Aasgieren
Stel dat god een neger is en blanken niet in de hemel komen dan heeft die Jackson vette pech, twitterde ik gisterochtend naar aanleiding van de dood van de King of Pop. Even later vertelde mijn zoon dat het litteken bij zijn oor, afkomstig van een stevige val op oudejaarsavond een dikke elf jaar geleden, indirect een souvenir is van het fenomeen. Hij was zeven, deed Michael Jackson na en knalde tegen de verwarming.
Wie was er verbaasd door de hartstilstand van de afgetakelde Michael? Niemand toch? Je hoeft geen dokter te zijn om te zien hoe slecht het met deze man gesteld was.
Laatste keer dat ik hem op televisie zag had ik diep medelijden met hem. En niet alleen de laatste keer, eigenlijk de laatste tien jaar ging er bij het zien van de onbetwiste icoon een golf van mededogen door me heen. Het is leuk om zevenhonderdvijftig miljoen plaatjes te verkopen, maar je wordt er ook knettergek van. Al die debielen die op je jagen.
Allereerst die stompzinnige fans die je overal opwachten en achtervolgen, maar veel erger is het journaille. En dan vooral een bepaald soort persmuskieten.
Het roddelgajes.
Zal het prachtblad Party in het komende nummer een foto zo shoppen dat je Michael Jackson als lijk ziet? Ze schijnen daar iemand in dienst te hebben die dat kan bewerkstelligen. U denkt: zo ziek zullen ze toch niet zijn? Nou, bij dat blad zijn ze doodziek. Sylvie, de beeldschone vrouw van de voetballer Rafael van der Vaart, is onlangs getroffen door borstkanker en het blad toonde afgelopen week op de voorpagina een gefotoshopte Sylvie na een eventuele chemokuur.
Hoe verrot kan je als mens zijn om zoiets te verzinnen? Hoe gestoord ben je om iemand opdracht te geven dat te maken? En welke rat zet zich aan zijn computer om het uit te voeren? Welk spul koopt het? En wie verkoopt het? Wie komt met het lugubere idee? Komt zoiets op bij de hoofdredacteur? Stel dat dat zo is, dan moet zo’n man die gedachte op een gegeven moment toch met iemand delen? De woorden moeten toch zijn mond uit? Hij moet tegen iemand zeggen: „Wil jij die Sylvie even kaal maken alsof ze net een chemo achter de rug heeft?”
Die woorden kan een normaal mens toch niet uitspreken? Die kan je toch alleen vomeren? Met golven kots tegelijk. Mij kan je toch niet wijsmaken dat die hoofdredacteur een vrouw heeft die door diezelfde mond gekust wil worden. Die naast zo’n engerd wil slapen. En wat te denken van de employee die het uitgevoerd heeft.
Hoe verrot kan je in elkaar zitten? Wat weigert iemand? Sylvie is verbijsterd en heeft haar advocaat een boze brief laten schrijven. Ik had een paar stevige jongens op hem afgestuurd en hem met een scheerapparaat een stevige chemolook gegeven. Alles afscheren tot zijn wenkbrauwen aan toe. Dat laatste kan met thinner!
Ik ga er van uit dat de baas van Audax, de uitgever van het blad, de hoofdredacteur vanaf nu alleen nog aanspreekt met schurftige hond en dat de redacteuren van het kappersblaadje stuk voor stuk ontslag nemen omdat ze hiermee niks te maken willen hebben.
Terug naar de dood van Michael Jackson. Ik zeg niet dat hij vermoord is door dit soort persgajes, maar door hem bijna veertig jaar lang nergens met rust te laten is zijn dood wel bespoedigd.
Michael was opgejaagd wild, iemand op wie niet werd geschoten, maar die wel een keer moest struikelen. En verder was hij natuurlijk gewoon gek. Wie wil er nou een Disneyworld in zijn achtertuin?
Toen hij gisteren van het ziekenhuis naar het mortuarium werd overgebracht hingen de helikopters van de media boven de kist met het nog warme lijk. Letterlijke aasgieren. Ze zullen hem schoonknagen tot op het op bot.
En nu? Nu ben ik zeer benieuwd naar de speech van Frits Barend en ben ik dit weekend druk met het troosten van zijn beste vriend Jeroen Krabbé.
Youp van ‘t Hek
