Magere Brug
Woon zelf niet ver van de Amsterdamse Magere Brug, waar het afgelopen woensdagmiddag een drukte van belang was. Het gonsde door de buurt. Een schrijver hield zijn of haar boek ten doop en zou zowaar in de steenkoude Amstel springen. Wie het zou zijn was niet bekend. Ik gokte op Erica Terpstra, die in een paar maanden tijd bijna 50 kilo is afgevallen. Vandaar de Magere Brug, dacht ik iets te simpel. Maar zou de zwemster inderdaad in het vijf graden koude rivierwater springen?
„Dat doet ze niet”, spraken we bij ons thuis in koor. Persoonlijk ken ik Erica een beetje, weet dat ze in is voor dolle dingen, maar op 10 december in de Amstel duiken? Dat leek me iets te veel van het goede.
En inderdaad: het was niet Erica, maar ons aller Beau die een serieuze zelfmoordpoging deed. Hoe goed moet je boek zijn als je het zo onder de aandacht wilt brengen? Trek je lezers met zo’n stunt? En met lezers bedoel ik geen Telegraaflezers, maar echte lezers. Ik vroeg me af of ik het boek na deze stunt zou kopen? Ik denk het niet. Ik koop meestal een boek na een goede recensie en dan heb ik het niet over professionele recensies in kranten of weekbladen. Ik bedoel recensies van vrienden, die ik qua smaak meer vertrouw dan de beroepslezers, die in veel gevallen zelf weer gemankeerde en gefrustreerde schrijvers zijn. Het Nederlandse literaire wereldje hangt van jeuk en incest aan elkaar. Ben blij dat mijn boeken al jaren niet gerecenseerd worden.
Terug naar Erica. Bijna vijftig kilo kwijt. Vijftig kilo!!! Ik ken in mijn zeer nabije omgeving een vrouw van dat gewicht en zei tegen haar: „Ga voor de spiegel staan en denk je zelf weg. Erica is jou aan gewicht kwijt.”
Vijftig kilo in een paar maanden tijd is natuurlijk een enorme prestatie en ik moet zeggen dat ik door haar optreden in De Wereld Draait Door onbedaarlijk vrolijk werd. Zelden iemand zo hard zien lachen en stralen aan die tafel. En het leek me in haar geval nogal terecht.
Over overgewicht gesproken: Linda de Mol heeft aan de Voedselbank enkele duizenden damesslipjes geschonken. Ik dacht in eerste instantie ook aan eetbare slipjes omdat het hier tenslotte om een voedselbank gaat, maar het schijnt om gewoon kanten dingetjes te gaan. Linda heeft goed nagedacht en de kleinste maatjes gestuurd. Lijkt mij logisch. Je hebt het over hongergevallen, mensen die geen cent te makken hebben, dus je gaat niet uit van een stelletje papzakken. En wat lees ik gisteren in de krant? Boze dames. De slipjes zijn te klein. Ze krijgen hem niet om hun dikke reet gehesen! Ik vind dat onbedaarlijk grappig. Dus eigenlijk komt het er op neer dat het zo goed gaat met ons land dat de crepeergevallen op dieet moeten omdat ze gewoon te dik zijn.
Dan vind ik het weer raar dat al die miljonairs die deze week naar hun vakbeursje in de Amsterdamse RAI moesten allemaal van die dunne dingetjes als vrouw mee hadden genomen. Je zou toch verwachten dat die miljonairsteefjes allemaal last van flink overgewicht zouden hebben. Maar van kaviaar kom je niet aan. Begreep dat Pamela Anderson uit de kast was gehaald om op een gong te rammen. Ze hadden haar in weinig gehesen om zoveel mogelijk Pamela te laten zien. Ik zag wat foto’s en dacht: als dat rijkdom is*.. Wat is rijkdom dan saai. Ik vond ze ook wel weer lief die miljonairtjes. Kwamen ze allemaal aanrijden in limo’s en Rolls Royces. Aandoenlijke droefheid. Voor velen was het waarschijnlijk het laatste jaar omdat hun geld bijna op is. Of ze zitten volgend jaar met wat andere vastgoedjongens achter de stangen van de Bijlmerbajes. Ik vind het wel lef als je je daar als zogenaamde miljonair durft te vertonen. Lief en zielig tegelijk. En als beloning dat oude vlees van Pamela in een badpak* dan maar zelf in een te nauwe slip van de Voedselbank! Dan ben je rijk!
