Tepelsteeltje

Drie boeken kreunen naar me dat ik ze moet lezen. Het ene is de nieuwe bestseller van Heleen van Royen. Dat meesterwerk heb ik afgelopen week persoonlijk opgehaald in het tijdelijke winkeltje van de schrijfster. Dit boekhandeltje is gevestigd in een straat op het randje van de Amsterdamse hoerenbuurt. Het is daar een week lang een heel gedoe. Honderden manisch-depressieve huisvrouwen met Drentse tongval en Zeeuwse uitstraling hebben zich daar rond Heleen verzameld en ze hebben het erg gezellig met elkaar.

Buiten het aanschaffen van een boek van Heleen kan je ook nog allerlei andere dingen doen. Zo mag je ruiken aan onlangs gebruikte dildo’s van de schrijfster, je kan haar bejaarde moeder tongen, je mag haar strings en slipjes aan een waslijn hangen en je kunt met een kartonnen Ton op de foto. Een blote Ton. Ton is haar ex. Ook is er een darkroom waarin de dames vliegensvlug gevingerd kunnen worden. Zowel door hitsige homo’s als door bronstige hetero’s. Alles wordt vastgelegd op camera, zodat je jezelf weer terug kunt zien op de website van de schrijfster. Of op haar Facebookpagina. Er is ook een kans dat ze je op Twitter zet. Het grootste succes in de winkel is het onderdeel Tepelsteeltje. Overijsselse doorzonboerinnen doen hun badstoffen Hema-BH naar beneden en tonen een spiegel hun Drosteflikken. Dit alles onder het motto Doe eens lekker stout!

Het andere boek is de door Bert van der Veer geschreven biografie van Patricia Paay, die daarin vertelt over haar ruige seksleven. De oorspronkelijke titel van het boek was Oude Fiets, maar dat vond de uitgever bij nader inzien te negatief. Veel mannen moeten er in dit boek aan geloven. Ik ben er even diagonaal doorheen gegaan en heb tot mijn verbazing mijzelf niet teruggevonden. Terwijl La Paay en ik ooit een heftige week hebben gekend. Waar? In het Amsterdamse Hilton. In de suite van John & Yoko om precies te zijn.

Het was na het eerste concert van De Toppers in de Arena. Zeven dampende nachten op rij. De brandweer moest de belendende percelen nat houden. Hoogtepunt na hoogtepunt noemde ze mij Adam en ik vatte dat op als compliment. Ik dacht dat ze dat riep omdat ik de eerste echte man in haar leven was. Voor mij was het de mooiste week in mijn bestaan en de tientallen troetelnamen die ze mij gaf ben ik niet vergeten. Tarzan! Wodan! Viriele Viking! Ook heb ik nog een gloeiend hete geheugenkaart vol sms’jes uit die dagen.

Maar ik schijn geen indruk gemaakt te hebben. Ik lees over amateuristische trekstoten van John de Mol, de perfecte minnaar David Bowie en een of andere zanger die alles ontkent. Maar niks over mij. Ik vind het raar dat juist dat zinderende weekje, dat ik als een absoluut seksueel hoogtepunt heb ervaren, volledig uit haar geheugen is gewist. Ik vind het ronduit teleurstellend. Dus ook een goed seksleven met tintelende toyboys houdt de Alzheimer niet tegen.

En het derde boek? Mart natuurlijk. De onvermijdelijke Mart. De god met nog een gelovige. En die gelovige is Mart zelf. Heeft u hem toevallig bij Matthijs gezien? Het was aandoenlijk. Wat een eenzaamheid. Bejaardengebazel uit de krochten van een verzorgingshuis. Opa wordt door niemand meer gecorrigeerd. Geen vrienden die hem af en toe de waarheid vertellen, geen kinderen die uit liefde zeggen: „Papa, niet meer doen!”

Matthijs had zich goed voorbereid en stelde een paar broodnuchtere vragen over de geloofwaardigheid van de wielrennerij, maar de dove Smeets orakelde en kakelde zichzelf schoon. Op een gegeven moment begon hij Matthijs zelfs uit te schelden. Humorloos uit te schelden. Aandoenlijk. De presentator hield wijselijk zijn mond. Je zag medelijden. Bodemloos diep medelijden. En niet alleen bij de presentator. Ook het publiek vroeg zich af: welke zuster brengt opa naar bed?

Van Royen, Paay en Smeets. Alle drie totaal verslaafd aan zichzelf. Middelpunt van hun eigen kleine wereldjes. Om hen draait het. Alle drie de weg kwijt? Nee hoor. Er is geen weg. Eenzame zielen, dolend in een drassig moeras.

Volg nrc.nl op en , lees onze dagelijkse nieuwsbrief