Laatste applaus

In Moskou is gisteren de beroemde actrice Ljoedmila Goertsjenko begraven. Ik kende haar uit films als Carnavalnaja Notsj (Carnavalsnacht) en Vokzal dlja dvojieg (Station voor twee), hoogtepunten uit de voortreffelijke filmindustrie van de Sovjet-Unie, die na 1992 door chronisch geldgebrek vrijwel geheel is ingestort.

Voorafgaand aan de begrafenis bij het Novodevitsji-klooster, waar ze nu naast de even briljante acteur Oleg Jankovski ligt, was er in het Centrale Huis van de Schrijvers een herdenkingsdienst. Vanaf  's ochtends negen uur stond er al een lange stoet fans, die afscheid van haar wilden nemen. Meer dan duizend telde ik er.

Niet alleen  waren er acteurs, schrijvers en kunstenaars  komen opdagen, maar ook gewone Russen, die hun heldin kwamen bedanken voor alles wat zij hun  al die decennia  had gegeven. Want in Rusland is de eerbied voor artiesten enorm. En anders dan bij ons, waar het er bij zo'n begrafenis toch vooral om gaat om gezien te worden, is de ontroering gemeend. (voor een televisieverslag zie: moskva-proshhaetsya-s-lyudmiloj-gurchenko)

De bloemenzee was  overweldigend. Op het podium stonden en lagen  kransen en enorme boeketten. Maar op de kist maakten vooral de kleine bosjes van een even aantal bloemen (vaak rode anjers) indruk. Een  oneven aantal geef je overigens alleen aan levenden.

Goertsjenko schitterde in tal van komedies, een genre waarin de Sovjet-Unie uitblonk. Ze was vooral goed in het vertolken van  rollen van gewone vrouwen. In Station voor twee speelt ze bijvoorbeeld een serveerster, die verliefd wordt op een treinpassagier die - onschuldig - de goelag in moet. Een ontroerender komedie heb ik geloof ik nog nooit gezien.

Tot aan het einde van haar leven was ze actief. Ze schreef boeken over het theater, regisseerde en zong haar eigen liedjes, als een soort Hildegard Knef, maar dan duizendmaal beter. Dat komt ook doordat die liedjes zo ontroerend zijn en over een eenzaamheid gaan die je alleen in Rusland tegenkomt.

Goertsjenko is 75 jaar oud geworden en overleed op 30 maart aan een hartstilstand.  Bij deze nogmaals hulde.

 

Geplaatst in:
Cultuur

6 reacties op 'Laatste applaus'

Gerard

Waarom die komedies nog altijd niet in het Westen bekend zijn, is mij eerlijk gezegd een raadsel.In de Sovjettijd waren ze misschien niet ‘expliciet’ genoeg, maar inmiddels, zou je denken, zou er toch ook bij ons wel waardering moeten zijn voor de tijdloze kwaliteit van deze films. Bijzonder aardige en eigenaardige film waarin Goertsjenko een prachtige hoofdrol speelt is ‘De geliefde van monteur Gavrilov’

Wilco

Goed artikel Michel. Ik was zaterdag even in het centrum van Moskou en het viel mij op hoeveel mensen er waren bij het Centrale huis van de schrijvers om Ljoedmila te herdenken en haar een laatste applaus te geven.Zelf heb ik meerdere malen met veel plezier naar de film “station voor twee gekeken”.Jammer dat wij op Internet niet een minuut stilte kunnen houden voor deze fantastische actrice ……………………………………………………

van den Berg

Ik ben het helemaal eens met Gerard. De sovjet filmindustrie heeft een enorme hoeveelheid uitstekende fims opgeleverd. Het is inderdaad raar dat deze niet regelmatig opduiken in (in ieder geval) filmhuizen. Goertsjenko was een uitstekende actrice.

T-a

Een verlies voor de wereld. Een buitengewoon getalenteerde actrice.
Als ze niet gevallen was, had ze nog vele jaren mee kunnen gaan.

Renske Verheul

Stelt Joyce Roodnat niet af en toe van die NRC-dvd-reeksen samen? Misschien is hier een opvoedende taak weggelegd door NRC voor, nou ja, voor mensen als ik, die Goertsjenko níet en de Russische film niet góed kennen, behalve de gebruikelijke namen die bekend zijn in het westen als Tarkovsky, Mikhalkov en Sokurov.
Dan beloof ik alvast de dvd-box te kopen, want ik ben erg nieuwsgierig geworden door Krielaars’ stukje en de positieve reacties erop.

ilmari

Die dvd-box is een goed idee voor mensen die al die prachtige sovjet-films niet kennen. Mijn liefde voor slavische landen had destijds zijn oorsprong juist via sovjet-films. Een boeiende wereld opende zich opeens. Vooral Vasili Shoekshin had zijn effect op me.

De film “Отеч солдата” is voor mij, van al die superfilmen, vanwege zijn menselijkheid de absolute sovjettop. Hier de trailer (2 min):
http://www.youtube.com/watch?v=cKBJmGJc1gw

Volg nrc.nl op en , lees onze dagelijkse nieuwsbrief