Wakker worden
De Telegraaf heeft een hoofdredacteur met de bijnaam Sjuul Paradijs en die man is een feest om naar te kijken. Onlangs was hij een aantal dagen een soort testbeeld op de Nederlandse televisie, omdat hij een omroepje had opgericht. Geen programma of Sjuul zat te oreren over zijn geesteskind Wakker Nederland. Het moest afgelopen zijn met die linkse omroeppraatjes en het werd tijd voor zijn verfrissende omroep. Wat hij nou precies anders ging doen, werd niet geheel duidelijk.
Werd hem dat dan niet gevraagd? Jawel, maar er is niemand die zo slecht luistert als onze Sjuul. Hij zit op een geheel eigen golflengte en kakelt maar wat. De vraag doet er niet toe. Als je aan hem had gevraagd waarom aardbeien doorgaans rood zijn of waarom men in Engeland nogal stevig ontbijt, dan was zijn antwoord ook geweest dat het klaar moet zijn met de linkse praatjes in Hilversum.
Hij legde ook steeds uit dat de omroep los stond van zijn krant, maar je kreeg via de krant wel weer je lidmaatschapsgeld terug. Ik vond het ingewikkeld. De krant, die los staat van de omroep, besteedde verder enorm veel aandacht aan zijn wakkere clubje. Volgens mij stond de chronisch onbeholpen Sjuul in die tijd drie dagen achtereen op de voorpagina van zijn eigen krant. Vind ik veel voor een hoofdredacteur. Maar eerlijk gezegd was ik het allemaal ook allang weer vergeten.
Totdat afgelopen donderdag de politie wel of niet terecht een inval bij een Telegraafmevrouw deed. Zij zou door de AIVD gelekte staatsgeheimen onder een matras bewaren en dat mag niet. Sjuul was furieus over de inval. Hoog tijd om weer in beeld te verschijnen. Zwaaiend met zijn armen sloeg hij net als de vorige keer volkomen wartaal uit.
Als neutrale kijker was je al gauw op de hand van de politie en dat is toch knap als iemand dat bereikt. Ik denk steeds als ik hem zie dat die redacteuren van De Telegraaf een beetje met hem in hun maag moeten zitten. Het is toch een schaamgevalletje. Zoveel domheid in zo’n stevig lijf. De roddelchef van De Telegraaf, ene Wilma Nanninga, noemde ik ooit het domste eendje in het wak, maar die woorden neem ik onmiddellijk terug. Sjuul heeft haar op alle fronten dik verslagen. Zeker toen hij afgelopen donderdag gast was bij Andries Knevel. Nou is dat natuurlijk ook wel een heerlijke combinatie. Die Sjuul leek een ontsnapte psychiatrisch patiënt die zei dat hij de hoofdredacteur van de grootste krant van Nederland was en die Knevel is al jaren zijn eigen cartoon. Die speelt met een andere brave borst Pauw & Witteman en het wordt per dag erger. Nu was het leuke dat Knevel volstrekt niet luisterde naar Sjuul die ook geheel voor zichzelf bezig was.
Toen die Tijs van den Brink er al zwijgend hele rare gezichten bij ging trekken, leek het even op een scene uit One Flew over the Cuckoo’s Nest. Aangrijpend acteerwerk.
Probleem was wel dat Ernst Veen, de aardige directeur van de Amsterdamse Hermitage, erbij zat. Deze man is een en al beschaving en kan heel duidelijk uitleggen hoe dat zit met die prachtige dependance van dat museum. Is ook niet zo moeilijk, maar wel als de stoethaspels Paradijs en Knevel niet naar je luisteren. Het werd aandoenlijke televisie.
Sjuul wekte de indruk dat hij al een aantal dagen zijn medicijnen niet had ingenomen en Knevel leek bezeten door de duivel himself. Hij sloeg genante wartaal uit over het aantal dienstreisjes van Ernst Veen naar Petersburg. Treuriger televisie heb ik zelden gezien.
En Ernst Veen maakte mij in één keer wakker. Als iemand zoveel beschaving in zich heeft en zo kalm reageert op dit zootje, dan zie je pas hoe erg het land er aan toe is. Hier zijn we binnenkort aan overgeleverd. Geert als grootste partij, Sjuul als de woordvoerder van zijn wakkere kiezers en Kneveltje die de vragen stelt.
Mijn vrouw draagt inmiddels een hoofddoek. Ze neemt geen enkel risico.
