Marco Rubio als het nieuwe politieke midden
Nu Mitt Romney verlost is van zijn plaaggeesten, de koppige maar hopeloos georganiseerde Rick Santorum en Newt Gingrich, kan hij zijn tijd besteden aan een nieuwe klus: wie wordt zijn kandidaat voor het vicepresidentschap? De eisen zijn grandioos hoog: een running mate moet boven alles de zwakke kanten van een kandidaat compenseren. Komt de kandidaat uit het noorden, dan zal de kandidaat-vicepresident uit het zuiden moeten komen. Is de kandidaat onervaren, dan moet er een geslepen insider naast staan. Spreekt de kandidaat alleen mannen aan, dan zal er iemand moeten komen die populair is bij vrouwen. Enzovoort.
Mitt Romney heeft zo zijn eigen tactiek. Hij trekt een tijdje op met mogelijke kandidaten. Hij staat met ze op een podium, reist mee. Zo voerde hij campagne met Kelly Ayotte, een senator uit New Hampshire, gouverneur Chris Christie van New Jersey en gouverneur Nikki Haley van South Carolina - allen genoemd als mogelijke running mates. Dit is niet alleen bedoeld om de chemie te testen. Volgens dit verhaal in The New York Times is Romney bang voor een vicepresident die hem mogelijk overschaduwt in charisma als ze naast elkaar staan.
Their presence has [..] given Mr. Romney the chance to learn who is perpetually late, who might overshadow him, who relates well to him and who, of course, is a great campaigner.
Deze week was het de beurt aan senator Marco Rubio, topfavoriet volgens Washington-insiders. Rubio is jong, charismatisch, oerconservatief en heeft een achtergrond als zoon van Cubaanse migranten. Een man met een verhaal, kortom, die Romney op ongeveer al zijn zwakke punten compenseert. The New York Times, opnieuw, noteerde dat Rubio zich gedroeg als de ideale schoonzoon. Precies zoals Romney het wil.
He clasped his hands behind his back, rested them on his hips and folded them in front of him. He nodded almost imperceptibly at the appropriate times and, later, clapped along with the crowd.
En toen. Rubio hield gisteren een langverwachte toespraak in Washington, nota bene bij het aan de Democraten gelieerde Brookings. Het ging over over buitenlandse politiek. Dit zou, was de algemene verwachting, de sollicitatie naar het vicepresidentschap moeten bezegelen. Conservatieve Rubio-watchers waren unaniem teleurgesteld. Niet alleen omdat hij zijn speech niet erg overtuigend bracht en zijn laatste A4-tje kwijtraakte (meteen grappen en grollen bij het progressieve MSNBC).
Belangrijker nog was dat de speech, zoals Ryan Lizza van The New Yorker het hier noemt, zo geschreven had kunnen zijn voor president Obama. Alleen toen hij sprak over de Verenigde Naties nam hij een conservatiever standpunt in dan de president, verder was er voor het publiek geen verschil te merken. Lizza merkt verheugd op:
At a time when the two parties—and in recent years, especially the Republicans—often talk in fact-free zones exclusively to their most ardent supporters, Rubio’s speech was notable for its civility and relative policy heft. He is one of the few Republican leaders genuinely trying to engage in dialogue with people who don’t already agree with him.
Marco Rubio de bruggenbouwer. Het klinkt mooi, maar zijn kansen voor het vicepresidentschap zijn flink verkleind.
