Dansstad. Jekaterinburg (3)
In mei vorig jaar zag ik in Moskou de choreografie 'Lied niet over de liefde' van het Israëlisch-Nederlandse duo Uhri Ivgi en Johan Greben in een uitvoering van het Theater van Provinciale Dansen uit Jekaterinburg. Die choreografie is onlangs in Moskou bekroond met de Gouden Masker Prijs - de meest prestigieuze theaterprijs van Rusland.
Ik stond tijdens die uitvoering perplex over de hoge kwaliteit van de groep jonge dansers uit de Oeral en beloofde ze te komen opzoeken als ik eens in de buurt zou zijn. Want het is natuurlijk op het eerste gezicht een raadsel waarom die voortreffelijke moderne dans uit de provincie komt en niet uit Moskou of Petersburg.
De dansers waren me nog niet vergeten. ,,Ik dacht dat je veel eerder zou komen", zei Aljona Lezjava toen ze me bij binnenkomst omhelsde als een oude geliefde, die eindelijk zijn gezicht weer eens liet zien. Een beter welkom kan een vermoeide verslaggever niet krijgen.
Voor het Cultureel Supplement besloot ik een reportage over de groep te maken. De vraag waarom de moderne dans in Jekaterinburg zo goed is, moet daarin beantwoord worden. De halve dag ben ik bij hun repetities geweest. Uitputtend en indringend was het, vooral voor de dansers natuurlijk, die twee choreografieën van hun artistiek leidster Tatjana bijhouden.
Na afloop vertelden ze me hoe hun dagelijks leven er uit zag. Zes uur repeteren per dag. 's Avonds regelmatig voorstellingen, op toernee in Rusland, binnenkort op toernee naar Polen en dan eindelijk een paar weken zomervakantie. Ze snakten een voor een naar die onderbreking. Want behalve hun werk bij het gezelschap, waar ze 250 euro per maand verdienen, hebben ze ook nog een bijbaan in de avonduren als dansleraar op een school. De huur moet tenslotte betaald worden en er moet nog ook wat overblijven om van te eten. En een danser verbrandt calorieën, kan ik u verzekeren. Maar in Rusland gaat de kunst boven alles, al zeiden de meeste dansers liever vandaag dan morgen naar het Westen te willen emigreren in de hoop op een beter leven.
Hopelijk zijn ze in 2013, tijdens het Nederland-Rusland jaar, nog bij elkaar en komen ze naar Amsterdam. Gaat er dan heen en oordeel zelf!
