De Republikeinen na Michigan, in drie gemoedstoestanden
1. De opgeluchte Mitt Romney
Mitt Romney is geen groot acteur. De opluchting waarmee hij vannacht de zege in Arizona en, belangrijker, zijn geboortestaat Michigan opeiste, leek oprecht. "Een week geleden werden we door de deskundigen nog afgeschreven. We wonnen niet ruim, maar het is genoeg." Los van de tegenstand was het een campagne from hell. Hij sprak voor een leeg stadion met 65.000 onbezette stoelen. En hij kon het weer niet laten om te pochen over zijn rijkdom. Onderstaand citaat van een campagnebijeenkomst van Romney is op veel niveaus pijnlijk: het gedweep met de Cadillacs van zijn vrouw. Het laat meteen zijn allergrootste probleem zien: het onvermogen om een vergezicht te schetsen, of te enthousiasmeren. In plaats daarvan begon hij over de hoogte van bomen te praten.
I love this country. I actually love this state. This feels good being back in Michigan. Um, you know the trees are the right height. The the streets are just right. I like the fact that most of the cars I see are Detroit-made automobiles. I drive a Mustang and a Chevy pickup truck. Ann drives a couple of Cadillacs, actually.
(Originele fragment staat hier)
2. De overspannen Rick Santorum
Rick Santorum voerde voor het eerst campagne als favoriet in een belangrijke staat. En meteen zakte hij voor zijn examen. Het televisiedebat van vorige week was rampzalig, en hij deed uitspraken die hij later weer moest nuanceren, intrekken of ontkennen.Het kots-citaat heeft hem wellicht de winst in Michigan gekost. Santorum zei dat hij bijna moest kotsen van een speech van John F. Kennedy. Wat hem op lange termijn schade zal berokkenen, is een slimme truc die totaal verkeerd uitpakte: de meest conservatieve kandidaat liet via Robocalls uitgerekend Democraten mobiliseren om op hem te stemmen (ook Democraten hebben stemrecht bij voorverkiezingen in Michigan). Van nu af aan zal hij hoongelach te horen krijgen als hij zich presenteert als de 'schone politicus'.
3. Het labiele electoraat
Tja, en wat nu? Michigan en Arizona zijn het zoveelste bewijs van een labiele achterban. De eerste ronde kiezen ze A, de tweede ronde is voor B, de derde voor A, de vierde voor C, enzovoort. Romney bouwt gestaag zijn aantal gedelegeerden uit en kan de eindzege vrijwel niet ontgaan. Maar waar blijft het vonkje, het enthousiasme? Romney raakt, hoe langer hij campagne voert, alleen maar verder in de problemen. Het is twijfelachtig dat Super Tuesday de genadeslag aan Santorum kan toebrengen.
