Sponsored content
Sponsored content
ANP

‘Als we allemaal wat uren inleveren, hebben we minder werkloosheid, en minder burnouts’

Het ene deel van de bevolking werkt zich een burnout, het andere deel komt maar niet aan een baan. Ok, het is wat gechargeerd gesteld, maar psycholoog André Doorlag heeft wel een punt. Hij schreef een opiniestuk waarin hij een opvallend simpele oplossing biedt.

Frustratie en verwijten
Psycholoog Doorlag vindt het maar vreemd zoals Nederland met het ‘werkloosheidsprobleem’ omgaat, schrijft hij in een opiniestuk in Trouw. De aanpak gaat volgens hem uit van de gedachte dat volledige werkgelegenheid mogelijk is, en dat het dus aan de werklozen zelf te wijten is dat zij geen werk hebben: ze zouden niet genoeg gemotiveerd zijn, of niet genoeg capaciteiten hebben. Vandaar dat het UWV ze om de oren slaat met stimuleringsprogramma’s en dreigt met sanctiemaatregelen.

Het gevolg van die aanpak is dat de samenleving gespleten raakt, stelt Doorlag. “De werkenden vinden dat de werklozen voor hun geld een tegenprestatie moeten leveren. Anderzijds kunnen de werklozen de werkenden verwijten dat zij al het werk hebben ingepikt, want werk is schaars geworden. Gek genoeg hoor je dat laatste verwijt nauwelijks. Werklozen leggen de schuld vaak ook bij zichzelf. Ze kruipen in een slachtofferrol.”

’24-urige werkweek moet de norm worden’
Doorlag oppert om de uren gelijkmatiger te verdelen. Een 24-urige werkweek zou volgens hem de norm moeten worden. Doorlag zegt ‘vele’ functie- en taakanalyses te hebben uitgevoerd, waardoor hij kan concluderen dat splitsing bij de meeste functies heel goed mogelijk is.

“Nu is het nog zo dat het voor een werkgever goedkoper is om één werknemer voor 40 uur in dienst te hebben dan twee voor 20 uur. Dit moet uiteindelijk andersom.”

Dit systeem moet natuurlijk wel geleidelijk worden uitgevoerd, want voltijdwerkers zullen kleinere banen krijgen, en dus minder inkomen. Maar: “Veel medelijden hoef je echter ook niet met ze te hebben, want de financiële consequenties voor werklozen zijn ook groot”, schrijft Doorlag. Uitzonderingen kun je maken voor specialistische banen waarvoor schaarste heerst aan arbeidskrachten.

Een overheid die inzet op arbeidsduurverkorting, zorgt voor een win-winsituatie. Minder burn-outs, voor de meesten weer werk en dus lagere sociale lasten, opheffing van de tweedeling, en er blijft meer tijd over voor andere activiteiten, zoals het helpen van een hulpbehoevende buurman - de participatiemaatschappij.