Aftellen naar de Spelen: de Londenaren zijn hun stad even kwijt
Medewerkers van de organisatie zetten paraplu's neer op een warming up-locatie bij een van de olympische stadions in Londen. Foto AFP / Johannes Eisele
Wie zich vergankelijk wil voelen, moet in Londen zijn. Op Trafalgar Square, midden in het centrum, tikken op een grote klok de seconden letterlijk weg.
Want we zijn hier al maanden aan het aftellen. Wat zeg ik, al zeven jaar. Vanaf het moment dat Londen in 2005 in Singapore de Olympische Spelen won, hebben de Londenaren naar deze maand uitgekeken. We hebben het moment van twee jaar voor de Spelen gevierd, van een jaar, een half jaar, honderd dagen, een maand. En nu is het over vier dagen zo ver.
Het aftellen ging eerst gepaard met euforie: de Britten hadden maar mooi de eeuwige Franse vijand verslagen met het binnenhalen van het grootste sporttoernooi ter wereld. Een dag na de verkiezing maakte euforie plaats voor angst, toen in de ochtendspits twee metro’s en een bus door zelfmoordterroristen werden opgeblazen. Maar de organisatie ging stoïcijns door met de planning. Enigszins schouderophalend volgden de inwoners de voorbereidingen, want wat leken ze nog ver weg, die Spelen.
Naar mate ze dichterbij kwamen, nam het gemopper toe: ieder weekeinde was er wel een metrolijn uit de roulatie wegens werkzaamheden, alle straten lagen open – nu kon er nog aan de weg worden gewerkt. Londen begon in te zien dat het wel heel druk zou worden tijdens de Spelen. En de cijfers die het organiserend comité zo vrolijk rondstrooide – 10.490 atleten, 21.000 journalisten, 2.961 scheidsrechters en ander technisch personeel, 204 nationale olympische comités, 5.770 begeleiders en miljoenen toeschouwers – bevestigden dat beeld alleen maar.
Nu is de stad niet meer van de Londenaren. In de underground zijn een aantal weken geleden grote roze borden verschenen die naar de olympische locaties wijzen. Ze zijn groter dan welke metrokaart dan ook. Doorgaande wegen hebben olympische ringen gekregen, om de vips snel van de ene kant van de stad naar de andere te brengen. Ze zijn niet voor gewone forensen. Parken zijn overgenomen door schermen of tribunes.
Maar het heeft er ook voor gezorgd dat Londen zich plotseling realiseert dat de hele wereld naar haar kijkt. Opeens toont iedereen zich van zijn beste kant. Zelfs de taxichauffeurs zijn opgehouden met mopperen.
Nu gaat het écht beginnen.
