Gescheurde bonnetjes
Russische cassières kunnen het gewoon niet laten je kassabon door midden te scheuren. Een reliek uit het Sovjetverleden. Veel Prodoekti, kruideniers, hanteerden in de Sovjettijd, en lang daarna, het volgende systeem. Eerst keek je welke producten je wenst. Daarvan schrijf je de prijzen op. Die zijn altijd ingewikkeld, met een hoop kopekes. Een blik kattevoer kost nooit 34 roebel, maar altijd 34 roebel en 12 kopeke. Zit je er bij de kassa een kopeke naast, verwacht dan een scheldkannonade van de kassajuffrouw.
Heb je alles opgeschreven, dan ga je naar de kassa en leest je bestellingen op. Je betaalt en krijgt een bonnetje. Daarmee ga je terug naar de balie, waar de winkeljuffrouw je bestelling uit de rekken haalt. En om te voorkomen dat je het bonnetje twee keer gebruikt, maakt ze er een scheur in.
Een nodeloos ingewikkeld systeem dat veel mensen aan het werk houdt, inclusief de klant. En in moderne supermarkten is het uiteraard volstrekt onzinnig om bonnetjes door midden te scheuren. Toch doen de meeste Russische cassières dat nog steeds, ook piepjonge. Macht der gewoonte wordt kennelijk ook op volgende generaties overgedragen.
By the way:
Matt Tabbi, ex-eXile, legt hier de Sovjetwinkel helder uit:
'Take the classic design of the Soviet food produce store, with its attendant kassa system. Taken separately, each of the characteristics of the system make a kind of sense. All the food products are behind counters, inaccessible to the shopper, because they might be stolen otherwise. The cash registers for each section are kept separate so that it is easier to keep track of sales in each section. Then the cash registers are kept separate from the sections they belong to, to make theft on the part of the staff more difficult— theoretically.
Whatever the rationale behind all of this, the result is a system in which you must make six or seven separate purchases in each trip to the store, keeping complex sets of figures in your head in between trips to each counter and cashier, inciting rage and impatience from the always-overweight salesladies at each step— all of which certainly cost the state and even the store network system itself more in aggravation and man-hours than it could ever have possibly lost due to theft.'
(Ik herinner u aan de peiling: moet ik deze zomer het leger in, Wolgaslepen of mezelf levend begraven?)