Rozen kweken
Sinds gisterochtend ben ik in Tbilisi, om vier dagen lang de uitgedroogde rozen van Michail Saakasjvili te kunnen ruiken. Georgië is altijd een fijn land om te vertoeven. De mensen zijn er hartelijk en open. Dat ervaar ik dezer dagen weer eens aan den lijve.
Ik logeer bij Amiran en Tanja, de ouders van een Moskouse vriendin van een Moskouse vriendin. Ze zijn de liefste mensen ter wereld. Amiran is een gepensioneerde ingenieur en Tanja een gepensioneerde kleuterjuf.
Toen ik uit de taxi stapte die me naar hun huis reed, werd ik meteen door hen omhelsd en gezoend. Nu, tien uur later is het alsof ik hun jongste zoon ben die nodig moet worden bijgevoed, want zo verwennen ze me.
Hun huis in een buitenwijk van Tbilisi ziet er aan de buitenkant uit alsof het ternauwernood een burgeroorlog heeft overleefd. Het stucwerk druipt van de buitenmuren, het trottoir lijkt op een bomkrater, je moet je uitkijken dat je niet ineens in een diep gat in het plaveisel wegzakt, de wind giert door het open trappenhuis waar 's avonds geen licht brandt, zodat je op de tast over de afbrokkelende stenen treden naar boven moet zien te komen. Maar zoals het in hun straat is is het in het hele land.
Hun flatje is klein en heeft twee kamers. Maar het dagelijkse leven speelt zich grotendeels af in een overdekte serre, waar ik op de logeerbank slaap en nu dit stukje tik. Het is koud, want het regent. Verwarming is er niet en water behoort in Georgië tot een zeldzaamheid, omdat er chronische problemen met de waterleidingen en de wateraanvoer zijn. De badkuip zit dan ook vol drinkwater, uit de kraan getapt toen het nog kon.
Amiran rijdt me samen met zijn buurman Boris de hele dag in een oude Lada door de stad en lijkt niets anders leuk te vinden dan mij te begeleiden. Geld willen ze er niet voor hebben. ,,Nee, voor een vriend doen we alles, en jij bent een vriend", zeggen ze in een mooi en langzaam Russisch. Boris slaat bij iedere kruising een kruis, om ons te beschermen.
,,Saakasjvili heeft ons leven beter gemaakt", zeggen Amiran en Tanja voortdurend als we aan de met worst, kaas, brood, salades gevulde dis zitten. ,,Kijk maar naar het centrum van de stad, het is prachtig opgeknapt. We hebben overal fonteinen tegenwoordig." Ze hebben het dan over de Roestaveli-boulevard, die inderdaad een voorbeeldige wandelparade is. Maar in de achterstraten is het er even armoedig als in hun eigen wijk, en vallen de typische houten buitenveranda's bijna van de gevels.
Als ik daar een opmerking over maak en zeg dat Georgië na vier jaar rozengeur nog altijd een behoorlijk arm land is, zegt Tanja, die uit Moskou komt en dertig jaar geleden met de Georgische Amiran is getrouwd: ,,Weet je, Georgiërs klagen nu omdat ze eigenlijk lui zijn en geen zin hebben om te werken. Ze willen altijd alleen maar eten en drinken. Ze weten niet meer dat voordat Saakasjvili president dit land een grote chaos was. Natuurlijk zijn er problemen, want alles in Georgië is nog in ontwikkeling." Dan komt ze met en schaal worst aanzetten en vraagt ze: ,,Wat drink je eigenlijk? Wijn, bier, wodka? Je zegt het maar."
In de slecht bevoorrade winkels, die iets weghebben van in de muur van een huis gemetselde kraampjes, zijn de prijzen de afgelopen tijd omhoog gegaan, al is alles er nog spotgoedkoop vergeleken met Rusland. ,,Misja krijgt van alles de schuld", herhaalt Tanja. ,,Het komt allemaal door de Russen, die hier de boel opstoken."
Als ik vraag of veel Georgiërs denken zoals zij, zeggen ze: ,,We horen het hier in de buurt overal, maar dan wel op een fluisterende toon."
Als ik aan het einde van mijn eerste eerste dag thuiskom van een parlementszitting waarin de noodtoestand zonder tegenstemmen is verlengd, is de stemming bij Amiran en Tanja omgeslagen. ,,Iedereen op straat zegt dat Misja aftreedt. Oi, oi, wat zullen we dan krijgen?" zegt Tanja, terwijl ze de flatscreentelevisie aanzet om de staatszenders af te zappen.
's Avonds schrijf ik mijn stuk, maar blijk niet in het wirelesssysteem van de krant te kunnen. Paniek alom, want als het probleem niet wordt opgelost en ik mijn verslag niet kan verzenden ben ik voor niets gekomen. Amiran gaat nu op zoek naar hulp en komt even later met een buurjongen aanzetten die een memorystick heeft. We kopiëren mijn artikel en gaan naar een paar jongens in een belendende portiek die thuis een computer hebben. Daar komt alles op het nippertje goed.
,,Slaan ze bij jullie in Nederland ook op betogers?" vraagt een van hen fluisterend, omdat hij niet wil dat zijn vader het hoort. ,,Slechts bij hoge uitzondering", zeg ik, denkend aan de krakersrellen in de jaren tachtig. Hij lacht en geeft me een knipoog alsof hij meteen een kaartje naar Nederland zou willen kopen.
Lees ook de reportage Georgië ziet de rozenrevolutie verwelken
