Spleetje

Persoonlijk vind ik Rob de Nijs een van de meest aandoenlijke bejaarden van ons land. Regelmatig laat hij zich op zijn midlifesnorfiets fotograferen en dan kijkt hij zo stoer mogelijk in de lens. Rob is namelijk een echte man en een echte man rijdt op een Harley-Davidson. Ik verdenk hem er al tijden van dat hij zijn motor uitsluitend voor de foto uit de garage haalt en vermoed dat de kilometerteller na twintig jaar hooguit op 60 staat.Dat is driehonderd keer het tuinpad heen en weer. Arme opa. Zo druk met zijn imago. Je moet wat. Het valt ook niet mee om avond aan avond te zingen voor een zaal vol druppelende Tena Lady’s. Je kan moeilijk met een lange rij rollators op de foto. Nee, onze Nederlandse Cliff doet er alles aan om zo jong en vitaal mogelijk over te komen.
Ooit was hij getrouwd met Belinda Meuldijk, wier vader ons de televisieserie Pipo geschonken heeft. Regelmatig mochten we lezen dat het setje happy was, dat ze samen goed voor hun verstandelijk gehandicapte zoon zorgden en dat het in huize De Nijs altijd dierendag was. Manke ezels, blinde vinken, dove kwartels en stotterende stieren werden goed verzorgd door Belinda. De roddelpers werd niet gemeden. Sterker nog: daar schurkte het echtpaar graag tegenaan.
Tijdje geleden ging het huwelijk mis. Dat kan. Maar in de pers straalden ze saamhorigheid uit. Het was beter voor de creativiteit van Robje als hij in een ander huis sliep en het was ook beter voor de dieren. Inmiddels had Belinda ook nog eens zesenzestig manke zwerfhonden, achtenveertig gehandicapte cavia’s en zestien schele kanaries aan de dierentuin toegevoegd.
Verder kregen beiden een nieuwe liefde. De vierenzestigjarige Belinda sloeg een puber van zeventien aan de haak en voerde uit waar haar man jaren over gezongen had. Je gunt het elke vrouw op die leeftijd. Dat je je een paar keer per week laat bestijgen door een dampende toyboy! Dat moet toch feestelijk zijn. En dan nog het geluid van de bronstige dierentuin op de achtergrond! Heerlijk.
Rob trof het minder. Hij kwam niet thuis met een stevige stoot van vijfentwintig, terwijl ik wel vind dat dat bij het imago van zo’n heupwiegende rocker hoort. Nee, Rob ging het doen met een vrouw die twintig jaar jonger dan zijn Belinda was, maar dertig jaar ouder leek. Wat ze deed? Ze was zijn secretaresse. Cliché? Ik zeg niks. Weet alleen dat het Rob geen goed deed. Je kreeg nou niet het beeld dat hij smeltende seks in huis had gehaald. Ze oogde meer als zijn licht loensende, streng gereformeerde verpleegster die vooral oplette of hij zijn medicijnen wel op tijd nam. Rob schreeuwde iets te hard dat hij zielsgelukkig was. Sterker nog: hij ging met haar trouwen! Maar dan moest hij wel eerst scheiden van Belinda. En dat was moeilijker dan hij dacht.
Wat er precies tussen het vechtpaar gebeurd is weet ik niet, interesseert me ook niet, maar dat het oorlog is mag duidelijk zijn. Op een dag heeft Rob een cameraatje in het beroemde spleetje tussen zijn oude tanden gemonteerd en is hij naar Belinda’s zwijnenstal getogen. Daar heeft hij al lachend foto’s genomen en er voor gezorgd dat die via allerlei omwegen in de Privé kwamen. Die Santegoeds drukt alles af. Zelfs een door de rechter opgelegde rectificatie plaatst hij fluitend. Alleen wilde de rechter dit keer ook dat de altijd schilferende Evertje vertelde hoe hij aan de foto’s kwam. Dit alles op straffe van heel veel geld. En toen werd bekend: De foto’s waren van Robje!
En nu? Nu is Belinda boos en de toyboy nog kwader en Robje doodziek en de dierentuin van slag en de toekomstige bruid alweer bijna Robjes ex. Het is een heel gedoe in roddelland. Toch niet zo’n handige actie van Robje, die ook in dit geval schaamteloos de verstandelijk gehandicapte zoon inzette. In zijn belang had hij de foto’s gemaakt.
Hoe het afloopt? Belinda sleept tonnen uit de scheiding en de toyboy regelt een grote Surinamer die Robje een pak rammel gaat verkopen. De demente rocker neuriet voorzichtig: Zachtjes tikt een neger op het zolderraam!