Kleine kapitalisten
De afgelopen twee weken ben ik driftig op zoek geweest naar een halogeenlampje en een nieuwe desktopcomputer met Windows XP. Driftig, omdat mijn humeur met het uur slechter werd tijdens die speurtocht.
Eerst het halogeenlampje. Door de wisselende spanning op het Moskouse elektriciteitsnet, springen bij mij thuis maandelijks wel een paar lampen. De verlichtingswinkel in de Marxistische-straat had daardoor een goede klant aan mij. Zeker maandelijks kocht ik er een halogeenlampje van een bepaald type voor de hoogschijner in het kantoor van NRC Handelsblad, kostprijs 400 roebel (10 euro). Tot twee weken geleden. Want ineens was het lampje niet meer leverbaar, omdat het uit het buitenland moest komen en te duur was.
,,We hebben dit nooit verkocht", zei verkoopster Natasja toen ik haar om een nieuw exemplaar vroeg. Ik zei dat ze zich vergiste en dat ik het afgelopen half jaar zeker zes exemplaren van het lampje van haar had afgenomen. Maar ze bleef ontkennen. Op een gegeven moment verloor ik mijn geduld en ging naar huis terug om het kapotte lampje te halen en dat aan haar te tonen. ,,Nee hoor, dit hebben we nooit in de winkel gehad", zei Natasja.
Daarna begon mijn zwerftocht langs zo'n tien lampenwinkels in het centrum van de stad. Alle maakten ze deel uit van een of andere keten. Overal kreeg ik nee te horen. ,,Dit lampje komt uit Duitsland en wordt door de crisis niet meer geïmporteerd", zei een ongeïnteresseerde verkoopster van een lampenwinkel bij het Kiëvstation.
Toen ik er bijna genoeg van had, herinnerde ik me ineens dat ik in Zamoskvoretsje ooit een lampenwinkel had gezien die allerlei Italiaanse designlampen verkocht. Op een ochtend ging ik er heen. En ja hoor, ze verkochten mijn lampje. Bovendien werd ik er als een koninklijke klant onthaald. De ene verkoper was nog behulpzamer dan de andere. Het geheim van dit gedrag liet zich raden: deze lampenwinkel was geen onderdeel van een keten, maar een zelfstandig bedrijf.
Dat je in een zelfstandig bedrijf beter wordt geholpen behandeld dan in een filiaal van een keten is bekend. Men weet er dat je met geïnteresseerdheid, inspanning en vriendelijkheid de klanten aan je zaak kunt binden.
Dat bleek een dag later opnieuw, toen ik naar de computermarkt bij het Savjolovskaja-metrostation een nieuwe desktopcomputer met Windows XP voor mijn assistente ging kopen. Anders dan in de winkels van de computerketen Witte Wind, waar ik van een halfslapende verkoper te horen kreeg dat Windows XP niet meer werd verkocht en ik maar het best een door hem aanbevolen dure Russische computer kon aanschaffen, werd ik in een van de ontelbare kleine computerzaakjes bij Savjolovskaja voortreffelijk geholpen.
Verkoper Aleksej, die me vakkundig advies gaf, stelde een nieuwe computer voor me samen, installeerde een versie van Windows XP (met licentie) en raadde me zelfs verschillende onderdelen af. ,,Ze zijn duur en u hebt ze niet nodig", zei hij welwillend. Het overtuigde mij, als conservatieve kapitalist, er maar weer eens van dat de ontwikkeling van het midden- en kleinbedrijf een pijler van de Russische economie kan worden. Ik hoop dan ook van harte dat de winkels op de computermarkt de crisis overleven.
