Romney wint zijn debat van Obama en blijft in de race
Barack Obama oogde alsof hij zin had snel weer weg te gaan. Mitt Romney was fel, aanvallend, en kon het podium beheersen zonder echt tegenspel.
Mitt Romney heeft het eerste presidentiële debat gewonnen. Tweederde van de CNN-kijkers vindt het. En zonder twijfel had Romney negentig minuten lang de leiding van het tv-debat, vannacht in Denver. Jim Lehrer, de moderator, leek eerder een decorstuk. Romney wist vaardig en scherp zijn tegenstander aan te vallen.
Dat deed hij door een geslaagde poging te doen het midden te heroveren, dat Obama de laatste maanden voor zichzelf had opgeëist. Dat werd vooral duidelijk in onderstaand fragment, over belastingen. Obama viel Romney aan op zijn (tot nu toe vage) belastingplan, dat zou voorzien in lagere belastingen voor de rijken en hogere belastingen voor de middenklasse.
Romney ging slim in de tegenaanval. Nooit, zei hij, zou hij de belastingen verlagen als dat de staatsschuld zou doen oplopen. Nooit zou hij bovendien de middenklasse extra belasten. Obama's reactie was aarzelend, op zijn best. Hij herhaalde zijn oude stelling, maar leek verrast door de greep naar het midden van Romney.
Barack Obama oogde ongeïnspireerd en soms zelfs afwezig. Hij keek zijn gesprekspartner bijna niet aan. Meestal keek hij naar beneden, naar zijn lessenaar en zijn aantekeningen. Misschien was hij zich er niet bewust van dat hij door een splitscreen op televisie onafgebroken in beeld was.
Ook toen het over de zorg ging, liet Obama zich de kaas van het brood eten. Mitt Romney heeft iets uit te leggen, want zijn stelsel uit Massachusetts lijkt sprekend op het door Republikeinen verketterde Obamacare. Maar Romney draaide het slim om. Romneycare is het resultaat van een knappe bruggenbouwer, Obamacare het product van Democratische drammerigheid. Opnieuw lukte het Obama niet dit onderwerp principieel uit te diepen. Hij besteedde minuten aan het pareren van een beschuldiging van Romney dat een commissie, de Independent Payment Advisory Board (IPAB) straks de voorwaarden voor vergoeding van zorg bepaalt. Een belangrijke kwestie in Washington, maar zo abstract en ideeënarm dat de meeste kijkers zullen zijn afgehaakt.
Ten dele was het (een verrassende) strategie van Obama om niet te veel de aanval te zoeken. Hij noemde niet de kwestie rond de '47 procent', en gebruikte de twee aanvallende termen niet die zijn campagnefilms domineren: Bain, Kaaiman Eilanden. Het moest presidentieel zijn. Maar het pakte verkeerd uit: niet hij, maar Romney deed met succes een beroep op de kiezers in het midden, die geen ideologie maar praktische oplossingen willen. Obama's presidentiële afstandelijkheid kreeg iets van verongelijktheid.
De reactie in het progressieve kamp laat zich raden. Ontevredenheid. Zie deze reactie van Chris Matthews van MSNBC. Het was veel Democraten uit het hart gegrepen.
http://www.youtube.com/watch?v=7AzmXeZgGS0&feature=player_embedded#!
Debatten hebben in het verleden lang niet altijd verschil gemaakt in een presidentscampagne. Ook nu is het maar de vraag of een afwezige Obama een blijvende negatieve indruk bij kiezers maakt. Wel is zeker dat Romney deed wat hij moest doen: de race opengooien. Daar zijn de analyses het over eens. Zie bijvoorbeeld, hier, hier en hier. De vraag blijft: is het genoeg? En op tijd?
