Mönchengladbach, 5 sept. Aan de voorbereiding zal het niet liggen. Maar liefst negentien duels op rij bleef de Nederlandse hockeyploeg de afgelopen weken ongeslagen. Geen wonder, zo constateerden de internationals een voor een, dat de concurrentie ‘Holland Hockeyland’ unaniem naar voren heeft geschoven als de uitgesproken favoriet voor de wereldtitel, die vanaf morgen op het spel staat bij het WK in Mönchengladbach.

Roelant Oltmans hechtte weinig waarde aan de ongeslagen serie. Het was allemaal leuk en aardig, maar wat zei het? Niets, meende de bondscoach, die sinds zijn aantreden (januari 2005) de teugels stevig aanhaalde. „Wij kijken verder dan de uitslag”, zei hij de afgelopen weken meer dan eens. „Zit er vooruitgang in ons spel, zijn we in staat tijdens een wedstrijd over te schakelen op een ander systeem? Dat zijn zaken waar wij mee bezig zijn.”

Met name voor Oltmans zelf weegt de uitkomst van het toernooi zwaar. Hij is zowel technisch directeur als bondscoach bij de Nederlandse hockeybond, maar zou graag in die laatste functie willen doorgaan tot en met de Olympische Spelen van Peking (2008), liet de 52-jarige coach uit Oegstgeest vorige week nog maar eens weten. Alleen de eerste plaats zou hem een sterke onderhandelingspositie verschaffen in de – na het WK – geplande evaluatie met de bondsbestuurders.

Zelfvertrouwen zou Oltmans kunnen putten uit gesprekken met een man, op wiens komst hij vorig najaar zelf aandrong: mental coach en ‘communicatie-expert’ Bouke de Boer. Over diens inbreng moest vooral niet schamper worden gedaan, benadrukte spits Ronald Brouwer vorige week. „Het is echt niet zweverig, mocht je dat soms denken.” Ook in mentaal opzicht heeft de ploeg, na vier verloren finales op rij, een stap gemaakt, luidde de boodschap van de aanvaller, van wie het nog maar de vraag is hoe vaak hij inzetbaar is bij het WK. Zijn vriendin staat op het punt van bevallen.

In schril contrast met de vlekkeloze voorbereiding van Nederland stond de aanloop van gastland Duitsland, dat vorige week driemaal op rij verloor bij het vierlandentoernooi in Hamburg. „Verontrustend slecht”, meende Guus Vogels. Waarmee de Nederlandse doelman maar wilde maar zeggen dat de titelverdediger, Nederlands voornaamste concurrent in groep B, tot op het bot getergd aan de start zal verschijnen. „En het zijn toch al van die toernooihockeyers, dus dat wordt oppassen.” Of verstaat Die Mannschaft de ‘kunst van het pieken’ beter dan hun Nederlandse collega’s?

Groep A oogt op papier zwaarder dan de poule van Duitsland en Nederland. De indeling is een gevolg van de drie jaar geleden geïntroduceerde wereldranglijst die, tot ergernis van met name de Spaanse bondscoach Maurits Hendriks, slechts mondjesmaat wordt bijgewerkt door de internationale hockeybond (FIH). Met als gevolg dat de coach van de Europees kampioen, net als twee jaar geleden bij de Olympische Spelen in Athene, is ingedeeld in een groep met onder meer Olympisch kampioen Australië en outsider Pakistan.

Die laatste heeft wat recht te zetten in het HockeyPark (WK-capaciteit 14.000 toeschouwers), vlak over de grens bij Venlo. Ruim een maand geleden, bij de strijd om de Champions Trophy in Terrassa, ging The Green Machine met maar liefst 9-2 over de knie bij de latere winnaar Nederland. Die afstraffing kostte hoofdcoach Asif Bajwa zijn baan. Zijn plaats is ingenomen door een oudgediende, de invloedrijke ex-international Shahnaz Sheikh, die de nationale hockeyploeg al twee keer eerder onder zijn hoede had.

Ook de FIH zal de prestaties van Pakistan, net als die van het al even grillige India (groep A), met argusogen volgen in Mönchengladbach. De bond wil graag verder groeien en zijn sponsors behagen met meer titelevenementen. Maar zolang de strijd om de medailles een exclusief onderonsje tussen Australië, Duitsland, Nederland en Spanje is en blijft, rijst de vraag wie of wat zit te wachten op nog meer voorspelbare toernooien.

Gespannen is ook de Duitse bond (DHB). Op basis van de tot dusver hoopgevende kaartverkoop blijkt dat de organisatie er verstandig aan heeft gedaan het toernooi te huisvesten in Mönchengladbach, net over de grens met het ‘hockeymaffe’ Nederland. Al hopen de DHB-bestuurders met de derde mondiale titelstrijd (na voetbal en paardensport) in eigen land vooral te scoren in Duitsland zelf. Het voor Nederland succesvol verlopen dubbel-WK van 1998 in Utrecht (wereldtitel mannen plus een spectaculaire ledengroei, van 128.000 naar inmiddels zo’n 185.000) geldt daarbij als lichtend voorbeeld voor de bond, die ‘slechts’ 72.000 leden telt.

Vanuit sportief oogpunt zou het relatief trage kunstgrasveld wel eens de spelbreker kunnen zijn, zo vrezen verschillende coaches en spelers. Ook titelkandidaat Nederland, dat op basis van het eigen spel (snel combinatiehockey, loerend op de counter) gebaat is bij een snelle ondergrond.