Van volksheld tot klassenvijand
Morgen is het weer 1 mei. Normaliter schijnt dan de zon in Moskou. Op het Revolutieplein verzamelen zich 50.000 communisten, op het Loebjankaplein 500 democraten.
Vorig jaar op 1 mei waren mijn dochtertje Famke en mijn zoontje Misja heel even de lievelingen van het proletariaat. Maar dat krediet wisten ze snel te verspelen.
Het Kremlin heeft niks met de dag van de arbeid. Een nationale feestdag, maar alleen de oppositie komt opdagen: liberalen, Chodorkovski-fans, communisten, nationaal-bolsjewieken, stalinisten, anti-globalisten, christen-fascisten, vegetariërs. Allemaal met eigen vlaggen en wimpels, foto's van martelaars en ikonen. (Klik maar op de foto's)
Wat doen ze op zo'n dag? Eerst een mars naar het centrum en daarna apocalyptische toespraken vanaf open wagens terwijl ze in de marges kletsen en drinken, brochures en vage krantjes uitventen. In die blaadjes houdt men doorgaans staande dat Rusland een kerel als Stalin nodig heeft omdat joden, westerlingen en kapitalisten akelige plannen koesteren.
Terwijl wij voor het Bolsjoi theater in het zonnetje zaten, bemachtigde Famke een vlag van de KPRF, de communistische partij. Showgirl dat ze is, begon ze meteen te marcheren, te salueren en te vendelzwaaien. Dat viel op, de persfotografen stroomden toe, Famke poseerde al snel voor een batterij camera's. 'Ga eens bij die man met die medailles staan,' vroegen ze.
Dat hoefde je Famke geen tweemaal te vragen. De veteranen rond de fonteinen van het Revolutieplein waren zeer gecharmeerd van deze rode majorette. Helaas, niet veel later braken mijn kinderen weer met het communisme. Famke en Misja doopten de rode vlag in de fontein en begonnen enthousiast de tegels van het Revolutieplein te schrobben.
De oudjes verstrakten. Wat nu, de vlag van Lenin en Stallin als dweil misbruikt? Een jonge partijactivist greep Misja bij de schouders en begon hem door elkaar te schudden. 'Weet-je-wel-waar-die vlag-voor-staat!' Toen moesten wij ingrijpen. Was 'ie nou helemaal belazerd, het is nog maar een kleuter! Nou, die kleuter kon dan wel wat opvoeding gebruiken, dit was regelrecht hooliganisme. En wie waren wij nou helemaal, een soort Duitsers soms?
Tijd om op te stappen. Het communisme blijft een wrede meester. Zo ben je de favoriet van het wereldproletariaat, zo ben je klassenvijand.
(Met dank aan Oleg Nikisjin, AP)
