Terroristen op tv meestal blank
Verdachten van terrorisme in prime time politieseries zijn meestal blanke Amerikanen. Dat zeggen onderzoekers van de universiteit van Zuid-Californië. Er is 49 uur zendtijd uit tien bekende series onderzocht. Vorige week is een rapport verschenen (persbericht), naast een video vol gewelddadig spektakel die de resultaten samenvat.
Onder de onderzochte series waren NCIS, CSI, 24 en Law & Order. Na een hoop turven zijn er interessante conclusies. Zo zijn de verdachten van terrorisme in slechts een derde van de gevallen van Arabische of andere gekleurde afkomst. Dat strookt niet met de perceptie van de meeste Amerikanen. Het is ongebruikelijk voor Hollywood om daar tegenin te gaan.
De series schetsen een ‘gestileerd’ beeld van de War on Terror, een beeld waarin mensen zelden eruit worden gepikt op basis van ras of geloof en waarin nauwelijks geweld tegen verdachten wordt gebruikt. Het handelen van de overheid wordt zelden afgeschilderd als in strijd met de wet, maar is dat in de programma’s soms wel degelijk. Huiszoekingsbevelen ontbreken, verdachten worden niet op hun rechten gewezen of ze krijgen geen advocaat.
De regisseur die de video mocht maken is Joe Sabia. Hij is gespecialiseerd in remixes, het mengen van bestaand materiaal tot iets nieuws. Sabia heeft dit buitenkansje met beide handen aangegrepen. Met zichtbaar genoegen plakt hij vuurgevechten, worstelingen en achtervolgingen uit de onderzochte series aan elkaar. En hij heeft niet de makkelijkste weg gekozen. Het materiaal voor zeven minuten video komt uit 25 verschillende episodes en 19 nieuwsreportages. Het is gemonteerd tot een lawaaiïg en dwingend verhaal, waarbij de onderzoeksresultaten in vette letters in beeld komen (soms geprojecteerd in de steekvlam uit een vuurwapen) terwijl een zeker zo vette commentaarstem het je extra inpepert. Het onderwerp sméékt om zo’n video, maar het is wel veel van het goede. Na die zeven minuten ben je murw gebeukt. Maar de kans dat de boodschap je ontgaat, is niet zo groot..
Het kan geen toeval zijn dat dit verslag nu verschijnt. Tien jaar geleden werd het startschot gegeven voor de War on Terror. Op de publicitaire aandacht daarvoor kan dit onderzoek nu mooi meeliften. Daar lijkt de verslaglegging ook op te speculeren. Het wetenschappelijke rapport bevat eerst 23 pagina’s infographics en pas dan een aantal dichtbedrukte bladzijden met ‘Discussie’ en ‘Methodologie.’ Daarin wordt helaas geen poging gedaan de conclusies te interpreteren. Waaróm geven misdaadseries het beeld dat ze doen? Waarom wordt de overheid de hand boven het hoofd gehouden, waarom is de moslim niet de bad guy? Die vragen hadden wel aan de producers gesteld mogen worden. De frase dat meer onderzoek gewenst is, is daarom in dit geval maar al te waar.
