The dream is over
De George en Vladimir-show was vandaag in St. Petersburg. Ze spraken elkaar voor de G8-top. Gisteravond bij een diner, een barbecue kon niet doorgaan wegens harde wind. En vanochtend weer. Een Kremlinwoordvoerder sprak van een 'buitengewoon openhartig gesprek', wat in diplotaal zoiets betekent als 'een vuistgevecht'.
Mijn indruk: de lol is eraf, de chemie is weg, de acteurs snakken naar het eind van het seizoen. Er ging gisteren ook iets danig mis in de communicatie. De Russen meldden dat er een akkoord was bereikt over de Russische toetreding tot de wereldhandelsorganisatie WTO, de Amerikanen bleken daar desgevraagd anders over te denken. Poetin was niet geamuseerd, stel ik me voor.
Over alles - Iran, het Midden-Oosten, Noord-Korea - bleek in een open atmosfeer van gedachten gewisseld, volgens Bush hadden de heren zelfs gefilosofeerd over landhervorming. Lijkt me toch niet het soort dingen waarover ze moeten praten. En ja, uiteraard waren er meningsverschillen, maar dat mag tussen vrienden. 'Heel belangrijk', aldus Bush, de staatslieden waren het over de uitgangspunten eens. Beide waren tegen ayatollahs met atoombommen en zinloos bloedvergieten, alsmede voor wereldvrede, democratie en mensenrechten. En weg waren ze, de pers achterlatend met het probleem hiervan chocola te maken.
The dream is over. Toen George in 2001 Vladimir voor het eerst diep in de ogen keek in een paleis in Slovenië (hoewel hij dacht dat het Slowakije was) zag hij diens ziel. Een hoge diplomaat was toen al sceptisch. 'Ik heb al tientallen keren in de ogen van Poetin gekeken. En het enige dat ik zag, was Poetin die terugkeek.' Bush is inmiddels ook wel uitgekeken op de staalgrijze ogen van de chekist, zo lijkt me.
