Medelijden
Rare week. Terwijl afgelopen zondag Belgische en Nederlandse ministers in Brussel om een tafel zaten te zweten om een bank van de ondergang te redden, speelden op hetzelfde moment twee voetbalclubs tegen elkaar. FC Groningen en Feyenoord. De wedstrijd was curieus te noemen omdat de Rotterdammers met Fortis op hun borst speelden en de Groningers met Bos Incasso.
Verder was de oude clown Bassie voor het eerst van zijn leven geestig. Hij zou een vrouw bezwangerd hebben en dat bleek later een grap en reclamestunt. Hij zette het totale roddelgajes glorieus voor schut.
En hoe reageerde dat spul? Furieus. Waarom? Bassie had niet mogen liegen. In die wereld geldt namelijk: de waarheid en niets dan de waarheid. Zelfs de Telegraaflezers lachten op de internetsite van hun krant de roddelmuts Wilma Nanninga en haar collegaatje Evert Santegoeds recht in hun gezicht uit. Aandoenlijk spartelend tweetal. Het lijkt me zinloos om ze verder af te fikken. Dat doen ze de laatste dagen zelf namelijk veel beter.
Datzelfde geldt voor Rita Verdonk, over wie ik nooit meer een kwade lettergreep kan produceren. Ik zal u zeggen waarom. In de loop van mijn leven ben ik regelmatig met de ziekte van Alzheimer geconfronteerd. Oude mensen in mijn omgeving werden nomaden in hun eigen hoofd en raakten daarin totaal de weg kwijt. Ongeneeslijk, ontluisterend en onthutsend. De ziekte kan al op zeer jonge leeftijd beginnen. Soms al op je vijftigste. Eerst twijfelde ik over dit gegeven, maar sinds ik Rita met dat lidmaatschapsbewijs van de PSP in haar handen zag staan weet ik dat het waar is.
Ontluisterende televisie was het. Die kwieke vrouw, die ooit de ambitie had om premier van ons land te worden, stond daar met dat dertig jaar oude papiertje. Die trieste blik. Ja, haar naam stond op het vodje. Dat zag ze nu zelf ook wel. En het was ook overduidelijk haar handschrift. Dus het moest wel van haar zijn. Maar ze kon het zich echt niet herinneren. Het was zo zielig voor die lieverd. Volgende week wordt ze 53 en nu al getroffen door zo’n groot geheugenverlies. En ik weet uit ervaring: dit is het begin. Dit wordt alleen maar erger. Op een dag gaat ze Kay van de Linde voor Ed Sinke aanzien. Of ze gaat op een ochtend in de Tweede Kamer in de bankjes van de VVD zitten. Gezellig al die oude bekenden. Vaak gaan Alzheimerpatiënten steeds verder terug in de tijd. Dus wie weet houdt ze op een gegeven moment een verkiezingstoespraak waarin ze de woorden pacifisme en socialisme veelvuldig gebruikt en misschien eindigt ze ook wel met de slogan Leve de PSP!! Zo iemand mag je niet meer plagen. Dat is te ernstig voor een grap. Ik wil wel vanaf deze plek haar man en dochter veel sterkte wensen, want ik weet uit ervaring: het worden zware tijden.
Over de kredietcrisis wil ik het niet hebben. Te pijnlijk voor ons miljonairs. Volgens mijn boekhouder is mijn pensioen in een nacht verdampt en hij raadt mij aan om met een daklozenkrant bij een filiaal van Albert Heijn te gaan staan. Dat wordt een goed betaalde functie. Je moet dan rovende Marokkaantjes laten struikelen. Misschien is het ook een goed idee om struikeldaklozen bij de uitgang van bankfilialen te zetten. Die moeten dan al die autochtone managers en directeuren, die de tent met tientallen legaal geroofde miljoenen verlaten, behendig pootje lichten.
Maar waar maak ik me druk om? Alles is tijdelijk. Ooit houdt het leven op. Ook voor miljonairs. Wat dat betreft ben ik wel jaloers op die Steve Fossett. Niet omdat hij bij een privévliegtuigrampje is omgekomen, maar om wat er met zijn stoffelijke resten is gebeurd. Opgegeten door de dieren.
Dat maakt bij ons thuis een einde aan de discussie over begraven of cremeren. In mijn rouwadvertentie zal staan dat u van harte uitgenodigd wordt bij de leeuwenkuil van Artis. De rest mag u zelf verzinnen.