Kletsen met de Ahmadiyah
Op naar Tangerang, voor mijn eerste verhaal. Tangerang is een stad hier vlakbij Jakarta, vooral bekend omdat ze daar de lokale regels deels aan de sharia hebben aangepast. Niet zoenen op straat, dat werk. Waar op het eerste gezicht niets van te merken is, overigens. Hier net zo weinig hoofddoeken als in Jakarta.
In Tangerang ga ik met mijn vertaalster/assistent/hulp en toeverlaat Sarah naar een moskee van de islamitische stroming Ahmadiyah, die door buurtbewoners is gesloten. De Ahmadiyah zijn het afgelopen halfjaar een aantal keer aangevallen door fundamentalistische moslims, die vinden dat de Ahmadiyah zich geen moslims mogen noemen.
Ik vroeg me af: is het alleen een klein groepje radicalen dat iets tegen de Ahmadiyah heeft, of is het een breder probleem? We gaan speciaal op vrijdag, de dag waarop moslims – óók van Ahmadiyah – in de moskee bidden.
Bij de Ar Rahmat moskee is er weinig aan de hand. Vanmiddag wordt er gewoon gebeden. Ahmadiyah en niet-Ahmadiyah buurtbewoners zeggen dat ze goed met elkaar omgaan. Een mevrouw met een winkel vertelt dat ze zich als 15-jarige heeft bekeerd tot de Ahmadiyah – geen probleem. Een leraar op de scooter houdt een eindeloos verhaal over hoe achterlijk zijn eigen landgenoten zijn en hoe geweldig Europa is, maar uit zijn verhaal blijkt dat hij de aanvallen op Ahmadiyah alleen van de tv kent. Dit schiet niet op.
Terug in de auto blijkt dat we bij de verkeerde moskee zaten. Niet de Ar Rahmat, maar de An Nur-moskee is gesloten door de buurt. Oeps.
De An Nur is inderdaad dicht tijdens gebedstijd, en de hele buurt rukt uit om de twee buitenstaanders te vertellen wat er aan de hand is. Een uurtje later zitten we bij een familie van de Ahmadiyah in de huiskamer – mijn eerste keer bij een Indonesische familie thuis. Schoenen uit. Hele verhalen, over hoe de verhoudingen in de buurt zijn veranderd sinds het geweld tegen de Ahmadiyah is begonnen. Daarna mogen we nog even de moskee van binnen zien.
Dit was echt interessant! Ook Sarah is enthousiast. Het zat allemaal toch even wat anders dan we dachten. Waar ik van tevoren bang voor was – dat mensen hier moeilijk praten met buitenlanders – kwam totaal niet uit. Volgende week in de krant…
