Hoe stom ik ben

door

In Portugal viel afgelopen woensdag het kabinet. Dat kwam zeker niet als een verrassing: de socialistische minderheidsregering van premier Sócrates wankelde al maanden.

Verrassender was dat twee weken geleden honderdduizenden Portugezen de straat op gingen. Ze gaven gehoor aan een oproep op Facebook van vier twintigers om te protesteren tegen de precaire positie van veel Portugezen op de arbeidsmarkt. Onder de kop 'Protesto da Geração à Rasca' (Protest van de Wegwerpgeneratie) gingen op 12 maart in Lissabon circa 300 duizend mensen demonstreren en in Porto nog eens 100 duizend. Het was daarmee een van de grootste betogingen in de afgelopen jaren.

Voor een reportage in de papieren krant sprak ik deze week met drie van de organisatoren. Ze vertelden onder meer dat ze besloten tot het oprichten van de Facebookgroep na het horen van het liedje 'Parva que Sou' (Hoe stom ik ben) van de Portugese band Deolinda.

Hierin beklaagt een jonge vrouw haar onzekere bestaan. Vooral veel jonge Portugezen kunnen alleen onbetaalde stages of zeer tijdelijk, onzeker en slecht betaald werk vinden. Terwijl ze best opgeleide generatie uit de geschiedenis van hun land vormen, worden ze op de arbeidsmarkt uitgebuit, vinden ze. In de tekst van het liedje komt die klacht onder meer terug in de zin: 'Wat een stomme wereld, waarin je gestudeerd moet hebben om een slaaf te kunnen zijn."

Hier een opname van het nummer, met zowel Engelse als Portugese ondertiteling:

De band speelde het nummer eind januari voor het eerst. Opnames van dit concert werden op internet meteen een grote hit. Ik sprak ook met de band zelf en die toonde zich nog steeds verrast over de enthousiaste reacties op het nummer. ,,We hebben duidelijk een snaar geraakt".

Geplaatst in:
Portugal

8 reacties op 'Hoe stom ik ben'

Jan, uit Brussel dit keer

Daar heb je het weer: “Terwijl ze [de]best opgeleide generatie uit de geschiedenis…”. Oh ja? Hoe zo de best opgeleide? Dat denken ze zelf, net als dezelfde generatie in Nederland en daar begint de arrogantie, het onbegrip, en onvermogen om eerst eens aan de slag te gaan (vooruit, schappen vullen, ik heb het ook gedaan) in plaats van meteen dik betaald te willen krijgen voor een toch wel flinterdunne capaciteit om bij te dragen aan een onderneming of overheidsinstelling. Best opgeleid…

Reinier Scheele

Toen ik ging studeren (met ‘veel te veel’) kregen we op onze eerste bijeenkomst direct te horen, dat slechts de vijf procent besten van ons kans maakten op een baan. Was het stom, dat we onze schouders er over ophaalden en het niet eens de moeite waard vonden om er zelfs maar over te praten? Nee, de algemene teneur was, ik kan hoe dan ook mijn handen uit mijn mouwen steken. Daar hadden we geen titel voor nodig.
Die houding ontbreekt kennelijk bij sommige regeringen in de EU en bij hun onderdanen. Als Nederlanders hadden we (en hopelijk hebben we nog steeds), als het er op aankomt, niemand nodig om ons te redden. Daar zorgen we zelf wel voor.
De tragiek is, dat kennelijk noch deze te vroeg aangeklampte landen, noch hun onderdanen, meer weten wat zelfredzaamheid is. En dat is een eigenschap, die je in dit globalistische tijdperk meer dan ooit nodig hebt.

Constant Thunnissen

Merijn, prima reportage.
Hoe krijgen politici het toch voor elkaar om altijd achter de feiten aan te lopen?

Siegfried Bok

Misschien had de titel van deze song wel bij ons allen binnengekomen als hij had geluid “Hoe dwaas zijn wij met z’n allen geworden”.
Ik heb 15 jaar in Portugal gewoond en heb dit land naar de afgrond zien gaan. Het zijn heus niet de afgestudeerden die geen loon naar arbeid krijgen. Fabrieksarbeiders kregen in 2009 hun loon al niet meer en/of mondjesmaat om de winkel draaiende te houden en wijnboeren die voor een coöperatie werkten moesten 2 tot 3 jaar wachten voordat zij hun werk verzilverd zagen. Ik was bevriend met een bekende fado-gitarist die pro deo werkte in het Casino in Estoril en leefde van zijn buitenlandse tournée’s.
Ik zag de armoede onder de bevolking en de rijkdom van de elite in die 15 jaar in razend tempo om zich heen slaan.
En de oorzaak van dit alles was overduidelijk hun deelname aan de EU.
Toen ik daar in 1993 kwam heerste er euforie vanwege de toetreding tot de EU. Wat ik ook probeerde te vertellen over deze “gemeen”schap, die slechts tot voordeel van de rijke landen was ingesteld, het lukte mij niet de ogen een andere kant te laten opkijken.
Een typisch voorbeeld van deze verloedering onder de bevolking was de toeristen-industrie die met buitenlands kapitaal in buitenlandse handen viel en de bevolking uitmergelde als goedkope slaven.
Toen ik het land verliet was de stemming al totaal omgekeerd en toen opeens bleken mij woorden van weleer wel binnen te komen.
Toen kon ik nog slechts mompelen dat dit “verkankerd Europees systeem” geen lang leven beschoren zou zijn, omdat de Euro er tenslotte het loodje door zou leggen.
Onderwijl probeerde ik een en ander op een Volkskrantblog ter discussie te stellen.
http://www.vkblog.nl/bericht/298812/Gaat_de_euro_eerder_vallen_dan_de_dollar%3F
Maar helaas is de volkswijsheid “Geld maakt blind” en zo kijken wij nu dan misschien wel naar Portugal, maar beseffen niet dat dit ook ons voorland is.

Johan de Wit

Ben toevallig net (2 dagen) terug uit Portugal. Was er voor het eerst. Een korte vakantie van een week (als echte tourist) maakte mij wel duidelijk dat een groot deel van de bevolking erg weinig inkomen moet hebben en het land voorlopig niet uit de crisis is.

In restaurants zijn er Indiase hoeveelheden personeel: 5 man voor 10 tafeltjes. En dan heb ik het niet over jonge goedkope studenten, maar mannen van 40-50 jaar. Mannen met kinderen en een vrouw.
De inkomsten van een restaurant kunnen ook niet hoog zijn: Een hoofdgerecht is te verkrijgen tussen de 10-15 euro, maar heb ook restaurants gezien waar je een biefstuk, patat en groente voor €3,60 kunt eten. Reken de inkomsten per personeelslid maar uit…

Ook vielen ons de grote hoeveelheden zwervers op. In Lissabon zijn iedere avond in vele portiekjes mannen en vrouwen te vinden onder dekentjes.

Huizen zijn daarentegen nauwelijks goedkoper dan in Nederland. Maar tegelijk zie je grote hoeveelheden bouwvallen en leegstand op plekken die toch erg courant zouden moeten zijn gezien de ligging. Ook de hoeveelheid nieuwe middenklasse auto’s vond ik opvallend. Allemaal tekenen dat er een groot verschil tussen rijk en arm is. Ik begrijp de protesten dus wel.

Bas Jansen

Beste Jan uit Brussel,

Jouw argumenten snijden echt geen hout. Sterker, ze geven mij een machteloos en dof gevoel.

Ik vraag me af of je iets weet van de situatie daar.
De opmerking ‘best opgeleide generatie’ klopt. Er zijn nog nooit zoveel mensen naar de universiteit gegaan als de generatie van deze zangeres en er heerst daar geen zesjes cultuur.

Mensen willen echt de schouders er onder zetten maar er zijn geen mogelijkheden. Een baantje in een callcenter op je 30ste, met afgeronde universitaire studie, is al een zegen.

Bovendien zijn de lonen veel lager dan hier en er wordt langer gewerkt. Jonge mensen blijven dus vaak noodgedwongen bij de ouders wonen of zoeken een baan in het buitenland. Dat laatste probeert iedereen en echt niet omdat het spannend is. Ze blijven liever dicht bij de familie wonen.

Gelukkig voor hebben ze vaak een goede opleiding, spreken hun talen en hebben daarom kansen elders. Maar dat is natuurlijk wel weer een klap voor het land dat de talenten vertrekken.

Portugal heeft het echt niet makkelijk, para frente Portugal!

nik

very nice video music! bravo to those people who fight against their country politicians!in Portugal the things arent well, like Greece!Good luck..

Julius

goed blog met leuke link. actueel lied wat gevoelens van velen in Portugal vertegenwoordigt. Doorgeslagen liberalisme uit/door de EU heeft in Porugal zijn neerslag. Veel bedrijven hebben Portugal verlaten voor nog lagere loonlanden

Volg nrc.nl op en , lees onze dagelijkse nieuwsbrief