Sponsored content
Sponsored content

De gemiddelde sollicitant is kritisch op iedereen, behalve op zichzelf

Oké, oké, ik geef toe, de titel is wat gechargeerd, maar toch durf ik te stellen dat een groot deel van de sollicitanten ongelofelijk kritisch is op alles en iedereen. Behalve op zichzelf. Ik zal de eerste zijn om te beamen dat de arbeidsmarkt niet geheel vlekkeloos werkt. Maar dat neemt niet weg dat de sollicitant meer dan eens de hand ook wel in eigen boezem mag steken. Want het feit dat sommige werkgevers en recruiters zich als horken kunnen gedragen, vrijwaart je nog niet van het feit dat je zelf ook je stinkende best moet doen. Het ene sluit immers het andere nog niet uit.

Zomaar een gesprekje uit 2016.

Freek: ‘En hoe gaat het solliciteren?
Kandidaat: ‘Eigenlijk wel heel goed!

Freek: ‘Maar u bent al drie jaar werkzoekend.
Kandidaat: ‘Dat klopt, ik solliciteer wekelijks.

Freek: ‘Maar waar gaat het dan mis denkt u?’
Kandidaat: ‘Ze kiezen altijd iemand anders, verder gaat het wel goed.’

Ik maak werkelijk geen grap, ik voer vaker zulke gesprekken. Gesprekken waarin werkzoekenden kritiekloos naar het eigen handelen kijken. Het zijn vrijwel altijd geweldige werknemers geweest, jarenlang. Maar als ze eenmaal in het solliciterende hokje zitten, zijn ze alle kritiek en scherpte richting henzelf verloren. Kritiekloos navelstaren noem ik het ook wel. Want ik doe het goed en de rest is stom.

Maar nog vaker komt er een extra facet bij. Naast het uitblijven van zelfkritiek, ligt het ook nog eens nadrukkelijk altijd aan een ander wanneer ze die baan niet krijgen. Werkgevers zijn honden en recruiters zijn ratten. Ze vinden je te jong, te oud, te allochtoon, niet aardig, niet knap of allemaal tegelijk. Ik zie heel erg vaak dat sollicitanten zichzelf verliezen in die negatieve spiraal.

Ik zal niet ontkennen dat er honden en ratten rondlopen. En dat is verschrikkelijk. Maar ik durf ook te stellen dat er minstens net zoveel sollicitanten zijn die door alle negativiteit zelf verworden tot het stereotype, terwijl ze roepen dat niet te zijn. Die geen gas meer bijgeven tijdens het solliciteren ‘omdat het toch allemaal niet uitmaakt.’ Ja, dan gaat het dus niet werken!

Ik ga hier toch even voor de goedwillende werkgevers staan. Die hebben in deze arbeidsmarkt nu eenmaal veel keuze. Het is als ondernemer vaak al moeilijk genoeg om je hoofd boven water te houden. Deze welwillende ondernemers willen gewoon de beste man of vrouw op hun vacature hebben en daar horen ook afwijzingen bij. En het heeft er niets mee te maken dat je jong/oud/knap/lelijk of wat dan ook bent. Er is gewoon iemand beter dan jij. Die realisatie is stom, pijnlijk, vervelend, of zelfs verschrikkelijk.

Maar die realisatie vrijwaart je niet van het feit dat je als sollicitant je stinkende best moet doen en gewoon af en toe eens kritisch in de spiegel moet kijken. Want heel misschien ligt de oorzaak van al die afwijzingen ook wel bij je jezelf. En juist die realisatie is naast dat het een pijnlijke is, ook een verdomd constructieve.

2017 wordt het jaar van de sollicitantenspiegel!

Over Freek van Kraaikamp (@Fvankraaikamp)
Freek (1985) is actief als loopbaancoach, auteur en columnist. Startte na een tienjarige carrière in de arbeidsbemiddeling zijn eigen bedrijf FREEK. Vanuit deze coachingspraktijk geeft hij individuele loopbaancoaching en sollicitatie-workshops. Hij schreef het sollicitatiehandboek Zou jij jezelf aannemen? Daarnaast schrijft hij columns voor verschillende magazines en websites.