De scholenstrijd in Romneyland
Mitt Romney en Stuart Stevens op een campagnebijeenkomst (foto AP)
Een inzichtelijk verhaal in Politico van gisteren over de Romney-campagne. Het artikel geeft van binnenuit inzicht in Romneys campagneteam, en de conclusie is niet mals. Centraal staat de rol van Stuart Stevens, de belangrijkste strateeg van Romney. Stevens' klus was de conventiespeech van Romney, afgelopen augustus. De strateeg besteedde de taak aanvankelijk uit, was steeds weer ontevreden en kwam uiteindelijk te elfder ure met een eigen versie die nauwelijks nog gerepeteerd of doorgesproken kon worden. Toen Romney al in New Hampshire was om zijn toespraak te oefenen, moest de tekst nog afgemaakt worden.
Only one paragraph from the McConnell-Scully draft [een niet-goedgekeurde versie, GV] wound up being used, about a rose that Romney’s father had put on his mother’s bedside table each day. The speech that was actually delivered, it turned out, had been cobbled together by Stevens and Romney himself.
Het leed was te overzien geweest als Romney niet een paar belangrijke thema's was vergeten aan te snijden. De oorlog in Afghanistan bijvoorbeeld, en de veteranen. Los van de vraag of een presidentskandidaat in een speech lijstjes moet afwerken, maakte het Romney kwetsbaar voor kritiek. Politico suggereert dat Romney en Stevens geen bewuste keuze maakten, maar het gewoon vergeten waren.
Kijkjes in de keuken zijn zelden fraai in campagnes. Er gaat altijd van alles mis, de pers zit je op de hielen, campagneteams raken vermoeid. Het gebeurt vaak dat een campagne onder die druk begint te haperen, zie dit overzicht in The Washington Post. De campagnes van Gore (2000), Kerry (2004) en Hillary Clinton (2008) zijn daar recente voorbeelden van. Verontrustend voor Romney moet het zijn dat Politico zo eenvoudig bronnen kon aanboren die de campagne van binnenuit kennen. Betrokkenen lijken afstand te nemen van Romney, om zelf zo min mogelijk schade te lijden. Stuart Stevens lijkt de kop van jut. Er wordt (anoniem) kritiek gegeven op de grote invloed die hij heeft op Romney.
In what many in the campaign now consider a fundamental design flaw, Stevens is doing three major jobs: chief strategist, chief ad maker and chief speechwriter. It would be as if George W. Bush had run for president in 2000 with one person playing the roles of Karl Rove, Mark McKinnon and Michael Gerson. Or if on the Obama campaign of 2008, David Axelrod had not been backed up by Jim Margolis, Robert Gibbs and Jon Favreau.
Uit eigen kring komt nu het verhaal dat Romney duidelijker moet zijn over zijn boodschap. Hij was slim door het lange tijd over Obama's economische rapport te hebben. Nu de verkiezing dichterbij komt, willen kiezers ook wel eens weten wie Mitt Romney eigenlijk is. De voorzichtige campagne die Romney voert, en die zich vooral richt op de zwakheden van Obama, past in de school van Stuart Stevens. Politico duikelde dit interview uit 1995 met Stevens op, waarin hij de campagne uiteenzette om Bill Clinton te verslaan. Kernzaak is het om de campagne een referendum over Clinton te maken, zei Stevens destijds. Het is ook nu de strategie van Romney.
Ed Gillespie, een andere adviseur van Romney, is één van de Republikeinen die een andere strategie aanbeveelt. Kiezers moeten nu de oplossingen van Romney horen. Romney lijkt zich die raad aan te trekken. De komende dagen zal duidelijk worden of hij het roer omgooit.
