overdadige slachtofferrol. Ben je oud, dan zeur je over jongeren. Ben je jong, dan zeur je over ouderen. Dat kan allemaal wel zo zijn, wie ben ik om dat te betwisten? Maar vrijwaart dit je dan ook direct van een spreekwoordelijke hand in eigen boezem? Dat een ander iets niet goed doet impliceert toch niet direct dat jij het wel goed doet? Toch werkt het vaak wel zo en juist daarom viel mijn vorige artikel misschien ook wel zo in de smaak. Het vrijwaarde velen van een kritische blik in de spiegel.

Is de gemiddelde sollicitant wel zo goed als hij zelf denkt dat hij is? Ik durf die stelling volmondig tegen te spreken. Laat ik absoluut niet beweren dat iedere werkzoekende maar iets doet, maar er is bij menigeen meer verbetering mogelijk dan hij of zij zelf denkt. Het gebrek aan een algehele werk-zoek-strategie is soms stuitend. Men doet, men herhaalt, maar men weigert ook te leren en reflecteren.

Naast het narcistische heeft het ook iets krankzinnigs. Want zo noemde Einstein het ooit wanneer je het zelfde blijft herhalen en andere uitkomsten verwacht. En dat is nu juist het stuitende mantra dat ik de afgelopen twee jaar als loopbaancoach en tien jaar als recruiter maar blijf horen: ‘Ik heb al driehonderd brieven geschreven en word nooit uitgenodigd’. En dan denk ik op mijn beurt. Na tien mislukte sollicitaties had je al moeten gaan nadenken wat er anders kon. Want door als een krankzinnige op de zelfde manier tegen de zelfde deur aan te knallen. Daar wordt toch niemand gelukkig van?

En daarom kaats ik het balletje ook weer terug naar de werkzoekenden. De oorsprong van de problemen in arbeidsland ligt niet alleen bij werkgevers of de overheid. Dit ligt net zo hard bij het stronteigenwijze calimero gedrag van een groot gedeelte van de sollicitanten.

Verbeter de wereld, begin bij jezelf.

Over Freek van Kraaikamp (@Fvankraaikamp)
Freek (1985) is actief als loopbaancoach, auteur en columnist. Startte na een tienjarige carrière in de arbeidsbemiddeling zijn eigen bedrijf FREEK. Vanuit deze coachingspraktijk geeft hij individuele loopbaancoaching en sollicitatie-workshops. Hij schreef het sollicitatiehandboek Zou jij jezelf aannemen? Daarnaast schrijft hij columns voor verschillende magazines en websites.