Stembrief: 'SP, de solidariteit valt weg bij een belastingtarief van 65 procent'
De voorzitter van ROOD, Lieke Smits versus Bram Dirkx, voorzitter van de JOVD.
Het is campagnetijd en dus tijd voor debat. Op nrc.nl gaan de voorzitters van de politieke jongerenorganisaties met elkaar in debat middels een briefwisseling.
Vandaag: de brief van Bram Dirkx, voorzitter van de JOVD,in reactie op die van ROOD-voorzitter Lieke Smits van gisteren.
Beste Lieke,
Laat ik beginnen met te zeggen dat het (verder) verbeteren van het onderwijs en de zorg geen socialistisch gegeven is. Integendeel. Daar maken (ook) liberalen zich al jaren sterk voor. Een mooi voorbeeld dat ik wil noemen is de strijd van Johan Rudolf Thorbecke, die zich in Nederland al vanaf 1829 sterk maakte voor de verbetering van het onderwijs en dankzij hem werd de vrijheid van onderwijs (en bijbehorende kwaliteitskaders) gecodificeerd. Ook daarna hebben liberalen zich ingezet voor goed onderwijs en vandaag de dag doen we dat nog steeds. Onderwijs en zorg evenals het voorzien van een sociaal vangnet, zorgen voor een goede infrastructuur, het behouden van een sterke krijgsmacht en het zijn van een onafhankelijke scheidsrechter zijn kerntaken van de overheid. Daar verschillen we duidelijk van mening.
VVD wil kleine overheid, SP verzorgingsstaat met toeters en bellen
Liberalen kiezen voor een kleine maar krachtige overheid en socialisten kiezen voor een verzorgingsstaat met toeters en bellen, die het liefst nog je boterhammen smeert en met een groot cadeau op je verjaardag komt. Socialisten realiseren zich echter niet dat die steeds maar verder uitdijende verzorgingsstaat ook betaald moet worden en dat het geld om dat alles te bekostigen er simpelweg niet is. Als socialisten op de pof leven en de rekening doorschuiven naar de volgende generatie sociaal noemen, dan noem ik mij met genoegen een bezuinigende en hervormende liberaal.
Solidariteit valt weg bij belastingtarief van 65 procent
Ideologisch maken liberalen en socialisten inderdaad andere keuzes, maar ik ben blij dat je je brief begint met overeenkomsten in plaats van verschillen. Er zijn inderdaad belangrijke raakvlakken. Vrijheid is voor liberalen een zeer belangrijk gegeven. Binnen het kader van vrijheid, verantwoordelijkheid en verdraagzaamheid is er de ruimte voor het individu om te excelleren en bied je tegelijkertijd een helpende hand aan mensen die tijdelijk en/of blijvend niet mee kunnen in de maatschappij. In dat opzicht zijn we het wel eens: de zwaarste schouders dragen de zwaarste lasten. Dat past ook in mijn visie op solidariteit. Maar die solidariteit valt weg op het moment dat je met belastingtarieven van 65 procent hardwerkende Nederlanders die op hun manier succesvol zijn in de maatschappij af wilt straffen en alle voorzieningen inkomensafhankelijk wilt maken. 52 procent van je inkomen heeft niets meer met eerlijk delen te maken, Lieke. Vrijwel iedereen zal het 'zwaarste schouderprincipe' begrijpen, maar ik waarschuw je voor het heil zoeken in belastingverhoging. Er komt dan een moment dat de solidariteitsbalans uit evenwicht is en mensen zich gaan verzetten tegen het systeem waar jong betaalt voor oud, rijk betaalt voor arm en gezonde mensen betalen voor mensen die ziek zijn. Over zorg kom ik nog te spreken.
Socialisten kiezen voor het afstraffen van succes
Je stelt in je brief dat liberalen een wereld voor zich zouden zien waar alleen maar ruimte is voor mensen die succesvol zijn. Dat is de grootst mogelijke onzin en dat weet je zelf ook. Socialisten kiezen juist voor het afstraffen van succes en dat is fnuikend voor elk maatschappelijk initiatief. Het individu dat succesvol is en misschien wel enorme risico's heeft genomen - bijvoorbeeld een ondernemer - streeft in jullie visie het collectief belang niet na, omdat hij het logischerwijs voor zichzelf beter wilt hebben. Het individu is gelijk in de hoedanigheid als mens, maar niet in de wijze waarop hij in de samenleving functioneert.
Ik ben er trots op dat we in Nederland een sociaal stelsel hebben dat mensen die (tijdelijk) werkloos zijn, mensen die (blijvend of tijdelijk) arbeidsongeschikt zijn en/of op een andere manier niet mee kunnen met de loop die de samenleving heeft genomen, een degelijk vangnet biedt. Qua sociale voorzieningen kan ik me geen beter land voorstellen dan Nederland. Liberalen stonden ook aan de basis van de sociale wetgeving in ons land. Denk bijvoorbeeld aan de verworvenheden van Samuel van Houten.
Waar wij verschillen? Liberalen schrijven mensen niet af
Het grote verschil tussen socialisten en liberalen is dat liberalen mensen niet afschrijven. Dat is wel wat socialisten doen. Jullie maken van het sociaal vangnet -voor mensen die op hun eigen manier een bijdrage kunnen leveren aan de samenleving- een hangnet dat leidt tot sociaal isolement. Dat is niet sociaal, dat is mensonwaardig. Je kijkt in de liberale visie naar hetgeen een individu wel kan in plaats van wat het niet kan en je kijkt niet naar de afkomst van een individu, maar naar de toekomst. Dat is een wezenlijk verschil tussen liberalen en socialisten.
Ik ben overigens wel blij dat je in je brief een zin wijdt aan bedrijven en ik vind het bijzonder dat je denkt dat ondernemers in een socialistische visie een gewenst antwoord vinden. We hebben gisteren echter kunnen constateren dat meer dan 50 procent van de ondernemers hun stem uit zal brengen op de moederpartij van de JOVD, de VVD. Het belang van bedrijven -en ondernemers in het bijzonder- wordt door de Socialistische Partij nogal eens vergeten.
We bieden allebei geen oplossing voor de zorg
Je gelooft zelf in een grote en sterke overheid. Ikzelf geloof in een overheid die zich focust op kerntaken. Je schetst het beeld dat liberalen onderwijs en zorg geen overheidstaak vinden. Zoals je al hebt kunnen lezen is het tegendeel waar. De manier waarop je de publieke voorzieningen benadert, verdient weinig sympathie. Alsof privé-onderwijs en zorg in het buitenland beter zijn dan de publieke voorzieningen die worden aangeboden. De zorg die we in Nederland krijgen, is de beste zorg van Europa, maar tegelijkertijd hebben wij in Nederland na de VS de duurste zorg ter wereld. En nee, dat ligt niet aan de marktwerking in de zorg. Integendeel. De marktwerking in de zorg zorgt voor een betere prijs- en kwaliteitsverhouding. Laat ik eerlijk zijn: beide moederpartijen nemen maatregelen die het vraagstuk over de betaalbaarheid van de zorg niet oplossen. Als je kijkt naar de eigen zorgbijdrage(n) in de lidstaten van de Europese Unie, dan zie je dat Nederland in verhouding met buurlanden weinig vraagt van zorggebruikers. Veel Nederlanders zijn gratis voorzieningen maar heel normaal gaan vinden, maar we moeten constateren dat de vraag of we de verzorgingsstaat houdbaar en betaalbaar kunnen houden niet zonder meer positief beantwoord kan worden.
Jullie zijn schijnbaar niet bang om op de pof te leven
Mag je van jongeren vragen dat ze middels een sociaal leenstelsel in zichzelf investeren? Ja, je leent tegen een lage rente, je lost naar draagkracht af en er wordt rekening gehouden met de persoonlijke (financiële) situatie. De overheid betaalt nog steeds 80 procent van je studie. Voor het gros van de Europeanen is dat geen realiteit. Dat je denkt dat veel jongeren die afkomstig zijn uit jullie achterban bang zijn om geld te lenen blijft me verbazen. Jullie 'jonge' achterban is schijnbaar ook niet bang voor de manier waarop de Socialistische Partij op de pof leeft en de staatsschuld op wil laten lopen met geleend geld. Geld lenen kost geld. Dat geldt voor het sociaal leenstelsel, maar ook voor de manier waarop jullie -in combinatie met belastingverhoging- de staatsschuld willen financieren.
Inkomensafhankelijke premies zijn onacceptabel
Jullie willen op de pof leven en de rekening doorschuiven naar volgende generaties. Belt Roemer kersverse ouders op: "Gefeliciteerd u heeft een baby. Uw persoonlijk cadeau is een staatsschuld van 25.000 euro"? Ik pas daarvoor. Om ervoor te zorgen dat zorg toegankelijk en betaalbaar blijft, moet je in de eerste plaats enkel noodzakelijke zorg aanbieden en daarnaast zul je meer van mensen moeten vragen. Mensen die niet in staat zijn om het eigen risico en eigen bijdrage(n) te betalen, hebben recht op zorgtoeslag. De Socialistische Partij moet wel het hele verhaal vertellen. Mensen die er financieel zwak voor staan hebben recht op zorg- en huurtoeslag, als tegemoetkoming in de kosten en mensen die het echt nodig hebben krijgen een PGB. Daar heeft Erica Terpstra zich als eerste sterk voor gemaakt. Inkomensafhankelijke premies zijn onacceptabel. Een paar duizend euro meer betalen voor dezelfde zorg nadat je al 52 procent af hebt mogen tikken bij de Belastingdienst. Wat heeft dat met solidariteit te maken, Lieke?
Op 12 september kiezen stemgerechtigde burgers voor een manier waarop zij uit de crisis willen komen. Daarbij zal de kiezer die doordrenkt is van een balans tussen vrijheid, verantwoordelijkheid en verdraagzaamheid kiezen voor moederpartij VVD. Op de toekomst!
Hartelijke groet,
Bram