Rotterdam, 26 sept. Die vermaledijde achillespees hield Rens Blom vorig jaar weg bij de wereldkampioenschappen in Osaka en dit jaar bij de Olympische Spelen in Peking. En diezelfde achillespees blijft maar opspelen. De wereldkampioen polsstokhoogspringen van 2005 is er mismoedig van geworden. Dusdanig dat hij vanmiddag in Sittard zijn afscheid heeft aangekondigd.

Vanaf die regenachtige avond op 11 augustus 2005 is het leven van Blom nooit meer glorieus geweest. Tegen een achtergrond van donkere, onheilspellende wolken overtrof Blom die avond zichzelf. Hij sprong als enige over een hoogte 5,80 meter en werd tot verrassing van velen – niet in de laatste plaats tot die van hemzelf – wereldkampioen. De eerste en tot op heden enige Nederlander die dat kunstje flikte.

Maar het jagende zwerk die avond bleek een voorbode van veel ellende. Blom nam na ‘Helsinki’ ruimschoots de tijd om zijn onverwachte wereldtitel te vieren, maar vanaf het moment dat hij weer serieus wilde gaan trainen, stapte hij in een sportieve hel. De wereldkampioen polsstokhoogspringen zag meer doktersjassen dan trainingspakken. Er volgden twee operaties aan zijn achillespees en evenveel revalidatieprocessen.

De winnende sprong op het WK 2005

De sportman leek onbreekbaar; hij keerde steeds weer terug. De verbeten Blom zou en moest de Olympische Spelen halen. Het gevoel om als wereldkampioen na een WK ook nog ‘Peking’ te moeten missen, was bijna ondraaglijk. Blom wilde eindelijk wel eens laten zien dat hij in Helsinki niet bij toeval wereldkampioen was geworden, zoals veel atletiekkenners beweerden. Hij wilde zich verlossen van het ‘eendagsvlieg’-stigma.

Het kwam er niet van. De doorgaans goedgemutste Blom streed vergeefs tegen de olympische limiet. Hij voelde het onvermogen groeien, maar wilde er niet aan toegeven. Maar zelfs Blom kon de realiteit niet langer ontkennen. Zijn oude niveau, dat gevoel te kunnen vliegen, was voltooid verleden tijd. En hij wist het.

Blom ging nog wel door. Totdat een arts hem deze week wakker schudde. De polsstokhoogspringer moet opnieuw aan zijn achillespees geholpen worden. Het laatste restje veerkracht verdween uit zijn geplaagde lichaam. Blom sprong woensdagavond nog een wedstrijd voor de Dom van Aken. Zijn laatste. En hij wist het. Vanmiddag trommelde Blom journalisten op om in zijn woonplaats Sittard te vertellen dat het mooi is geweest. De vogel is voorgoed vleugellam.

Blom stopt met een gevoel van trots. En met een mooie erelijst. Een polsstokhoogspringer die zich wereldkampioen mag noemen, brons won bij zowel de EK als de WK indoor, dertien keer Nederlands kampioen werd, negende en vijftiende werd op de Olympische Spelen en met 5,81 meter nog steeds Nederlands recordhouder is, kan met de borst vooruit afscheid nemen.

De Ridder in de Orde van Oranje Nassau kan met recht zeggen: ik, Rens Blom, was een topatleet. Bovendien is hij 31 jaar, een leeftijd waarop een afscheid niet misstaat. Het leven heeft nog meer te bieden dan het huwelijk met die eeuwige polsstok.