Oranje onder
Nederland was eindelijk weer eens doorgedrongen tot de finale van het WK-voetbal. En om dat te vieren had Hare Majesteit's ambassade te Moskou een feestje georganiseerd, waarvoor hulde. Op de binnenplaats van het ambassadegebouw was een Oranje-café ingericht, met vlaggetjes, televisieschermen aan de muren, hapjes en softdrinks. Het bier werd gratis geleverd door brouwer Bavaria, die volgende week een formule-1 race door de stad organiseert. Ook was het grappig om Tom Egbers weer eens te zien, want de ambassade ontvangt de vaderlandse televisie via een schotel.Het Nederlandse bedrijfsleven was met enkele honderden vertegenwoordigers vertegenwoordigd. De grijze pakken waren thuisgelaten en verwisseld
door Oranje-kleding. De meeste zakenjongens waren onherkenbaar veranderd in mijnwerkers, trollen, reptielen, kleuters, badmeesters. En allemaal hadden ze Oranjeliefde gemeen, die ze uitten door middel van een moordlustig geloei, dat menige Russin die op de binnenplaats met haar vriend of collega was meegekomen de indruk moet hebben gegeven met een nieuwe stam inboorlingen te maken te hebben. Om hen enigszins te kalmeren legde ik hun uit dat het hier een oude Nederlandse traditie betrof, waarbij geprobeerd moest worden een olifant of een verdrinkend kalf zo goed mogelijk te imiteren.
Ook was er een confetti-kanon ingehuurd, dat in een raam op de eerste verdieping stond opgesteld en bij ieder Nederlands doelpunt moest worden afgeschoten. Maar die doelpunten bleven uit. En toen de Spanjaarden een goal maakten, werd het ineens ijzig stil op de binnenplaats. Het was een verbijstering die leek op die bij 9/11.
Bij het verlaten van de ambassade stuitte ik op een groepje politiemannen die beleefd salueerden. Uit medelijden, want het Nederlands elftal is in Rusland erg populair. Dankzij Guus Hiddink en Dik Advocaat, want aan dat geloei zal het niet liggen.
