Welkom in mijn keuken
Kotla Mubarakpur Market, Delhi, India - spicy ingrediënts (photo: Joeri Boom)
Op de dag dat India zijn eerste intercontinentale raket testte, zei mijn jongste dochter van anderhalf voor het eerst: 'nee'. Dat was weer eens wat anders dan 'mamma' en 'pappa'. Haar nee is een mijlpaal in de ontwikkeling van haar wil. Die zal al snel in de fase komen van de grappige, maar o zo halsstarrige weigering van alles wat niet zint. Zo ging het althans bij mijn oudste dochter, die nu drieënhalf is. We wonen in New Delhi, dus die raket raast, bij wijze van spreken, ook over ónze hoofden. Maar ra-ra, wat zal mijn dagelijkse leven het meest beïnvloeden? Die succesvolle Indiase rakettest of het nee van mijn dochter?
Veel mensen vinden het onnodig zich te verdiepen in internationale ontwikkelingen. Ze hebben genoeg aan wat vlakbij gebeurt, want dat raakt hen. Het heeft geen zin om daar een oordeel over te vellen. Dan kom je terecht in de vruchteloze discussie over 'engagement' die al zo vaak in Nederland is gevoerd. Voor mij persoonlijk zit het zo: juist omdat mijn dochters zo belangrijk voor me zijn, vind ik dat ik verslag moet doen van wat wellicht zal uitmonden in een Aziatische kernwapenwedloop. Wat gekend is, kan misschien veranderd worden. En wat niet weet, kan uiteindelijk behoorlijk zeer doen.
Wie heeft de grootste? India of Pakistan? Wie heeft de grootste? India of Pakistan?
Ik denk dat buitenlandverslaggeving meer mensen zou raken als correspondenten hen wat vaker over hun schouder zouden laten meekijken. Een kijkje in de keuken kan wonderen doen voor de eetlust. En dat niet alleen. Een leesbaar stukje over het testen van ballistische raketten is zo in mekaar geflanst. Maar hoe herken je zo'n gemaksstukje eigenlijk, en hoe weet je als lezer of de journalist zich er niet copy-pastend vanaf heeft gemaakt? Wat zijn eigenlijk de ingrediënten van hoogwaardige journalistiek? Of de chef-kok zijn vak verstaat zul je nooit weten als je niet je neus in zijn potten en pannen mag steken. In de krant is daar weinig ruimte voor, hier des te meer.
Ik wil op dit digitale podiumpje vooral drie dingen doen.
− Schrijven over wat de krant niet haalde. Meestal zal dat zijn omdat het niet voldoet aan de journalistieke wetten op brongebruik en nieuwswaarde. Korte, snelle, columnachtige stukjes. Geen volledigheidspredikaat. Wat voor de krant te eenzijdig en speculatief is, kan – voorzien van mijn uitleg over de totstandkoming – op dit online podium voor veel lezers juist prikkelend blijken te zijn. Wat nieuwswaarde betreft: daar worden boeken over volgeschreven, maar volgens mij is “geen nieuwswaarde” in krantenland vaak synoniem voor “best belangrijk, maar we hebben geen ruimte meer op de pagina”. In dit blog hebben we daarvan geen last.
− Toelichtingen en aanvullingen geven op artikelen die ik onlangs heb gepubliceerd. Vaak weet je als correspondent zoveel meer dan je kwijt kon in de krant. En hoe kwam het verhaal eigenlijk tot stand? Ik zal ook zo nu en dan terugkomen op mijn stukken. Soms begrijp je pas na publicatie hoe de vork écht in de steel zit.
− Schrijven over mijn dagelijkse leven. Dat beïnvloedt namelijk de manier waarop ik tegen de dingen aankijk. Wat ik meemaak buiten het blikveld van de NRC-lezer heeft gevolgen voor mijn onderwerpskeuze en voor de sfeer van mijn verslaggeving. Ik vind dat lezers mijn filters mogen kennen. Wat minder gewichtig: door het alledaagse leer je een land werkelijk te zien. Ik vraag me af of dat ook kan gelden voor een regio: Zuid-Azië telt zes, of zeven landen, afhankelijk van het al dan niet meetellen van Afghanistan.
Hopelijk functioneert dit blog als een cameraatje op mijn schouder. Wie het leest kijkt mee. Je vindt hier geen fijngeslepen en gedriedubbelcheckte verhalen, maar ruwe verslagen. De krant is de mooi opgemaakte eettafel, waar je kunt genieten van perfect geserveerde gerechten. Dit blog is mijn keuken.
Wees welkom.
(bezoek ook mijn blog op www.joeriboom.nl)
