Wie verstaat er kips?

Droomde laatst over reïncarnatie. Kamerleden keerden na hun dood terug als batterijkip. Op elkaar gepakt zaten ze wanhopig in een goedgekeurde martelstal. De stal voldeed aan de Europese regels. De gelegde eieren werden meteen weggenomen en onder hete lampen gelegd. Die broedden sneller en tijd is geld. De kippen zaten broeds te wachten op hun dood. Ze smachtten. Smeekten zelfs. Maar wie verstaat er kips?

Door de stallen schalde een radio. Een dj schreeuwde om de twee minuten dat het leven hartstikke leuk was. De kippen konden dit optimisme niet aan. Ze schreeuwden dat de radio uit moest. Maar de radio stond te hard om de dieren te kunnen horen. Daarbij nogmaals: wie verstaat er kips?

Het nieuws op de radio meldde pensioenperikelen. De mensen moesten inmiddels tot hun 76ste doorwerken omdat de pensioenfondsen bijna al hun geld belegd hadden in Griekse staatsobligaties. Verder was er iets met een Duitse bacterie. Volgens een Keulse dominee had God deze bacterie naar de wereld gestuurd om miljoenen bejaarden uit hun zinloze lijden te verlossen. Twee hapjes komkommer en ze waren vrij. Maar niks. De komkommers werden op last van de autoriteiten massaal doorgedraaid. Net als de taugé en de paprika’s. De belangen van de rollatorboeren, de scootmobielmaffia en de pamperindustrie waren te groot. De oudjes moesten zo lang mogelijk leven. Het motto was simpel: hou de bejaardenberg hoog! Gun ze geen waardig afscheid van dit leven. Radeloos huilend moeten ze in stoelen hangen. Schreeuwend om hun moeder, krijsend naast de kanarie in een kooi. De kanarie die onderhand vertelt dat doodgaan ook niet alles is. Zeker niet met de huidige euthanasieregels. Hij was ooit vastgoedbaas en kwam terug in deze kooi in de muffe kamer van een bejaarde. De kooi waar hij zijn leven eigenlijk al in had moeten zitten. Als hij eerlijk was. Maar hij was niet eerlijk. Hij was vastgoedbaas.

Verder vertelde het nieuws dat het Nationaal Historisch Museum alsnog doorging. Halbe Zijlstra had het teveel aan declaraties aan allerhande besturen van hogescholen teruggekregen en deze miljoenen werden geïnvesteerd in Paleis Soestdijk, waarin het museum gevestigd werd. Deze tijd, het begin van de eenentwintigste eeuw, kreeg een eigen vleugel. In de voormalige werkkamer van Prins Bernhard werd de Citroën van Jos Elbers, voormalig bestuursvoorzitter van Inholland, tentoongesteld. Die auto met die ingebouwde televisie. Op die televisie draaide een documentaire over Prins Bernhard, die vanuit deze werkkamer zijn bedelbriefjes richting Lockheed schreef.

De in kippen gereïncarneerde Kamerleden schreeuwden of de radio uit mocht, maar de radio stond te hard om de kippen te horen. Sterker nog: hoe heftiger de kippen kakelden hoe harder de boer de radio zette. Zo moesten ze ook het nieuws over het onverdoofd slachten aanhoren. De Nederlandse Kamerleden, die hun plekken in het parlement inmiddels hadden ingenomen, waren voor een ruggenprikje. De nieuwslezer begon over de bezwaren van diverse gelovigen.

„Een ruggenprikje”, jammerden de kippen zo hard dat de varkens het konden horen, „een ruggenprikje! Lazer op met je tuttige ruggenprikje”. Het geluid was hels.

„En bemoei je niet met onze dood”, schreeuwden ze door elkaar, „hou je bezig met ons leven! Laat de varkens rollebollen in de modder en het stro omdat het varkens zijn. Leg ze niet op roosters om ze te laten wennen aan de barbecue. Laat ons kippen wippen met de haan en gezellig broeden. Geef de ganzen weer hun vleugels in plaats van pneumatisch hun levers op te pompen…”.

De kippen krijsten nog harder dan de varkens en de kalfjes, waarop de boer de radio nog harder zette. Buiten zag hij twee hoofddoekjes over de dijk fietsen. Dat is ook gauw afgelopen, dacht hij bij zichzelf en vroeg zich af of Wilders die Knorr-reclame met die sirtaki dansende boeren ook niet kon verbieden.

Volg nrc.nl op en , lees onze dagelijkse nieuwsbrief