G8: koffers pakken
De persconferenties zijn voorbij, de verklaringen getekend. Zelf had ik het vandaag vooral druk met inwisselen van vlieg- en treinbiljetten en een speurtocht naar mijn agenda, die ik naast een werkstation had laten liggen en in de vuilnisbak bleek verdwenen.
Qua inhoud hou ik het dus summier. De verklaring over het Midden-Oosten van de G8 was snel en redelijk resoluut; applaus. Vervolgens zag Chirac er een oproep voor een onmiddellijk staakt-het-vuren in en Bush een veroordeling van Syrië en Iran. Met een VN-Vredesmacht voor Libanon wekten de acht zowaar de indruk iets meer te kunnen doen dan handenwringen.
Inzake energieveiligheid deed Rusland tot niets verplichtende concessies naar een liberale energiemarkt (die geen vertrouwen wekken, omdat hetzelfde Rusland de monopoliepositie van gasreus Gazprom een week voor de top nog snel even in de wet verankerde) Afrika en 'making poverty history' bleken de acht na de 'historische top' in het Schotse Gleneagles van 2005 vergeten; ze misten hier kennelijk de hete adem in hun nek van Bob Geldof, Bono, George Clooney en honderdduizend betogers. Kritiek op Rusland gleed van Poetin af als water. Sterker, hij ging nogal ad hominem in de tegenaanval, wat ik niet chique vind voor een gastheer.
Misschien viel van deze G8 weinig te verwachten. Het percentage lamme eenden was te hoog: Blair, Bush, Chirac, Koizumi. Merkel en Prodi leiden niet de sterkste coalities. Dus liep Poetin, de autocraat in de groep, als enige met verende tred, constateert de wereldpers besmuikt. Bush heeft van zijn kant de diplomatie herondekt, zo heet het. Maar dat ging niet van harte, hij leek wel zestig jaar.
Het is geen slecht idee de wereldleiders jaarlijks om de tafel te zetten, maar de G8 in zijn huidige vorm werkt niet. Op geen agendapunt viel een doorbraak te noteren, voor zover de actualiteit die agenda niet van tafel spoelde. De vraag is hoe erg dat is, gezien het collectieve geheugenverlies over de 'doorbraken' van Gleneagles.
Ik begrijp dat Giscard d'Estaing de G7 in 1976 voor het eerst bijeenriep om in een informele sfeer blokkades in de kapitalistische wereldeconomie uit de weg te ruimen. Voor dat doel klopt de samenstelling van dit gezelschap niet langer. Canada heeft er niets te zoeken. Laat de Fransen, Britten, Italianen en Duitsers liever één Eurozone-delegatie vormen. Voeg daar China, eventueel India en Brazilië, aan toe en je hebt een interessant gezelschap.
