Moszkofiets

Al links en groen doucheplassend mijmerde ik over de hal van de Tilburgse kerk waar een of andere gestoorde pastoor foto’s van afvalligen wilde ophangen met het verzoek aan de laatste drie gelovigen om voor hen te bidden. Stel dat Bram Moszkowicz in het halletje van zijn Amsterdamse kantoor hetzelfde zou doen, zou hij dan een heel grote foto van Estelle ophangen of zou hij het bij een vage pasfoto laten?

Estelle is weg bij Bram. Ze heeft een ander. Een zekere Nico. En Nico is onmiddellijk gaan hakken op Bram. Zo hoort dat in de liefde. Meteen modder gooien naar je voorganger. Het was wel leuke modder trouwens. Nico betichtte Bram van incontinentie. Hij zou lekken naar De Telegraaf en Boulevard! Als hij met Estelle afsprak in een hotelletje dan lag er namelijk cameragajes van deze twee kwaliteitsmedia op de loer. En dat zou Bram geregeld hebben.

Albert, de baas van Boulevard en kompaan van Bram, was furieus. Hoe men zoiets van hem en Bram kon denken? Schande, schande en nog eens schande! Toen ik las hoe Verlinde zich op de televisie verdedigd had liepen de tranen van het lachen over mijn bolle wangen. Hij heeft deze krant, die het nieuws als eerste bracht, ook nog een roddelblad genoemd. Jammer dat ik dat niet live gezien heb. Had Albert zo graag het woord roddelblad willen zien uitspreken. Liefst met zijn bril op en zijn verontwaardigde tuitmondje. Roddelblad!

Er was nog meer leuke modder: voor drie ritjes van een paar honderd meter naar het hotelletje rekende Bram aan Estelle 1.800 euro. Maar zo blond was Estelle nou ook weer niet. Via Nico hing ze deze declaraties aan de schandpaal. In Amsterdamse cafés wordt onder hoongelach gesuggereerd dat Bram zich laat vervoeren op de scooter van Holleeder, bestuurd door Erik Staal van Vestia. Anders kom je nooit aan zo’n bedrag. De scooter wordt al de moszkofiets genoemd.

Wel leuk al die over elkaar heen rollebollende advocaten. Mooi ordinair circus. Ook wel even wennen. In mijn jeugd was een advocaat een figuur die vertrouwen uitstraalde. Iemand die zweeg als een huisarts. En als hij zijn bek opentrok dan verstond je hem niet omdat er drie kilo hete aardappelen in zijn gouden keeltje lagen te stomen. Alleen in het hockeyclubhuis begreep men toen wat hij bedoelde. Daar praatte iedereen zo. Maar nu komen ze met overvolle strontkarren de studio van Nieuwsuur binnen tetteren. Een strontkar met daarachter nog een aanhanger met twee ton zure appeltjes, die hij nog met een confrère te schillen heeft. Nu is die Twan Huys na de College Tour met Willem Holleeder wel wat gewend, maar je zag dat hij aan die Nico zelfs even moest wennen. Was dit een advocaat of een verre Haagse neef van Jacobse en Van Es? Wel grappig dat ruzies, die vroeger na sluitingstijd in het beruchte Barretje Hilton werden uitgevochten, nu gewoon voor de ogen van miljoenen kijkers in diverse televisieprogramma’s te volgen zijn. En niet alleen op televisie. Tot in deze krant aan toe. Ik doe er overigens graag aan mee.

Ben zelf trouwens ook toe aan een advocaat. Ik slaap niet vanwege een door mij zogenaamd gepleegde misdaad in het verleden. Ooit heb ik aan het eind van mijn kerstliedje Flappie gesuggereerd dat ik als zevenjarig jongetje mijn vader op Tweede Kerstdag 1961 vermoord heb. En gezien het feit hoe serieus de woorden van mijn collega Theo Maassen de laatste tijd genomen worden vrees ik nu een proces.

Een groot showproces. Ik hou vol dat het een grapje was en dat ik het niet echt gedaan heb. Het waren woorden! Hoop zo dat de zaak verjaard is. Maandag vertel ik dit aan Evert in Shownieuws en ’s avonds gaan de advocaten Spong en Hammerstein bij Pauw & Witteman dieper op deze zaak in. Ook bij Matthijs zit een panel deskundigen.

Maar ik hou vol: het was een grapje edelachtbare.

Een grapje!

Volg nrc.nl op en , lees onze dagelijkse nieuwsbrief