Verkiezingsstrijd in de VS is keuze tussen twee rijke kwaden

debate_romney_obama-480x260

President Barack Obama en presidentskandidaat Mitt Romney direct na hun eerste televisiedebat. Foto AFP / Chip Somodevilla

De verkiezingen in de VS zijn een schijnvertoning. Dat betoogt Nicholas Carnes, assistant professor Public Policy aan de Duke University in The New York Times dit weekend. Het is een strijd tussen rijke mannen waarbij de arbeidersklasse niets in de melk te brokkelen heeft.

Morgenavond is het de tweede keer dat president Obama en de Republikeinse kandidaat Mitt Romney de degens kruisen in een debat. En waarschijnlijk zullen beide kandidaten weer de mond vol hebben van 'de gewone man' en hoe goed ze het voor hebben met de middenklasse. En hoewel het goed gebruik is om te koketteren met een bescheiden afkomst hebben de beide presidentskandidaten helemaal niets gemeen met de arbeidersklasse. Althans, dat vindt Carnes. Het mag lijken alsof de verkiezingsstrijd in de VS een keuze is tussen een Democraat en een Republikein, maar volgens Carnes is het in werkelijkheid een keuze tussen een rijke zakenman en een rijke advocaat:

"Even in our great democracy, we rarely have the option to put someone in office who isn’t part of the elite."

Tekort aan blue-collar workers in de regering

Carnes ageert in het artikel tegen het feit dat de blue-collar worker, die toch 90 procent van de Amerikaanse samenleving uitmaakt, sowieso nauwelijks aan bod komt als het gaat om politieke functies. De onderzoeker houdt zich al jaren bezig met het thema en schrijft er een boek over met de werktitel 'White-Collar Government: How Class-Imbalanced Legislatures Distort Economic Policy-Making in the United States'.

Hij vraagt zich af hoe het kan dat er zo'n tekort is aan de blue-collar workers bij de overheid - dan bedoelt hij niet de schoonmakers - en wat het effect daarvan is op de democratie. Sinds de jaren '80 is het het aantal parlementsleden met een arbeidersachtergrond gedaald van vijf naar drie procent. In het lokale bestuur is dat percentage minder dan tien procent.

"If millionaires were a political party, that party would make up roughly 3 percent of American families, but it would have a super-majority in the Senate, a majority in the House, a majority on the Supreme Court and a man in the White House. If working-class Americans were a political party, that party would have made up more than half the country since the start of the 20th century. But legislators from that party (those who last worked in blue-collar jobs before entering politics) would never have held more than 2 percent of the seats in Congress."

De elite beslist anders dan de arbeidersklasse

De onderzoeker vindt dat onwenselijk want mensen, die zelf nog weten hoe het is 'to push a broom' hebben nu eenmaal een ander perspectief op wat goed is voor de verschillende lagen van de samenleving. Zijn standpunt is eigenlijk dat het raar is dat de elite beslist over wat goed is voor de arbeidersklasse:

"Even if we somehow stem the tide of money in Washington, even if we guarantee equal participation on Election Day, millionaires will still get to set the tax rate for millionaires. White-collar professionals will still get to set the minimum wage for blue-collar workers. People who have always had health insurance will still get to decide whether to help people without it."

En dus roept Carnes op zijn beurt om verandering:

"The 2012 election offers us a stark choice between two very different approaches to economic policy. But it’s still a choice between two Harvard-educated millionaires. Even in an election that is supposed to be about the future of our economy, we don’t have a working-class option in the voting booth. It’s time for citizens who care about political equality to start investing in working-class candidates."

Lees meer over:
Barack Obama
Duke University
Mitt Romney
New York Times
Nicholas Carnes

15 reacties op 'Verkiezingsstrijd in de VS is keuze tussen twee rijke kwaden'

Peter Kraus

In de U.S. heeft 30.5% van de bevolking boven de 25 jaar een Bachelor’s degree. Die zouden volgens Carnes dan voor het grootste deel tot de ‘blue-collar workers’ behoren. Ik denk dat dit niet klopt. Het aandeel van deze groep in de Amerikaanse bevolking wordt steeds kleiner, omdat de productiebedrijven waarin zij vroeger actief waren zijn geautomatiseerd of naar het buitenland verdwenen. Het grootste deel van de bevolking behoort niet meer tot de ‘blue-collar workers’, en het is beslist geen 90%.

Dat alleen rijke mannen kans maken op het presidentschap is onzin. Bill Clinton kwam uit een gebroken gezin en was straatarm voor hij aan z’n politieke carriere begon. John Edwards was de zoon van een molenaar. De vader van Calvin Coolidge was boer en winkelier, en moest zijn zoon nog financieel steunen toen die de leeftijd van 30 jaar al ruim was gepasseerd. John McCain klom op via een carriere in het leger. Barack Obama’s moeder was ongehuwd en maakte gebruik van food stamps en Medicaid. Er zijn wel rijke presidentskandidaten geweest — Kennedy en Kerry waren de rijksten, en Romney is ook niet arm — maar het was beslist niet in alle gevallen zo.

Het feit dat personen uit arme milieus ook president kunnen worden geeft aan dat je ook gewoon bij de machthebbers kunt horen. Iedereen heeft de mogelijkheid rijk te worden, contacten te leggen, en invloedrijk te worden. Dat is echte democratie. Dat je daar wat voor moet doen ligt voor de hand. Het kan immers niet zo zijn dat iemand die alleen nog maar pizza’s heeft bezorgd opeens president wordt. De voorwaarde is wel dat je wat opbouwt, contacten legt en carriere maakt.

Carnes staart zich waarschijnlijk blind op de gang van zaken in de Democratische Partij. Sinds McGovern is de Democratische partij verworden van een volkspartij voor doorsnee-Amerikanen tot een doorgeefluik van allerlei pressiegroepen. De harde kern van de Democratische achterban bestaat thans voor een groot deel uit degenen die belang hebben bij overheidssubsidies, of mensen die voor hun bestaan afhankelijk zijn van de belastingbetaler of van vakbonden. De traditionele ‘blue-collar workers’ stemmen nu overwegend Republikeins. De Democratische liberals denken dat ze er zijn voor de arbeider, terwijl de ‘blue-collar worker’ vaak denkt dat de progressieve cultuur hem alleen maar tegenwerkt.

Robertus V.

Zowel Obama als Romney zijn bought and payed for, zo is het Amerikaanse systeem nu eenmaal, helemaal sinds Citizen United, men vertegenwoordigt de corporate sponsors, niet het volk. Obama zit geheel in de zak van Wall Street, de grote banken en de olie industrie en is in zijn buitenlandse beleid een hawk en oorlogsmisdadiger, net als Bush jr.. Een ieder die dit wil ontkennen is blind voor zijn benoemingen en zijn beleid. Romney de belasting ontduiker staat voor hetzelfde als Bush j.r. maar dan on steroids, Bush 3 (hij die niet genoemd mag worden) of Obama, de keus is duidelijk, maar vrolijk wordt je er niet van. Het politieke systeem is goed ziek in de VS en zal dit blijven zolang legale corruptie de politiek bepaald.

The American dream, you have to asleep to believe it (I know Kraus is..)

Jasper

Het systeem is verrot. De VS is verworden tot een klassenmaatschappij waarin je afkomst belangrijker is dan dan je prestaties, iets wat de Founding Fathers juist verafschuwden en wilden voorkomen. Mensen als Clinton komen niet dankzij maar ondanks het systeem boven drijven.

http://www.spiegel.de/international/world/inequality-in-the-us-interview-with-economist-joseph-stiglitz-a-858906.html

Kapotje

Robertus V slaat de spijker op zn kop

R_Favier

En nu graag een rijtje van de afgelopen decennia met presidentskandidaten en presidenten die GEEN miljonair waren? En die niet ‘gekocht’ waren door het militair-industrieel complex?
What’s new?

Mieper101

@ Kraus: een bachelor degree stelt niet veel voor, hoor!
Het is toch wel bekend dat als je de American Dream wilt beleven, je naar een land moet verhuizen waar veel verticale sociale mobiliteit bestaat, bv Denemarken, en niet VS. Ben je in de VS als dubbeltje geboren, dan is de kans wel heel erg klein dat je een kwartje wordt, laat staan een rijksdaalder.
De meeste mensen in congress en de senaat zijn miljonairs, en hebben geen flauw benul hoe het is om $25,000 per jaar te verdienen voor een familie van 4, zonder ziektekostenverzekering. Een goed en veilig kinderdagverblijf voor 2 peuters is al $25,000 per jaar, en een dagje op de Intensive Care is ook $25,000, als het meevalt.

Sloeber

Beste ideologen, noem één systeem in de wereld waar het niet zo is…

Tuurlijk top dat er om de zoveel tijd weer iemand als jullie de kop op steekt en de oude communistische idealen weer van stal haalt, vergeet echter niet dat na verloop van tijd iedere staatsman/politicus/machthebber rijk is of zichzelf rijk maakt.

Vaak zijn de mensen van arme komaf daar nog veel beter en medogenlozer in (zie Mugabe, Chavez, Jozef Stalin..).

Zorg gewoon dat je de “Best Man for the job” regelt en niet “A Poor Man who wants to give it a shot”.

MaartenVS

Goh, wat vreemd dat er weinig arbeiders zijn vertegenwoordigt in overheidsorganen! Zowel in de VS als in NL (wordt hier ‘diplomademocratie’ genoemd).

Zal ik de open deur maar intrappen? Ten eerste bestaat de arbeidersklasse niet, maar is het de onderlaag van de middenklasse. Laag geschoold, weinig interesse in politiek (want het maakt toch allemaal niets uit). Het mag dan een wonder heten wanneer er een getalenteerd politicus uit die groep opstaat. Zonder een uitstekende opleiding en uitgebreid netwerk. Want in de praktijk bepalen die twee zaken je baan. De rest is utopisch.

Frits H. Emmerik

De prijs van de grootschaligheid. Een kleine top die de regels voorschrijft, daaronder een managementlaag die ze trouw uitvoert en aan de basis een brede massa die het geld opbrengt dat in omgekeerde richting als vanzelf naar boven wordt afgedragen. Met de VS als voorbeeld droomt de mondiale elite van zo’n piramide. En onze elite wil graag zo’n Verenigde Staten van Europa.

R_Favier

@mieper101: Ja, het is het oude rijmpje: veel beloven weinig geven doet een gek in vreugde leven. De mythe van krantenjongen of liftboy tot miljonair wordt zorgvuldig in stand gehouden: het houdt mensen rustig -je weet maar nooit- én onderdanig -je weet maar nooit-.
Tegen de tijd dat de meesten in de gaten hebben dat er iets niet aan klopt is hun leven voorbij.

D.Boon

Wat krijgen we nou??? De Dems hebben dat toch aan de top van het sympathie lijstje staan: Obama en Clinton are born blue collars en daarom ‘begrijpen ze het volk’??
Herman Cain bijvoorbeeld: kijk die was weer too black en Sarah Palin too redneck voor links Amerika.
Trouwens: Ik heb high hopes voor Marco Rubio (R) for President.
Kortom: ridiculous verhaaltje hierboven want wij leven de American dream every day!

Marijke

Om in te haken op MaartenVS: het is toch ook niet zo raar om van mensen die beslissingen nemen die een heel land aangaan, te verwachten dat ze enigszins onderlegd zijn op de terreinen waar ze over beslissen? Dan kom je automatisch uit bij hoger opgeleide mensen. Goed, het hoeven niet allemaal miljonairs te zijn maar (al klinkt dit misschien erg elitair) dat we niet een land laten besturen door mensen die gisteren nog in een fabriek stonden is toch niet per se een slechte zaak?

Peter Kraus

@D.Boon

“Obama en Clinton are born blue collars en daarom ‘begrijpen ze het volk..”

Het helpt wel wanneer een politicus het milieu van zijn kiezers kent. Dat lukt het best wanneer men in een soortgelijk milieu opgroeit, met een soort ‘working class upbringing’. Dat was de achtergrond van bijvoorbeeld Reagan, Johnson, Biden, Cain en Santorum. Zij hadden dan ook weinig problemen bij de communicatie met doorsnee-kiezers.

Kennedy was de rijkste presidentskandidaat ooit, gevolgd door John Kerry. Kennedy is een speciaal geval. Hij had enorm veel charisma en persoonlijkheid, en het lukte hem ondanks zijn achtergrond toch een aansprekende kandidaat te zijn. Bij Kerry en Romney is de achtergrond echter een handicap gebleken. Kerry had zijn geld bovendien niet eens zelf verdiend, maar verkregen via een huwlijk. De pers zweeg daar echter over, maar wist zijn koele en afstandelijke houding verder ook niet te verklaren. Ik vermoed dat het in het geval van Kerry wel iets met zijn afkomst te maken had.

Bij Romney is het anders omdat de media de rijkdom van Romney tot een belangrijk onderwerp hebben gemaakt. Ik denk dat het wel meevalt met Romney. Hij is wel erg rijk, maar zijn vader groeide op onder armoedige omstandigheden, en waarschijnlijk heeft dat een rol gespeeld bij de opvoeding. Wat men hoort over het weggeven van enorme bedragen en de persoonlijke aandacht door Romney is daarvoor een aanwijzing. Desondanks lijkt de uitstraling van Romney erg op die van Kerry. Hij lijkt niet in staat zich ‘folksy’ te gedragen, op de manier van bijvoorbeeld Joe Biden. Dat is een handicap.

D.Boon

@Peter Kraus: ik persoonlijk vind Romney wel degelijk een sympathieke man. De pers doet er natuurlijk alles aan om zijn positieve kanten te negeren. Bijvoorbeeld: wat een big deal wordt er van gemaakt dat Obama zo’n fantastische vader en echtgenoot is. We moeten dat nog dagelijks hier op tv zien, dat ‘love fest’ with Michelle. Women supposedly loooove it. Ik vraag me af welk type vrouwen, de meesten zijn er de afgelopen 4 jaar niet beter van geworden. Romney komt over als een zeer stabiele family man. Hij loopt er gewoon niet constant mee te koop. De rijkdom van Romney? Obama hoort nu zelf bij de 0,001%. Daar komt bij dat Obama LUVS to hang met de rijken in Hollywood. Dan spuugt hij er niet op. Hij heeft zijn hele leven of op kosten van de staat geleefd of in staatsdienst ‘gewerkt’. Never sold a pair of shoes in his life. De pers bericht dat Romney het debat gisteren dik heeft gewonnen als het op economische betrouwbaarheid aankomt. Obama mag dan de President zijn voor de 47%, zijn uitspraak “he wants to be there for all 100%” raakt kant noch wal. Er is hier minstens 50% dat zich absoluut niet vertegenwoordigd voelt door hem. We mogen wel zijn loopjongen zijn voor de new jobs trouwens. Kortom: Obama is een praatjesmaker, een leeg political vat, ik geef de voters veel credit en ik zeg dat ze daar wel doorheen kunnen kijken. Biden is echt een joke, daar besteed ik geen tijd aan.

Davids_010

Volgens mij maakt het niet zo veel uit welke achtergrond de kandidaten precies hebben. De vraag is meer welke belangen zij daadwerkelijk behartigen. Het hebben van een arbeidersachtergrond geeft geen garantie dat je perse opkomt voor die klasse.
Hoe je het wendt of keert, ze behartigen beide de belangen van de grote corporaties. Dat is immers onvermijdelijk in een maatschappij waar bedrijven machtiger worden dan de regering.

Volg nrc.nl op en , lees onze dagelijkse nieuwsbrief