Beste wensen
Lieve Vrienden,
Hierbij weer onze jaarlijkse nieuwsbrief om jullie op de hoogte te houden van ons wel en wee hier in Alphen aan den Rijn.
Laat ik beginnen met Anja, die puffend en zwetend in de overgang zit. Ze loopt voortdurend te janken om niks en de laatste keer dat we vrolijke seks hadden was eind 2002, om precies te zijn de zeventiende november van half twaalf tot vijf over half twaalf. Verder loopt ze drie keer per week met een paar skistokken door het bos te zwaaien en gaat ze komend jaar op esoterisch kleien.
Dan onze oudste. Gemma dus. Heeft na haar eindexamen (inmiddels zeven jaar geleden) nooit echt haar draai kunnen vinden. Vijf studies heeft ze nu geprobeerd en dat alleen maar om lid van het Groninger studentencorps te kunnen blijven. Binnen die club hoopt ze iets met een titel aan de haak te slaan, maar zo lang ze nog steeds vijftien kilo te zwaar is zit dat er niet echt in. Heb haar onlangs aangeraden om net als de rest van haar kansloze vriendinnen lesbisch te worden.
Dan hebben we Chris. Meer ongelukken dan ambachten. Elke keer begint hij met een grote bek aan een nieuwe baan, maar na een week of drie ziet iedereen binnen zo’n firma dat hij gewoon niks kan. Het is geen onwil of luiheid, maar gewoon te dom om te poepen. Niet leuk om over je eigen zoon te zeggen, maar het is niet anders.
Hierna komt Walter. Je mag toch zachtjes zeggen dat hij uitsluitend foute vriendjes heeft en zeer crimineel is. Hij zit diep in de coke. Zowel handelaar als gebruiker. Gooit het op oudejaarsavond zelfs nog op de oliebollen. Gaat voortdurend naar vage feesten vol soapies, modellen en andere losers. Vrees dat hij binnenkort een paar jaar achter de tralies gaat of dat hij verhuist naar de bodem van de Vinkeveense Plassen. Volgens Anja is het allemaal mijn schuld.
En dan hebben we natuurlijk Toontje, onze jongste en mama’s oogappel. Hij zou zijn gymnasium cum laude halen, nationaal skikampioen worden en in het Nederlands elftal gaan hockeyen. Voorlopig ploetert hij op het VMBO, hij brak vorig jaar zijn been bij het aantrekken van zijn ski’s en is reserve van de A3 bij ons plaatselijke hockeyclubje. Volgens Anja is dat een kwestie van vriendjespolitiek. Normaal zeg je over je zoon: „Die komt er wel!” Ik zeg: „Die komt er nooit!”
Verder ben ik erg opgelucht dat mijn beide schoonouders afgelopen jaar zijn overleden. Ik werd knettergek van het heen en weer rijden naar dat verpleeghuis in Gouda waar ze me vervolgens een uur lang stompzinnig zaten aan te staren. Ik dank onze huisarts Henk voor de geboden hulp.
Met mijzelf gaat het nog altijd even belabberd. Heb zogenaamd een eigen zaak, maar iedereen weet dat Hendriks Consultancy BV een totaal lege dop is. Krijg af en toe een opdracht van een vriendje die bij de overheid of een multinational werkt en schrijf dan een zinloos rapportje over iets totaal overbodigs. Zo’n rapport dat verder nooit iemand leest. Heb er laatst drie bladzijden Anna Karenina tussen gedaan. Nooit iets over gehoord. De erfenis van mijn ouders en de gulle gaven van Dirk Scheringa houden mij voorlopig drijvende.
Verder heb ik nog steeds die verhouding met die gescheiden en nymfomane vriendin van Anja. Hoorde laatst dat ze het met nog drie jongens van de hockeyclub doet. Ik vind alles best.
Onze poes Moortje is afgelopen november weggelopen en ik ben de enige hier thuis die hoopt dat die takkenpoema nooit meer terugkomt.
Blij dat ik jullie weer een beetje op de hoogte heb kunnen houden van onze gelukkige familie. Rest mij niets anders dan jullie een gezond en voorspoedig 2007 te wensen. Hierbij ook de foto van ons lachende gezin. Origineel hè? Wij in zwemkleding en dan allemaal die kerstmuts op. Die dag in St. Tropez maakten negen andere Nederlandse families precies dezelfde foto.
Nog een tip voor het bekijken van de foto: niet op de lachende monden letten. Kijk naar de ogen. Kijk sowieso altijd naar de ogen! Nogmaals alle goeds,
Harald Hendriks
